Berichten

Berichten uit april, 2017 weergeven

Vrees niet..

Afbeelding
Want God heeft ons niet gegeven een geest van lafhartigheid, maar van kracht, van liefde en van bezonnenheid. 2 Timotheus 1:7Zoals ik gisteren vertelde heb ik drie harige wezens in huis wonen. Jerommeke en Suske en mw.B.  Jerommeke en Suske zijn een kater en een poes. Toen mw.B. erbij kwam was het spannend. Zou ze met poezenbeesten overweg kunnen? Met Jerommeke gaat het heel goed. Hij wijkt niet als mw.B. hem nadert en desnoods geeft hij een snelle tik met zijn poot. Met Suske is het een ander verhaal. Ze is een echt dametje, ze loopt ook altijd heel elegant. Maar Suske sluipt langs mw.B. en als mw. B. haar ziet gaan rent ze erachter aan. Suske straalt uit dat ze bang is. En dat geeft een extra stimulans om er achter aan te rennen. Het gaat me aan het hart en regelmatig roep ik mw.B. tot de orde. Maar Suske de poes weet zich op andere momenten naar mij toe prima te handhaven. Dus het angstige uiterlijk en het voorzichtige sluipen kan ook een verkeerde indruk geven.
Vrees.
Hoe zit het eigenli…

Heel vroeg op een afspraak.

Afbeelding
Af en toe word ik wakker en vraag me af welke dag het is.
Zo ook vanochtend.
Maar al snel cirkelt mijn hoofd om een blog. En dan ben ik bijna niet in het heden terug te vinden.
In mijn schone jas liep ik buiten te peinzen.
Schoon, omdat met drie harige huisgenoten, die hun jackje in het voorjaar verwisselen, mijn jassen wat vaker in de wasmachine gaan.
Natuurlijk heb ik inmiddels geleerd de zakken van te voren leeg te halen. Het overkomt me niet meer dat ik balpenvlekken en korrelige klonten papieren zakdoekjes terug vind.
Maar vanochtend vond ik nog een verwassen hondjebrokje in een hoekje van mijn jaszak.
Achteloos gooide ik het een eindje verderop in het gras.
Het leek me echt niet lekker meer.
mw. B. dacht er anders over. Ze ging haar neus achterna en knabbelde met veel plezier haar onverwachte vondst op.
Het kon een reclame zijn van dat dropje die in een broekzak zit en door de juffrouw van de waserette er uitgepeuterd word en opgegeten.

De laatste tijd denk ik vaak aan beelden en verhalen …

De stok.

Afbeelding
Vanmiddag wandelden mw.B. en ik onze gebruikelijke ronde. We gaan van huis en tot aan de brug voorbij de kerk is mw. B. aangelijnd. Eenmaal over de brug mag ze los en als ze geluk heeft. wandelen er andere honden en baasjes. Zo ook vanmiddag. De meeste honden kennen we en de baasjes die er bij horen ook wel. Vanmiddag was er de hond, die altijd blaft als ze plezier heeft. En die erg van stokken houdt. Geen kleintjes, het liefst van die lange, die het hele pad in de breedte in beslag neemt.
Mw. B. heeft niks met stokken. Ik heb weleens een poging gedaan, om een stok weg te gooien met de uitnodiging om haar er achter aan te laten rennen. In de eerste plaats is mijn gooi nogal damesachtig. Hij zwiept misschien een meter of twee verder op de grond. Ik kijk lacherig om me heen in de hoop dat niemand mijn poging gezien heeft. Mw. B. was het in ieder geval niet. Dus hebben we het stok gooien maar afgevinkt.
Laat het nu vandaag zo zijn dat mw.B. ook wat met stokken had. Niet zo zeer omdat de hobby gewi…

Een wolkje als een vrouwenhand.

Afbeelding
Het is april en de maand mei nadert.  De maand waarin ik voor mijn jaarlijkse controle ga.  Een afspraak maken op de röntgen voor een mammagrafie. Dapper en moedig stap ik door de gangen en ga in de wachtkamer zitten.
En als een deel van mij tussen platen ligt om er een plaatje van te maken , kijk ik spiedend naar het gezicht van de plaatjesmaker. Kijkt ze anders, is er schrik in haar ogen te zien. Ook kijk ik om haar heen naar het scherm en probeer met een kennersblik het weefsel te bevragen.
Alsof dat scherm mij zou kunnen vertellen of het allemaal goed is of niet. Ik zou het willen dat het een stem had.
Nu luister ik of ik nu wil of niet naar de stemmen in mezelf. Stel dat het weer mis is, zou ik dan weer behandeld willen worden?
“Het is niet mis,” klinkt het “Alles is goed.”
Maar juist in aanloop naar mei krijg ik allerlei klachtjes. Mijn knie doet zeer, mijn rug laat zich horen.  We zijn zeven jaar verder, mijn lijf en ik. Zeven jaar leven ontvangen. Moeheid, maar ook diepte.  Meer naar de essen…

Vandaag.

Afbeelding
Vandaag gaat het over mijn Zielsbeminde Vandaag dringen tranen naar de oppervlakte.  Met het eten van het brood bij het ontbijt drong Hij Zich aan mij op, kwam mij tegemoet. Je eet Mij.Ik wilde vandaag even niks met Hem. Gewoon even niet.  Gewoon even niks voelen, gewoon even niet dat zware.  Even net doen alsof…Er zijn genoeg mensen die vertellen, dus ik hoef even niet. Maar Hij laat Zich niet weg redeneren. Hij is er en vraagt om mee te lijden.
Niet één uur Lineke, waarom niet één uur?
Waarom niet één uur? Ik wil niet in mijn hart kijken. Want meelijden met U is voelen. Is voelen hoe erg het was..hoe erg het is.. U, Die mijn Geliefde bent, U onderging het meest gruwelijke, wat een mens overkwam. Het meest gruwelijke was het, omdat U God bent.  U, de Schepper, ging aan Uw Schepping ten onder.U, Die de Schepping schiep als autonoom ging aan die autonomie ten onder. Maar niet als willoos, niet als slachtoffer. Vrijwillig was het, U koos. U koos voor Uw dood. U koos. En daarom mag ik kiezen: “ Even…

Bekentenis.

Afbeelding
Iedere avond als ik in bed stap, komt er een verzuchting vanuit mijn tenen omhoog.
De verzuchting luidt ongeveer als volgt:

En morgen ga ik op dieet.

Ik moet zeggen daar bleef het, tot voor kort, bij. Overdag snoep ik niet veel, eigenlijk eet ik zelf weinig. Maar als de zon is ondergegaan, rijst mijn snoeplust als een ochtendzonnetje op. En op het moment dat het tijd word om naar bed te gaan staat die snoepzon op zijn hoogst. Een stukje kaas, nog een stukje kaas, een chocolaatje uit de grote doos Merci. Het lijkt of ik er tegenop zie om in bed te stappen of dat ik als een tevreden gezoogde baby onder, in dit geval, dekbed wil kruipen. Ik weet echt niet hoe het werkt, maar ik doe het.
De laatste dagen ben ik zover en dat is een hele verbetering, dat ik 's ochtends hardop reciteer dat ik vijf kilo kwijt wil.  Het vooruitzicht om aan het einde van die vijf kilo eraf te zitten, lijkt me geweldig. Een paar plakjes van mijn onderkin, twee beetjes van mijn bovenbenen en buik. Het zou toch echt gewe…

Een grote mond maar een klein hartje.

Afbeelding
Afgelopen zondag wandelde ik met mw.B. naar de hondenzwemplas. Vanaf mijn huis een stevige wandeling.
 Een energieke hond en haar baasje gekleed in een witte broek. Aangekomen bij de zwemplas bleek, dat er meer baasjes op het idee gekomen waren. En ze waren vergezeld van behoorlijk enthousiaste jonge vieze honden. Vies omdat ze het water in en uit renden. Ze ontzagen een vrouw in een witte broek niet en binnen de kortste keren was hij dan ook smerig. Het zij zo, het vrouwtje maakte zich er niet druk om. Hoe anders was het met mw. B. Ze liet hoge keffers horen als de enthousiaste honden dichterbij kwamen. Haar bovenlip trok ze op. Maar het gekke was dat ze samen bleven spelen. Met de staarten in de lucht renden ze achter elkaar aan. En mw.B. kefte ondertussen dreigend en vervaarlijk.
Ik moest denken aan de wereld van mensen. Soms laten mensen hun tanden zien. Ze keffen vervaarlijk. Hoe reageren we? Laten we ons afschrikken of begrijpen we dat heel vaak de achtergrond van de mens meespeelt.  Mensen ke…

De beloofde blog.

In september 2016 ben ik gestart met de School van Aanbidding. En er ligt nog een belofte om er een blog over te schrijven. Razend enthousiast was ik de eerste zaterdag. Prachtig onderwijs het was smullen. Je verdiepen in Wie God is maakt dat je op de juiste wijze lofprijst en aanbid. De zaterdagen daarop haakte ik langzamerhand af. In de eerste plaats omdat de ruimte waar we les hadden ijskoud was. De hele dag moest ik alle zeilen bijzetten om op temperatuur te blijven. Dat maakte dat ik vanwege chronische vermoeidheid de volgende dag in mijn bed bleef. Was de lesdag erg de moeite waard dan had ik het er voor over gehad. Maar voor mij waren er wat brokken door te slikken die ik bijna niet fijn gekauwd kreeg. Bijvoorbeeld als je merkt als team dat de sfeer in de kerk wat down is. Ik kreeg de indruk dat er je er dan een ferm vrolijk lied tegenaan moet gooien om mensen uit hun stoel te krijgen. Mijn ervaringsharen gingen recht overeind staan. “Zijn we nu nog niet genezen van manipulerend gedrag?” …

Juk.

Daar loop je en fiets je dan en met regelmaat kom je op plekken waar je jezelf tegenkomt. Letterlijk tegenkomt.Op een billboard. Het is als een juk die op je schouders gelegd is. Even loop je niet meer vrij en anoniem door je dorp. Zouden de mensen die je groeten het gezien hebben en je herkennen? Er zijn wel veel mensen die me gedag zeggen of was dat altijd al zo? Ons dorp is een plek waar mensen gedag zeggen. Het juk voelt raar, ik schud met mijn schouders. Waarom doe ik toch zo moeilijk. Er zijn genoeg mensen die in de publiciteit treden en die zich lenen voor een goede zaak.'Al die gedachten gaan er door me heen. En dan krijg ik een tekst onder ogen en ik ben er zo blij mee.
En alles wat u doet, doe dat van harte,  als voor de Heere en niet voor mensen,  in de wetenschap dat u van de Heere als vergelding  de erfenis zult ontvangen, want u dient de Heere Christus.  -- Kolossenzen 3:23-24
Dat is het. Op een billboard staan: ik doe het voor de Here. Niet voor de meerdere eer en glorie voor m…

Je moet er wat voor over hebben.

Sinds gisteren ben ik in het bezit van een trilplaat.  Op de weggeefhoek werden 7 nieuwe apparaten, nog in de doos, weggegeven. Je mocht erop reageren en vertellen waarom je er graag voor in aanmerking wilde komen.  Ik heb gereageerd en vertelde dat ik na borstkanker een oedeemarm heb overgehouden en dat dat de reden is. Zielige verhalen houd ik eigenlijk niet van, maar voor deze keer wilde ik wel een uitzondering maken.  Het is immers de waarheid.  Goed, ik was een van de gelukkigen. Met een vriendin het loeizware ding opgehaald. In elkaar gezet en ik ben al flink aan het trillen geweest. Maar om met mijn arm en mijn schouder op de plaat te liggen moet je wel lenig zijn. Eerst zit ik er naar te kijken om me te bedenken, hoe ik het beste kan gaan liggen en dan wring ik me  in allerlei bochten om er zoveel mogelijk voordeel uit te halen. Omdat de reviews niet geweldig waren, heb ik direct maar een flinke tril-en schudbeurt genomen. Met als resultaat dat ik me vanochtend bij het opstaan zorg…

Kleine daden als zaadjes in liefdesgrond.

Afbeelding
Een tijdje terug stond op de site wehelpen een vraag van een moeder.
Voor haar dochter van 12 jaar vroeg ze een hond om uit te laten.
Haar dochter is bijzonder begaafd. Ze heeft oa Autisme.
Omdat ze thuis allergisch zijn, kan er geen hond bij hun wonen.
Een match was snel gemaakt en zo kwam het meisje in ons leven.
Wat zeg ik: In het leven van mw. B.

Twee keer per week gaat de bel en bij het horen van haar stem rent mw. B. opgewonden blij door het huis.
Ze is een grote fan van haar.
Ze luistert perfect en gaat bijvoorbeeld keurig zitten, als dat van haar gevraagd word.
mw. B. afkomstig uit Roemenie, gered uit een dodingsstation, een schuur, stikvol honden, zonder eten en drinken in de hoop dat ze zouden sterven.
mw.B. is zo'n fijngevoelige hond.

Omdat de site wehelpen nog niet echt van de grond kwam,
werden mw. B, het meisje en ik geportretteerd.
Op een middag kwam de bekende fotograaf, iedereen kent hem in ons dorp en schoot plaatjes.
Het zou een grote poster worden en dat is gebeurd.
Nu staan …

Je was er weer..(11-2016)

Vanochtend was je er ineens. Ik fietste naar mijn werk en een huilbui drong zich naar voren. Ik commandeerde hem om weg te blijven. Nu niet, nu het komt me  niet uit. Die wolkenwaterlanders verschijnen vaak op de

ongelukkigste momenten. Momenten dat je  net een potloodstreepje langs je ogen hebt gezet, een blusher op je wangen hebt gedaan. Je hebt dan geen zin in wiegelige strepen over je gezicht die heftig beginnen om vaag te verdwijnen bij je kin. Nu niet, ik heb geen zin in een opgezwollen rode neus. Nu moet ik sterk zijn en anderen te woord staan. Nu mogen zij hun verhaal doen en mij om hulp vragen. En dat doen ze dan ook. Hij gaat zitten tegenover mij. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Emotie is in zijn ogen te lezen. Hij vertelt. Twee weken geleden was hij er nog. En nu niet meer. En wat nu? Hij vraagt om raad en bij het zien van mijn meelevende uitnodigende ogen doet hij uit de doeken hoe het ging. Mijn wolkenwaterlanders dringen zich op en grijpen zich vast in zijn verhaal. Ja,…

Nieuw leven.

Ondanks de uitputtingslag ben ik vanochtend toch begonnen
om mijn wc en badkamer te soppen.
Het vloertje boende ik met chloor en natuurlijk keek ik mijn kleding na op bleekvlekken.
Het was goed gegaan.
Maar wel ontdekte ik een scheurtje voor mijn knie.
Mijn lievelingsbroek, vrouwelijk en goedkoop, het één heeft niet met het ander te maken, de broek waar ik in woon deze winter, had het begeven.
Nou ja begeven, er zat een scheurtje voor mijn knie.
Nu ben ik niet zo modern dat ik denk: "Wat kan een scheurtje nou bommen."
De voorkant van de broek is van kunstleer en de achterkant rekt zo lekker mee.
Je voelt daardoor één twee pondjes niet.
Maar omdat ik van de wasserige ben en niet van het luchtige, weet je wel broek op een knaapje en dat een dagje in de buitenlucht, heeft het natuurlijk te lijden.
En ja wat is 12 eurie nou eigenlijk.
En toch...

Het doet me terug denken aan mijn witte jurk met rode stippeltjes.
Nieuw gekocht, de rest was afgedragen en gekregen.
Dat nieuwe was al heel speciaal.…

Ken je dat?

Ken je dat?

Wat als je bekaf thuis komt, na een middagje fotograferen in de stad.
Mw. B. gaat mee in de bus en metro en dat gaf al wat extra spanning.
Want hoe zou ze het vinden, zou ze nerveus zijn?
In ieder geval moet ik het niet zijn, want dat heeft invloed op haar, als ik deskundigen moet geloven. 
Als baasje moet je uitstralen dat het de nomaalste zaak van de wereld is dat we in de bus stappen, ons tussen de voeten van mensen doorworstelen, er weer uitstappen, voor een stinkende lift staan te wachten en geluiden van gierende metro's opvangen. Je moet denken, dat dit helemaal niet erg is voor je hondje en dat ze daar prima toe in staat is.
En je moet niet letten op het geeuwen van het vertrokken bekje en de hangende pluimstaart en de platte oren.
Nee, we gaan moedig en blij op reis.

In de stad ontmoet ik de andere fotografen en we sjouwen en kletsen wat af.
Natuurlijk schiet ik plaatjes van mooie gebouwen enzo.
Ik probeer mw. B. in bedwang te houden, die als een robotstofzuiger voor me …

Ik houd van jou

Ik houd van jou. 
Wat een mooie woorden en wat horen we ze graag. 

Toch?

Ik hoor ze graag en spreek ze ook uit, als ik liefde voor iemand voel.
Maar ik weet ook, dat mijn woorden betrekkelijk kunnen zijn.
Dat ik soms helemaal geen liefde voel, omdat er momenten zijn, dat ik de ander achter het behang zou kunnen plakken.
Omdat mijn liefde zo uitgerekt word en het elastiekje begint te lubberen.

"Ik houd van jou" Zijn het woorden die we altijd kunnen geloven?
De woorden moeten gevolgd worden en uitgedrukt worden in daden.
Daden, die aan die woorden uitdrukking geven.
Want anders zijn die woorden een leugen.
Het zinnetje landt op een bodem van ongeloof, want je ziet er niets van in de praktijk.
Je oren horen, maar door de ervaring raak je  in de knoop.
Wat is het dan goed om te erkennen, dat je die woorden niet gelooft.


"Ik houd van jou"


God heeft het tegen jou gezegd en blijft het zeggen.
De wereld in haar gebrokenheid zal het je vertellen, maar vaak word het tegendeel bewezen.
God ze…