Berichten

Berichten uit december, 2016 weergeven

Op het volgende leven.

Afbeelding
Ter voorbereiding op het volgende leven.
Een titel van een boek. En die titel sprak me aan. Zijn we daar niet mee bezig.?  Alles wat we leren, wat we beleven, het is ter voorbereiding. Ter voorbereiding op het volgende leven. Op de laatste dag van het jaar 2016, een jaar waarin van alles gebeurde, wil ik allereerst, jullie, mijn lezers bedanken. Jullie onzichtbare en zichtbare support deed me verder schrijven. Ik dacht me in, wat mijn blogs voor jullie zouden kunnen betekenen. Sommigen schreven me en vertelden stukjes van hun levensverhaal. Door daarover te bidden en aan te denken, probeerde ik erop te reageren via mijn blog . Mijn verhaaltjes ontstonden mede door jullie reacties.
(Al is het schrijven voor mij ook een bittere noodzaak) Deze week zei iemand, dat ze zich herkende. Daar doe ik het voor. We zijn samen onderweg. Met al ons lek en gebrek. Met al onze imperfectie en onvolmaaktheid. We hoeven onszelf niet te profileren. Met Paulus kunnen we zeggen, nadat hij een geweldige preek voor de Griek…

Over verhoorde en onverhoorde gebeden in 2016.

Vanochtend kwam er mail binnen .
Het ging over verhoorde en onverhoorde gebeden in 2016. Het triggerde me en ik dacht er over na. Zijn er dit jaar zaken geweest, waarvoor ik gebeden heb en die nietzijn verhoord ? Zijn er dit jaar zaken geweest,  waarvoor ik gebeden heb en die wel verhoord zijn? Laten we het eerst eens over verhoorde gebeden hebben. Ik durf te bidden voor dingen, waarvan ik te voren weet, dat God me verhoort. In mijn geval is dat vooral op materieel gebied. 
Ik leg mijn wensen in de week bij de Heer en op Zijn tijd en wijze voorziet Hij erin. En daar ben ik Hem heel dankbaar voor. Wat op dit moment in de week ligt is een gebloemd bankje. De zitting van de huidige tweezitsbank is stuk, dus zou een nieuwe tweedehandse goed uitkomen. Ook ben ik aan het bidden over mijn fiets. Wat is wijsheid? Een nieuwe accu van 600 euro of voor dezelfde prijs een nieuwe fiets zonder motortje. Ik verwacht dat de Here me daar nog wel antwoord over geeft. Of dat Hij het aan mijn gezonde verstand overlaat…

De eenzaamheid van een alleenstaande.

En ja, ook als je je zelf eenzaam voelt, kun je een lichtje zijn voor een ander,  want liefde uitdelen helpt tegen eenzaamheid.
Ook deze zin las ik in hetzelfde artikel. Overigens een positief stukje, daar wil ik niets aan af doen. Maar toch zet ik bij bovenstaande wat kanttekeningen.  Als het gaat om eenzaamheid is dit vaak een raad die word gegeven. Strek je uit naar de ander. Deel liefde uit. Geef aandacht. Het helpt.  En dat is ook mijn eigen ervaring. Als ik een ochtend vrijwilligerswerk heb gedaan, kom ik meestal opgewekt thuis en het heeft me opgebeurd. Maar ik kom wel alleen thuis. En doe alleen mijn boodschappen, budgeteer, administreer, kook etc. Nu ben ik een alleenstaande op leeftijd. Maar toen ik een alleenstaande moeder was, met de verantwoordelijkheid voor de opvoeding was het heel zwaar. Je kunt een burn-out krijgen van alleenstaand ouderschap. Een lichtje zijn voor een ander? Wie steekt mijn lichtje eens aan? Waar vind ik brandstof om mijn lichtje brandende te houden zodat ik uit ka…

Omgekeerd.

Nu draai ik het eens andersom.
Stel dat ik een relatie had, getrouwd was en een gezin had.
We hadden werk, samen onze sociale verplichtingen, hobby's, kerkenwerk, verenigingsleven en wilden ook tijd in elkaar investeren.
De tijd vliegt en glijdt door je vingers.
Een jaar is zo voorbij en voor je erom denkt, zit je weer in  de decembermaand.
Je komt in een bepaalde sfeer en maakt ver van te voren plannen.
Wat doen we met kerst en waar gaan we heen of wie nodigen we uit.
Dan ontmoet je de alleenstaande en dan is de logische vraag wat hij of zij met Kerst doet.
En als je hoort dat hij of zij niemand heeft, dan is er toch ook nog wel een plekje bij jou aan tafel vrij?
Ze zijn welkom in jouw gezin en je hoopt dat ze zich ook welkom weten.
Ik denk dat het weleens lastig is, die twee werelden.
Die werelden, die op de een of andere manier zich niet helemaal met elkaar kunnen verbinden.
Als getrouwde bedoel je het goed.
En als alleenstaande ben je kwetsbaar.
Maar ergens moet er toch een verbinding zijn.

Wat zou er gebeuren als..

“Wat zou er gebeuren wanneer we juist nu, in deze donkere dagen een lichtje zouden zijn  voor hen die geen familie, gezin of vrienden hebben om kerst mee te vieren?”
Deze vraag kwam ik tegen op het internet. Ik heb er een blog aan gewijd, maar was niet zo dapper om hem te laten staan, maar gooide hem in de prullenmand. Een lieve medeblogster vertelde dat het een goed en eerlijk stuk was, dus ik doe opnieuw een poging. Wat zou er gebeuren, wanneer we juist nu in deze donkere dagen een lichtje zouden zijn, voor hen die geen familie, gezin of vrienden hebben om kerst mee te vieren? Ik kan niet voor anderen praten. Ik kan alleen vertellen wat het met mij zou doen. Het hele jaar leef ik mijn leven alleen. Het is geen bewuste keuze geweest. De omstandigheden zijn zoals ze zijn en ik heb het ermee te doen. Als je diep in mijn hart kijkt, ben ik er verdrietig om. Ik ben er niet blij mee, maar zoals zovelen maak ik er wat van. Zo dag en door lukt dat aardig. En leef ik temidden van gezinnen, echtparen e…

Schathemelrijk.

Afbeelding
Wat zag ik tegen de Kerst op.
"Alleen zijn en eenzaam" dacht ik. 
Maar het was alsof ik dit jaar met andere ogen om me heen keek.
Het begon gisteravond. Toen ik mijn fiets in de schuur bracht, zag ik opnieuw twee meisjes, erg jong nog, in het hoekje staan, waar zich weleens hangjongeren ophouden.
Dit was de tweede avond op rij.
Nette meisjes stonden op een onnatuurlijke manier te lachen.
De een zei tegen de ander dat ze eigenlijk naar een afkickcentrum zouden moeten.
Het lachen ging maar door.
Een gevoel van medelijden trok door me heen.
Meisjes van die leeftijd op kerstavond.
Waarom waren ze niet thuis bij hun ouders?
Zou ik ze durven aanspreken?

Het enige wat ik deed was zachtjes bidden.
"Openbaar U Zelf aan hun. Laat hun weten hoe kostbaar ze zijn in Uw ogen. Hoe mooi en waardevol ze zijn"
Vanuit mijn huis heb ik ze nog lang horen giechelen.

Vandaag wandelde ik een flink stuk met Bella.
Er liep een vrouw over een landweggetje met een stoffen tasje in de hand.
Wat moest ze daar e…

Kerstgedachtenspinsels.

Afbeelding
Toen mijn zoon nog mijn kind was, vierden we altijd kerstavond.
We bezochten de katholieke kerk, want daar werd een kerstnachtdienst gehouden.
Het Avondmaal werd gevierd en mijn kind deed er ongevraagd aan mee.
We fietsten naar huis en aten lekkers en keken filmpjes.
's Ochtends vroeg werden we verrast door zingende mensen, die vertelden dat Jezus was geboren.
Die dag deden we het rustig aan.
We zaten bij onze kerstboom en natuurlijk las ik voor uit het grote kerstboek met verhalen van WG van der Hulst.

Vannacht werd ik wakker. Stil was het.
En in die stilte kwam er blijdschap.
"Here Jezus, U bent geboren."
Hoe zou het zijn als er plotseling een engel in mijn kamer stond, om aan mij het goede nieuws te vertellen?
"Wees maar niet bang." zou de engel zeggen.

Ik dacht verder.
Zou de Vader, Die altijd Zijn Zoon bij Zich wist, maar die nu afgedaald was naar de aarde en geboren als een baby, die nog nergens van wist, zou Vader Zijn eniggeboren Zoon missen?
Ze waren één, Vader en Z…

Een tijdelijk tijdloos bericht.

Vanochtend gelezen:
Islamitische Staat (IS) spoort haar aanhangers aan om deze vakantie aanslagen te plegen op kerken in de Verenigde Staten. De terroristische organisatie publiceerde volgens de nieuwswebsite Vocativ een lijst met duizenden doelwitten. De oproep werd gedaan via het sociale netwerk Telegram, een dienst vergelijkbaar met WhatsApp. Een gebruiker met de naam Abu Marya al-Iraqi voegde daar in de groep ”Secrets of Jihadis” aan toe dat hij hoopt dat eenlingen „van het christelijke nieuwjaar een horrorfilm maken”.
Via dit Telegramnetwerk vertellen radicale moslims elkaar volgens Vocativ ook hoe je om moet gaan met een wapen of explosief.
Een ander lid van dezelfde groep riep „de zonen van Islam” op om aanslagen te plegen in „kerken, bekende hotels, drukke restaurants, straten, markten en andere publieke plekken”. De lijst die deze persoon aan het bericht toevoegde bevatte duizenden adressen in Nederland, Frankrijk, Canada en de Verenigde Staten.
In juni dit jaar berichtte Vocativ …

De aanslag.

Vanochtend zat ik tegenover een vrouw afkomstig uit Duitsland. Net als mensen aan mij kunnen horen, dat ik hier niet vandaan kom,  ik praat als postbode Simon, zegt men, beluisterde ik ook bij haar een buitenlands accent. Uiteraard spraken we over de aanslag in Berlijn en wat het voor haar land en volk betekent. Het gaat me echt aan het hart. Sinds het jaar 2000 heeft het Duitse volk voor mij een gezicht gekregen. In Jeruzalem woonde ik samen met mensen uit Duitsland. Jonge mensen, die een jaar onbetaald werk deden. Zich bewust van hun geschiedenis, offerden ze hun carrière op om vergeving te vragen voor wat hun volk de Joden hadden aangedaan. Ze gingen regelmatig naar het Yad Vashem. Zaten films te kijken als Schindlers List. Ze namen het heel serieus op. Zo serieus, dat ik de neiging had om hun vergiffenis te schenken namens, ja namens wie? We spraken er over, dat schuld je opnieuw slachtoffer kan maken van iemand, die daar misbruik van maakt. Die, omdat je door je schuldgevoel, een underdogposi…

Mijn tics.

Vandaag ben ik met de bus en metro een plaatsje verderop gaan winkelen. Heel gezellig, in een overdekt winkelcentrum, die sfeervol versierd was. Het is af en toe fijn, om ergens geen bekende gezichten tegen te komen en een praatje te moeten maken. Op zich is dat niet zo erg, maar die gezichten, die je hartelijk begroeten en waarvan je niet weet of je ze kent dat is heel vervelend. Mijn uitdrukking is het tegenovergestelde van de hunne, ik kan mijn vragende ogen niet verstoppen. Of je wandelt met je hondje en een auto rijdt je toeterend voorbij en een vriendelijke hand zwaait je toe. Ik zwaai dan maar terug en moet echt mijn best doen om niet de rest van mijn relaxte wandeling in de stress te schieten, omdat ik me schuldig voel vanwege de onbekendheid. Dus liep ik heerlijk winkel in winkel uit en kwam geen bekende tegen. Mijn voeten protesteerden op een gegeven moment. De linker voorvoet was gewoon doof. Ze wilde niet meer mee. Nu had ik mijn leuke laarsjes aangetrokken met mijn zwarte kunstlere…

Decembertranen.

Wees niet bang voor je zwaktes, 
want ze zijn het podium 
waarop Mijn macht en majesteit zichtbaar zijn.

Dit zinnetje las ik in het dagboekje van Sarah Young.
Laat ik nu wederom een jankdag hebben.
En laat ik nu ook nog aan het werk moeten.
Al biddend fiets ik er naar toe.
"Ja Heer, ik weet dat Uw Kracht in mijn zwakheid word volbracht.
Maar ik heb geen zin in uitgelopen oogschaduw.
Maar ik hoef de bron van kracht niet in mezelf te zoeken.
Ik ga in Uw kracht aan het werk"

De eerste bezoeker liep wat rond. 
Op mijn vraag of ze het kon vinden en of ik haar kon helpen
vertelde ze dat ze te vroeg voor haar afspraak was.
Of ze geen kopje koffie lustte?
Nee dat niet, maar ze vertelde van haar eenzaamheid.
Hoeveel mensen voelen zich deze dagen niet eenzaam?
We spreken er niet zo gemakkelijk over.
Want het is niet populair.
Het is veel meer van deze tijd om een bruisend sociaal leven te hebben.
Met een grote vriendenkring, kinderen die regelmatig langs komen.
Maar als je alleen bent en dat allemaal niet…

Als de kerstboom is afgetuigd...

‘Want wie alleen maar Kerstfeest viert, komt nooit bij Pasen aan’.
Dit waren de laatste zin van een prachtige blog, die ik vanochtend op las. Het raakte me. Van velen weet ik dat december een moeilijke maand is. Ikzelf ben daarop geen uitzondering. Verschillende van mijn lezers hebben in hun leven hele moeilijke dingen meegemaakt. Als je naar hun verhaal zou mogen luisteren, zou je echt stil vallen en bedenken wat je zou kunnen doen om hun te troosten. Als je in de decembermaand zit, is de tegenstelling van lichtjes, harmonie en gezellig familiegebeuren zo groot met je eigen geschiedenis. Maar weet je, het feest van een kindje geboren in de stal, gelegd in een voederbak spreekt de wereld aan. Dat kunnen we wel hanteren, dat verontrust niet en doet ons niet afvragen, hoe al die schokkende verhalen mogelijk zijn en dat het toch minstens wel aan de persoon zelf moet liggen, dat het gebeurd is. Iets in haar of hem zal de aanleiding geweest zijn. Want we kunnen maar moeilijk leven in een wereld, waa…

Nee is oké.

Afbeelding
Was Bella, mijn hond, eerder een vriendelijk hondje, die met iedere hond kon opschieten, het is nu niet meer zo.
Gaf ze iedere hond likjes en kusjes en wond ze de meest boze hond om haar kleine pootje, nu is het anders.
Nog steeds is ze vriendelijk, maar op de een of andere manier ligt de ene hond haar beter dan de andere.
En vind ze een hond niet fijn, dan gromt ze en trekt haar bovenlip op.
Niet dat ze agressief word, dat ook weer niet, maar ze laat merken, dat ze niet iedereen meer mag.
De eigenaren hebben alle begrip.
"Je hoeft niet iedereen aardig te vinden"

Als je op deze link klikt, kom je op een pagina waar je een test kunt doen.
Want wat kunnen  we veel van een hond leren.
Ik tenminste wel.
Ik wil dat iedereen mij aardig vind en ben een echte peoplepleaser.
De schrijvers van het boek "Nee is oke" stellen dat iedereen pleased.
Maar als je pleased ten koste van je eigen behoeften raak je opgebrand.
Ik heb de test gedaan en ben een conflictvermijdende pleaser.
Je moet het …

Als je leven op de kop staat....

Afbeelding
Gisteren zag ik het plaatje met een tekening van Fiep Westendorp. Ik werd er helemaal vrolijk van en bedacht me dat ik daar wel een nieuwjaarskaart van kon maken. We weten niet wat het nieuwe jaar ons gaat brengen. Het leven in Nederland is nog stabiel. Recepten van lekker eten rollen je deur binnen via internet of folders.
Maar ons persoonlijk leven kan zo anders zijn. Of ons leven kan in een klap anders worden. Je kunt ziek worden, je man of vrouw je verlaten je kind kan iets overkomen. Je kunt worden overvallen door een ramp. Je leven komt in een klap op de kop te staan. Ik weet uit eigen ervaring wat het is.
Hoe vaak heb ik niet gedacht toen ik kanker kreeg en dakloos werd.. "Het is maar goed, dat ik geworteld ben."
Al stond mijn levensboom te schudden op haar stammetje, de wortels waren diep de grond ingedrongen.
Ja, als je leven op de kop staat kun je handstand doen.
Maar handstand tegen de deur is al een hele tijd geleden en zo lenig ben ik niet meer. Ik heb wel iets met handen dat we…

Postcodekanjer, oftewel niets menselijks is ons vreemd.

Vandaag ben ik niet vooruit te branden. 
Daar heb ik vaker last van maar vandaag helemaal.
Mijn hond staat bovenop de rugleuning van een stoel dichtbij en lijkt te denken:"Begint ze nu weer te rammelen op dat toetsenbord?"
"Ik wil er uit en wel nú."
Vandaag kom ik bij van mijn blogserie over mijn buurman.
Het was echt heel leuk om te doen.
Zo moet het dus ongeveer zijn als je een boek schrijft.
Je bent niet aanwezig op deze wereld, maar pobeert zo goed mogelijk de sfeer van toen op te roepen.
En dat lukte aardig, maar om terug te komen in de sfeer van nu met een hond op de rugleuning, het zonnetje over mijn schouder en mijn spieren die allerlei griepverschijnselen hebben, dat valt niet mee.
De koelkast is leeg, ik heb geen beleg op mijn brood, alleen nog een pot pindakaas in de kast.
Dan kun je naar de dichtstbijzijnde supermarkt gaan, maar helaas wil ik alleen kaas van boer Bas een heel eind verderop.
Boer Bas, die zich vorig jaar rond deze tijd mocht verheugen in een groot …

De cirkel is rond (Buurman 9.)

Afbeelding
( Vervolg op dl.1,dl.2,dl.3, dl.4., dl. 5. dl.6 en dl.7 en dl.8 )

Na het uitstapje om te vertellen over Ineke, buurman ’s nichtje, gaan we terug naar buurman. Je begrijpt, een man op zijn leeftijd werd brozer. Toch zou hij prima in deze tijd hebben kunnen leven. Hij wilde namelijk thuis en zelfstandig blijven wonen. Alles regelde hij zelf. Hij kookte, deed boodschappen, deed de was, verschoonde zijn bed en bleef bij de tijd. Hij speelde schaak tegen zichzelf met zijn elektronisch spel en zorgde dat zijn level omhoog ging. Nee, wonen in een verpleeghuis of zorgcentrum  was niets voor hem. Hij had het idee en daarin had hij misschien wel gelijk, dat zijn geestelijke conditie snel zou versloffen, als er vóór hem gedacht zou worden. Maar natuurlijk was hij zich ervan bewust, dat er iets zou kunnen gebeuren en hoe moest het dan? Met Sinterklaas waren we gewend een cadeautje en gedicht bij elkaars voordeur te leggen. En zo schreef ik een gedicht over een engel, die bij hem zou zijn, mocht er iets geb…

Brief aan Ineke ( Buurman 8.)

(Vervolg op dl.1,dl.2,dl.3,dl.4., dl. 5. dl.6 en dl.7 )

Lieve Ineke,
Samen maken we een stapje in de tijd.
Jij was twaalf en heel ziek. Je lag beneden in de woonkamer. Je bed stond in een hoek tegen de muur. Je lieve ogen waren gebroken. Nooit had ik zulke oogjes gezien.
En nooit had ik jouw oogjes weer gezien, als ik niet zomaar plotsklaps op weg naar huis de sterke aandrang voelde om rechtsomkeert te maken. Samen met een vriendinnetje liep ik en vroeg: "Zullen we naar Ineke gaan?"
Het was twaalf uur en het was spits. Het verkeer raasde om ons heen. En te midden van dat voelde ik die bevreemdende Aandrang.
Het was Iets waar ik aan moest gehoorzamen, leek het wel.
Ik belde aan bij je huis en je mamma deed open. Ik zag haar roodbehuilde ogen en merkte haar aarzeling op toen ik vroeg of Ineke thuis was. "Ja" zei ze "Kom maar verder"
Wat werd het stil in me, toen ik verwonderd naar jouw bed liep en in je ogen keek. Je zei met een zachte stem en nog zachtere glimlach mijn naam…