vrijdag 30 december 2016

Op het volgende leven.

Ter voorbereiding op het volgende leven.

Een titel van een boek. En die titel sprak me aan.
Zijn we daar niet mee bezig.? 
Alles wat we leren, wat we beleven, het is ter voorbereiding.
Ter voorbereiding op het volgende leven.
Op de laatste dag van het jaar 2016, een jaar waarin van alles gebeurde, wil ik allereerst, jullie, mijn lezers bedanken.
Jullie onzichtbare en zichtbare support deed me verder schrijven.
Ik dacht me in, wat mijn blogs voor jullie zouden kunnen betekenen.
Sommigen schreven me en vertelden stukjes van hun levensverhaal.
Door daarover te bidden en aan te denken, probeerde ik erop te reageren via mijn blog .
Mijn verhaaltjes ontstonden mede door jullie reacties.
(Al is het schrijven voor mij ook een bittere noodzaak)
Deze week zei iemand, dat ze zich herkende.
Daar doe ik het voor.
We zijn samen onderweg. Met al ons lek en gebrek.
Met al onze imperfectie en onvolmaaktheid.
We hoeven onszelf niet te profileren.
Met Paulus kunnen we zeggen, nadat hij een geweldige preek voor de Grieken had gehouden en bij de volgende plaats kwam:

‘Ik had niet besloten iets te weten onder u, dan Jezus Christus, en die gekruisigd.’


Als de Geest van Christus en Die gekruisigd in mij woont,
moet ik dan nog hoog van mezelf opgeven?
Nee toch?
Laten we ter voorbereiding op het volgende leven steeds meer onder de indruk komen van Zijn Grootheid.
Laten we regelmatig knielen aan de voet van het Kruis.
Laten we Hem alle eer geven, Die de deur heeft geopend naar het volgende leven.




@Lineke



Over verhoorde en onverhoorde gebeden in 2016.


Vanochtend kwam er mail binnen .
Het ging over verhoorde en onverhoorde gebeden in 2016.
Het triggerde me en ik dacht er over na.
Zijn er dit jaar zaken geweest, waarvoor  ik gebeden heb en die niet zijn verhoord ?
Zijn er dit jaar zaken geweest,  waarvoor  ik gebeden heb en die wel verhoord zijn?
Laten we het eerst eens over verhoorde gebeden hebben.
Ik durf te bidden voor dingen, waarvan ik te voren weet, dat God me verhoort.
In mijn geval is dat vooral op materieel gebied. 
Ik leg mijn wensen in de week bij de Heer en op Zijn tijd en wijze voorziet Hij erin.
En daar ben ik Hem heel dankbaar voor.
Wat op dit moment in de week ligt is een gebloemd bankje.
De zitting van de huidige tweezitsbank is stuk, dus zou een nieuwe tweedehandse goed uitkomen.
Ook ben ik aan het bidden over mijn fiets.
Wat is wijsheid? Een nieuwe accu van 600 euro of voor dezelfde prijs een nieuwe fiets zonder motortje.
Ik verwacht dat de Here me daar nog wel antwoord over geeft.
Of dat Hij het aan mijn gezonde verstand overlaat om een keuze te maken.
Want niet voor alles komen er briefjes neerdwarrelen..
Het is heerlijk dat de Here God ons op bepaalde terreinen als volwassen kinderen behandeld.
Maak je de keuze voor het ene, dan draag je de consequenties.
Kies ik voor een nieuwe fiets zonder motortje, dan moet ik een stapje extra op mijn trappers zetten.
En moet ik eerder van huis om te komen waar ik wil zijn.
En kan ik niet als een witte tornado door het dorp vliegen, omdat ik weer eens te laat ben.
Ik zal eerder op moeten staan en van huis gaan en misschien de tijd nemen om om me heen te kijken.
Zie je, dat zijn dus de consequenties van keuzes die je maakt.
Maar er zijn ook keuzes waarvan je van te voren niet weet hoe ze uit pakken.
En voor die keuzes mag je ook bidden.
Maar al heb je het gevoel dat je een Briefje uit de Hemel kreeg, ook zo’n keuze kan verkeerd uitpakken.
En daar zit nu net de clou van onverhoorde gebeden.
Want je dacht dat het goed zou zijn en dat je card blanche gekregen had.
En dus ging je moedig op weg.
Om wakker te worden uit een nare droom.
Je bad je knieën blauw.
Maar de Hemel zweeg. En dan komt de tijd dat je bij de scherven van wat eens geluk was neerzit.
Durf je dan nog, als je je snoet wat afgepoetst hebt te bidden?
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik dat nog steeds moeilijk vind.
Ik zie nu wel, waar de onbegrijpelijke weg naar toe heeft geleid.
Het is een dieper heiligingsproces.
Maar om nu de wensen van mijn hart aan God bekend te maken en uit te zien naar verhoring?
Nee, zover ben ik nog steeds niet.
@Lineke







donderdag 29 december 2016

De eenzaamheid van een alleenstaande.

En ja, ook als je je zelf eenzaam voelt,
kun je een lichtje zijn voor een ander,
 want liefde uitdelen helpt tegen eenzaamheid.

Ook deze zin las ik in hetzelfde artikel.
Overigens een positief stukje, daar wil ik niets aan af doen.
Maar toch zet ik bij bovenstaande wat kanttekeningen.
 Als het gaat om eenzaamheid is dit vaak een raad die word gegeven.
Strek je uit naar de ander. Deel liefde uit. Geef aandacht. Het helpt. 
En dat is ook mijn eigen ervaring.
Als ik een ochtend vrijwilligerswerk heb gedaan, kom ik meestal opgewekt thuis en het heeft me opgebeurd.
Maar ik kom wel alleen thuis. En doe alleen mijn boodschappen, budgeteer, administreer, kook etc.
Nu ben ik een alleenstaande op leeftijd.
Maar toen ik een alleenstaande moeder was, met de verantwoordelijkheid voor de opvoeding was het heel zwaar.
Je kunt een burn-out krijgen van alleenstaand ouderschap.
Een lichtje zijn voor een ander?
Wie steekt mijn lichtje eens aan?
Waar vind ik brandstof om mijn lichtje brandende te houden zodat ik uit kan delen?
Als ik al eens de stoute schoenen aantrok om te praten, was het toch vaak dat ik te horen kreeg dat ik het alleen van God kon verwachten.
Hij was mijn Man en mijn Maker.
Het werd gezegd door getrouwde mensen.
 Ik moet je eerlijk zeggen dat ik het geheim van mijn Man en Maker, die God voor me zou willen zijn nooit heb ontdekt.
Ik voelde me eerder met een kluitje in het riet gestuurd.
God slaat geen arm om me heen als ik eens lijd aan warmoede.
Hij kruipt niet tegen me aan als ik eenzaam in mijn bed lig.
Hij zegt niet, als ik zuchtend naar de keuken loop, om te gaan koken:

“Laat Mij dat nu eens doen.”

Wat Hij wel fluisterde, toen ik neerknielde en uithuilde:

“Ik weet hoe moeilijk het is. Zo heb Ik het nooit bedoeld”



Weet je, daar heb ik veel meer aan. Het is erkenning van de eenzaamheid.

Maar je moet niet denken dat het huwelijk rozengeur en maneschijn is.

Ook dat is zo’n pleister die op je mond geplakt word.
Nee, lieve getrouwde mensen, dat denk ik niet.
Ik weet dat het huwelijk een roeping is.
Maar…
Je kunt verantwoordelijkheden delen.
En als je dat niet kan, kun je de ander wel verwijten, dat hij of zij het niet doet.
Mag een alleenstaande ook eens klagen?
Ook eens zeggen dat het lastig is en dat ze er de balen van hebben?
Mag een alleenstaande ook eens nee zeggen, als ze gevraagd worden voor oppas of voor een ander klusje, omdat zij toch niemand thuis hebben, waar ze aandacht aan moeten geven?

Liefde uitdelen helpt tegen eenzaamheid.

Wat helpt tegen eenzaamheid is het erkennen van de eenzaamheid.
Er mee naar God gaan die je leert om je gezonde verstand te gaan gebruiken,
verantwoordelijkheid voor je eigen leven te nemen en goed voor jezelf te gaan zorgen.
Het moet. Want jij bent de enige die dat kan.
@Lineke



dinsdag 27 december 2016

Omgekeerd.

Nu draai ik het eens andersom.
Stel dat ik een relatie had, getrouwd was en een gezin had.
We hadden werk, samen onze sociale verplichtingen, hobby's, kerkenwerk, verenigingsleven en wilden ook tijd in elkaar investeren.
De tijd vliegt en glijdt door je vingers.
Een jaar is zo voorbij en voor je erom denkt, zit je weer in  de decembermaand.
Je komt in een bepaalde sfeer en maakt ver van te voren plannen.
Wat doen we met kerst en waar gaan we heen of wie nodigen we uit.
Dan ontmoet je de alleenstaande en dan is de logische vraag wat hij of zij met Kerst doet.
En als je hoort dat hij of zij niemand heeft, dan is er toch ook nog wel een plekje bij jou aan tafel vrij?
Ze zijn welkom in jouw gezin en je hoopt dat ze zich ook welkom weten.
Ik denk dat het weleens lastig is, die twee werelden.
Die werelden, die op de een of andere manier zich niet helemaal met elkaar kunnen verbinden.
Als getrouwde bedoel je het goed.
En als alleenstaande ben je kwetsbaar.
Maar ergens moet er toch een verbinding zijn.
Wat als...
Wat als er binnen een kerk eens een gezin een alleenstaande adopteren. En dat die adoptie van twee kanten komt.
Dus de alleenstaande weet zich ook verbonden met het gezin.
Ze bidden voor elkaar.
Ze passen eens op.
Ze eten eens per maand samen. En delen hun wereld met elkaar.
Je hoeft elkaar de deur niet plat te lopen.
Je houdt rekening met elkaar's beperkingen. 
Maar in die beperkingen zou je elkaar tot steun kunnen zijn.



@Lineke.


Wat zou er gebeuren als..

“Wat zou er gebeuren wanneer we juist nu,
in deze donkere dagen een lichtje zouden zijn
 voor hen die geen familie, gezin of vrienden
hebben om kerst mee te vieren?”

Deze vraag kwam ik tegen op het internet. Ik heb er een blog aan gewijd, maar was niet zo dapper om hem te laten staan, maar gooide hem in de prullenmand.
Een lieve medeblogster vertelde dat het een goed en eerlijk stuk was, dus ik doe opnieuw een poging.
Wat zou er gebeuren, wanneer we juist nu in deze donkere dagen een lichtje zouden zijn, voor hen die geen familie, gezin of vrienden hebben om kerst mee te vieren?
Ik kan niet voor anderen praten.
Ik kan alleen vertellen wat het met mij zou doen.
Het hele jaar leef ik mijn leven alleen. Het is geen bewuste keuze geweest.
De omstandigheden zijn zoals ze zijn en ik heb het ermee te doen.
Als je diep in mijn hart kijkt, ben ik er verdrietig om.
Ik ben er niet blij mee, maar zoals zovelen maak ik er wat van.
Zo dag en door lukt dat aardig. En leef ik temidden van gezinnen, echtparen en andere alleengaanden.
Heel vaak als ik één van de echtparen spreek en vraag hoe het gaat, is de reactie dat het leven druk is.
En daar heb ik alle begrip voor.
Kinderen af en aan brengen, boodschappen doen, een baan en huishouden en je man of vrouw aandacht geven, werken aan je huwelijk etc.
Maar als dan een keer per jaar het kerstgevoel oproept, om een alleenstaande in je gezin uit te nodigen, om kerst mee te gaan vieren, dan is dat raar.
Niet raar voor jou als gezin, denk ik.
Het past wel bij de kerstgedachte. Maar wel raar voor een alleenstaande.
Want hij of zij krijgt ineens het gevoel dat ze eenzaam is.
Dat ze zielig en nooddruftig zijn.
Een heel jaar is ieder druk met eigen dingen en leven.
En met Kerst word er ineens een plekje in het drukke gezin vrijgemaakt.
Vanochtend sprak ik erover met collega’s.
Ik probeerde uit te leggen hoe ik het bedoel en voel.
De eerste reactie was er één van dat het toch goed bedoeld is.
En die reactie maakt dat ik mijn mond maar houd.
Maar na een poosje kwam ik er toch op terug.
Weet je, het is heel goed bedoeld. Maar mag ik uitleggen, hoe ik me voel als ik inga op de uitnodiging?
Ik voel me als een kat in een vreemd pakhuis.
En dat werd begrepen.
Omdat de uitzonderingspositie, een vervreemding oproept.
Als er regelmatig een ontmoeting plaats zou vinden, zeg eens per maand een uitnodiging om te komen eten, zou het anders zijn.
Als er tijdens die maaltijd oprechte belangstelling en een volwaardig contact zou zijn, een wederkerigheid en een zoeken naar gemene delers zou het anders zijn.
Maar om een lichtje te ontvangen in donkere dagen, terwijl er het hele jaar door donkere momenten zijn, dat voelt niet goed.
En daarom was ik blij, dat ik voor mezelf koos dit jaar en lekker thuis bleef in mijn uppie.
En ik heb een hele fijne kerst gehad.
@Lineke



maandag 26 december 2016

Schathemelrijk.


Wat zag ik tegen de Kerst op.
"Alleen zijn en eenzaam" dacht ik. 
Maar het was alsof ik dit jaar met andere ogen om me heen keek.
Het begon gisteravond. Toen ik mijn fiets in de schuur bracht, zag ik opnieuw twee meisjes, erg jong nog, in het hoekje staan, waar zich weleens hangjongeren ophouden.
Dit was de tweede avond op rij.
Nette meisjes stonden op een onnatuurlijke manier te lachen.
De een zei tegen de ander dat ze eigenlijk naar een afkickcentrum zouden moeten.
Het lachen ging maar door.
Een gevoel van medelijden trok door me heen.
Meisjes van die leeftijd op kerstavond.
Waarom waren ze niet thuis bij hun ouders?
Zou ik ze durven aanspreken?

Het enige wat ik deed was zachtjes bidden.
"Openbaar U Zelf aan hun. Laat hun weten hoe kostbaar ze zijn in Uw ogen. Hoe mooi en waardevol ze zijn"
Vanuit mijn huis heb ik ze nog lang horen giechelen.

Vandaag wandelde ik een flink stuk met Bella.
Er liep een vrouw over een landweggetje met een stoffen tasje in de hand.
Wat moest ze daar en waar ging ze heen?
Verschillende keren kwam ik mensen in hun eentje tegen.
En bij al die aanblikken besefte ik dat ik niet alleen ben.
Ik ben te prijzen.
Want Jezus, het Kind geboren in de kribbe woont in mijn hart.
En dat was een tegenstelling met, wat er voor mijn ogen zich afspeelde.
In de aanblik van de twee meisjes en de vrouw met haar stoffen tasje.
Ik ben nooit alleen.
Heel tevreden bracht ik mijn dag door.
Wat voelde ik me schathemelrijk.

@Lineke

zondag 25 december 2016

Kerstgedachtenspinsels.


Toen mijn zoon nog mijn kind was, vierden we altijd kerstavond.
We bezochten de katholieke kerk, want daar werd een kerstnachtdienst gehouden.
Het Avondmaal werd gevierd en mijn kind deed er ongevraagd aan mee.
We fietsten naar huis en aten lekkers en keken filmpjes.
's Ochtends vroeg werden we verrast door zingende mensen, die vertelden dat Jezus was geboren.
Die dag deden we het rustig aan.
We zaten bij onze kerstboom en natuurlijk las ik voor uit het grote kerstboek met verhalen van WG van der Hulst.

Vannacht werd ik wakker. Stil was het.
En in die stilte kwam er blijdschap.
"Here Jezus, U bent geboren."
Hoe zou het zijn als er plotseling een engel in mijn kamer stond, om aan mij het goede nieuws te vertellen?
"Wees maar niet bang." zou de engel zeggen.

Ik dacht verder.
Zou de Vader, Die altijd Zijn Zoon bij Zich wist, maar die nu afgedaald was naar de aarde en geboren als een baby, die nog nergens van wist, zou Vader Zijn eniggeboren Zoon missen?
Ze waren één, Vader en Zoon, één in liefde en in bewogenheid.
En nu was de Zoon afgedaald en uit de hemel verdwenen.

Het zijn mysterie's, maar ik vraag Vader er wel naar.
En het is helemaal niet erg, dat ik geen antwoord krijg en dat er dingen zijn, die te groot en te wonderlijk zijn.
Te groot en te wonderlijk, uitgedrukt in een onvoorwaardelijke Liefde voor deze wereld met zijn kostbare schepselen.
Want ieder mens is kostbaar in Vaders ogen. En voor iedereen gaf Hij Zijn enige Zoon en moest Hij Hem missen..

Gemis, wat gevoeld word met Kerst, daar kun je mee naar de Vader gaan.
Hij weet wat het is en hoe het voelt.
Vader neemt je tranen zeer serieus en vangt ze een voor een op in een kruik met jouw naam er op.
Als Hij je voorzichtige tranen ziet, staat Hij op van Zijn troon, neemt jouw kruik en rent naar je toe.
Durf je Zijn bewogenheid te ontvangen?
Durf je Zijn offer aan jou, het verlies van Zijn enige Zoon te ontvangen?
En open je je handen om het Kindje Jezus te dragen en te sluiten in je hart?

Ik wens je een fijn kerstfeest toe.

@Lineke



zaterdag 24 december 2016

Een tijdelijk tijdloos bericht.

Vanochtend gelezen:


Islamitische Staat (IS) spoort haar aanhangers aan om deze vakantie aanslagen te plegen op kerken in de Verenigde Staten. De terroristische organisatie publiceerde volgens de nieuwswebsite Vocativ een lijst met duizenden doelwitten.
De oproep werd gedaan via het sociale netwerk Telegram, een dienst vergelijkbaar met WhatsApp. Een gebruiker met de naam Abu Marya al-Iraqi voegde daar in de groep ”Secrets of Jihadis” aan toe dat hij hoopt dat eenlingen „van het christelijke nieuwjaar een horrorfilm maken”.

Via dit Telegramnetwerk vertellen radicale moslims elkaar volgens Vocativ ook hoe je om moet gaan met een wapen of explosief.

Een ander lid van dezelfde groep riep „de zonen van Islam” op om aanslagen te plegen in „kerken, bekende hotels, drukke restaurants, straten, markten en andere publieke plekken”. De lijst die deze persoon aan het bericht toevoegde bevatte duizenden adressen in Nederland, Frankrijk, Canada en de Verenigde Staten.

In juni dit jaar berichtte Vocativ ook over een moordlijst van IS. Daarop zouden meer dan 8000 namen en adressen staan. Ondermeer agenten in de Verenigde Staten waren toen het doelwit. De lijst resulteerde voor zover bekend niet in aanslagen. (bron: Reformatorisch Dagblad)


Een tijdloos bericht  vanuit de Eeuwigheid.

1. Het volk dat in donkerheid wandelt, ziet een groot licht; over hen die wonen in een land van diepe duisternis, straalt een licht.
2 Gij hebt het volk vermenigvuldigd, zijn vreugde groot gemaakt; het verheugt zich voor uw aangezicht als met de vreugde bij de oogst,
zoals men juicht bij het verdelen van de buit.
3 Want het juk dat het drukte, en de stang op zijn schouder, de roede van zijn drijver, hebt Gij verbroken als op Midjansdag.
4 Want elke schoen die dreunend stampt, en elke mantel, in bloed gewenteld, zal verbrand worden, een prooi van het vuur.
5 Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven, en de heerschappij rust op zijn schouder en men noemt hem Wonderbare Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst.
6 Groot zal de heerschappij zijn en eindeloos de vrede op de troon van David en over zijn koninkrijk, doordat hij het sticht en grondvest met recht en gerechtigheid, van nu aan tot in eeuwigheid.
De ijver van de Here der heerscharen zal dit doen. (bron: God’s Woord) 




vrijdag 23 december 2016

De aanslag.

Vanochtend zat ik tegenover een vrouw afkomstig uit Duitsland.
Net als mensen aan mij kunnen horen, dat ik hier niet vandaan kom, 
ik praat als postbode Simon, zegt men, beluisterde ik ook bij haar een buitenlands accent.
Uiteraard spraken we over de aanslag in Berlijn en wat het voor haar land en volk betekent.
Het gaat me echt aan het hart.
Sinds het jaar 2000 heeft het Duitse volk voor mij een gezicht gekregen.
In Jeruzalem woonde ik samen met mensen uit Duitsland.
Jonge mensen, die een jaar onbetaald werk deden.
Zich bewust van hun geschiedenis, offerden ze hun carrière op om vergeving te vragen voor wat hun volk de Joden hadden aangedaan.
Ze gingen regelmatig naar het Yad Vashem. Zaten films te kijken als Schindlers List.
Ze namen het heel serieus op.
Zo serieus, dat ik de neiging had om hun vergiffenis te schenken namens, ja namens wie?
We spraken er over, dat schuld je opnieuw slachtoffer kan maken van iemand, die daar misbruik van maakt.
Die, omdat je door je schuldgevoel, een underdogpositie inneemt, over je gaat heersen en je voorschrijft wat goed voor je is.
Daarom zijn we als Christenen gelukkig te prijzen.
We zijn vergeven, mogen onze rug rechten en onze plek opnieuw in gaan nemen.
En nu is het Duitse volk getroffen.
Getroffen in hun gastvrijheid. Zij waren immers een van de eersten, die hun grenzen wijd open zette voor vluchtelingen.
En dat is toch zo begrijpelijk.
In het verleden waren rijen mensen die vluchtten en de dood vonden door hun toedoen.
Dat nooit weer maakt dat je misschien weleens wat onvoorzichtig bent.
Alhoewel?
Hoe lang gaat het in ons land nog goed?
Kunnen wij nog veilig op een kerstmarkt lopen?
Kijken we of er aan de kant betonblokken staan om ons te beveiligen tegen onverlaten.
Dat het Kind van Bethlehem, de Man van smarten, het Duitse volk mag troosten is mijn wens voor hun.


donderdag 22 december 2016

Mijn tics.

Vandaag ben ik met de bus en metro een plaatsje verderop gaan winkelen.
Heel gezellig, in een overdekt winkelcentrum, die sfeervol versierd was.
Het is af en toe fijn, om ergens geen bekende gezichten tegen te komen en een praatje te moeten maken.
Op zich is dat niet zo erg, maar die gezichten, die je hartelijk begroeten en waarvan je niet weet of je ze kent dat is heel vervelend.
Mijn uitdrukking is het tegenovergestelde van de hunne, ik kan mijn vragende ogen niet verstoppen.
Of je wandelt met je hondje en een auto rijdt je toeterend voorbij en een vriendelijke hand zwaait je toe.
Ik zwaai dan maar terug en moet echt mijn best doen om niet de rest van mijn relaxte wandeling in de stress te schieten, omdat ik me schuldig voel vanwege de onbekendheid.
Dus liep ik heerlijk winkel in winkel uit en kwam geen bekende tegen.
Mijn voeten protesteerden op een gegeven moment.
De linker voorvoet was gewoon doof. Ze wilde niet meer mee.
Nu had ik mijn leuke laarsjes aangetrokken met mijn zwarte kunstleren tregging.
Het is bijna kerst niet waar?
Helaas, mijn voeten waren niet in kerststemming, ze jammerden zachtjes en verlangden naar een rustpauze.
Zuchtend streken voeten en ik neer op een bankje bij de patattent om een flinke zak frites te verorberen.
Hoe doe je dat, gekleed in een crèmekleurige jas met dikke sjaal, in één hand de puntzak frites met een flinke dot mayonaise en met de andere hand probeer je de frietjes als een micadospelletje eruit te vissen.
Met veel aandacht, juist ja.
Onbevlekt zette ik mijn tocht voort.
Nog even een bezoekje aan de brillenwinkel, want dat is een van mijn tics.
En verkoelende zalfjes voor mijn voeten is de andere tic.
Omdat ik van beide ruim voorzien ben, kwam ik zonder thuis.
Ik kom dit jaar nog wel rond.


@Lineke



Decembertranen.

Wees niet bang voor je zwaktes, 
want ze zijn het podium 
waarop Mijn macht en majesteit zichtbaar zijn.

Dit zinnetje las ik in het dagboekje van Sarah Young.
Laat ik nu wederom een jankdag hebben.
En laat ik nu ook nog aan het werk moeten.
Al biddend fiets ik er naar toe.
"Ja Heer, ik weet dat Uw Kracht in mijn zwakheid word volbracht.
Maar ik heb geen zin in uitgelopen oogschaduw.
Maar ik hoef de bron van kracht niet in mezelf te zoeken.
Ik ga in Uw kracht aan het werk"

De eerste bezoeker liep wat rond. 
Op mijn vraag of ze het kon vinden en of ik haar kon helpen
vertelde ze dat ze te vroeg voor haar afspraak was.
Of ze geen kopje koffie lustte?
Nee dat niet, maar ze vertelde van haar eenzaamheid.
Hoeveel mensen voelen zich deze dagen niet eenzaam?
We spreken er niet zo gemakkelijk over.
Want het is niet populair.
Het is veel meer van deze tijd om een bruisend sociaal leven te hebben.
Met een grote vriendenkring, kinderen die regelmatig langs komen.
Maar als je alleen bent en dat allemaal niet hebt, vind je het moeilijk om aan te geven dat je je met deze dagen eenzaam voelt.

Mijn tweede bezoeker had ook aandacht nodig.
Ze reageerde: "Je moet niet zo lief praten, want anders ga ik huilen"

Nu vind ik dat helemaal geen ramp, als ik het maar niet doe.
Ik wil sterk zijn en niet kwetsbaar.

Vraag:

Voel jij je ook eenzaam tijdens deze dagen?
En vind je het lastig om het te laten zien?
Helpt de gedachte dat jouw zwakte God's podium is voor Zijn Macht en majesteit?

@Lineke


dinsdag 20 december 2016

Als de kerstboom is afgetuigd...


‘Want wie alleen maar Kerstfeest viert, komt nooit bij Pasen aan’.


Dit waren de laatste zin van een prachtige blog, die ik vanochtend op las.
Het raakte me.
Van velen weet ik dat december een moeilijke maand is. Ikzelf ben daarop geen uitzondering.
Verschillende van mijn lezers hebben in hun leven hele moeilijke dingen meegemaakt.
Als je naar hun verhaal zou mogen luisteren, zou je echt stil vallen en bedenken wat je zou kunnen doen om hun te troosten.
Als je in de decembermaand zit, is de tegenstelling van lichtjes, harmonie en gezellig familiegebeuren zo groot met je eigen geschiedenis.
Maar weet je, het feest van een kindje geboren in de stal, gelegd in een voederbak spreekt de wereld aan.
Dat kunnen we wel hanteren, dat verontrust niet en doet ons niet afvragen, hoe al die schokkende verhalen mogelijk zijn en dat het toch minstens wel aan de persoon zelf moet liggen, dat het gebeurd is.
Iets in haar of hem zal de aanleiding geweest zijn.
Want we kunnen maar moeilijk leven in een wereld, waar mensen buiten hun schuld om slachtoffer worden en waar steeds opnieuw klappen vallen.
En waar het lang niet altijd eindigt met: "En ze leefden nog lang en gelukkig"
Toch is er het verlangen naar een sprookje.

Maar december gaat voorbij. Na nieuwjaarsdag word de kerstboom afgetuigd, de lichtjes opgeruimd.
De feestvierders gaan verder, op naar het volgend jaar.
Ze weten niet dat de ouders met dat Kindje al heel snel moeten vluchten.
Dat de heerszuchtige koning het niet kon verdragen dat er Iemand kwam die belangrijker was dan hem.
In Bethlehem werden alle jongetjes tot twee jaar vermoord.
De wereld weet niet dat het Kind Man werd en onbeschrijfelijk leed.
Zo verschrikkelijk dat Hij je Lotgenoot is, omdat Hij hetzelfde heeft doorgemaakt als jij.
Wat vraagt het Kind van ons?
Wat heeft het ons te zeggen? 
Steek de lichtjes aan en spreek woorden van geloof uit en het zal je gebeuren?
Als christen zal het je goed gaan en je zult overvloedig gezegend worden?
Je zult nooit ziek worden, nooit overvallen, misbruikt, verguisd en overweldigd?

Nee, het Kind in de kribbe kijkt ons aan en zegt tegen jou en mij:
"Ben je bereid om net als Ik, je kruis op je te nemen en achter Mij aan te gaan?"
Want er schuilt winst in verlies, vreugde dwars door tranen heen.
Het komt goed.

Want wie niet weet wat Pasen is, kan ook geen Kerstfeest vieren.


@Lineke



maandag 19 december 2016

Nee is oké.

Was Bella, mijn hond, eerder een vriendelijk hondje, die met iedere hond kon opschieten, het is nu niet meer zo.
Gaf ze iedere hond likjes en kusjes en wond ze de meest boze hond om haar kleine pootje, nu is het anders.
Nog steeds is ze vriendelijk, maar op de een of andere manier ligt de ene hond haar beter dan de andere.
En vind ze een hond niet fijn, dan gromt ze en trekt haar bovenlip op.
Niet dat ze agressief word, dat ook weer niet, maar ze laat merken, dat ze niet iedereen meer mag.
De eigenaren hebben alle begrip.
"Je hoeft niet iedereen aardig te vinden"

Als je op deze link klikt, kom je op een pagina waar je een test kunt doen.
Want wat kunnen  we veel van een hond leren.
Ik tenminste wel.
Ik wil dat iedereen mij aardig vind en ben een echte peoplepleaser.
De schrijvers van het boek "Nee is oke" stellen dat iedereen pleased.
Maar als je pleased ten koste van je eigen behoeften raak je opgebrand.
Ik heb de test gedaan en ben een conflictvermijdende pleaser.
Je moet het lef hebben conflicten aan te durven gaan.



@Lineke


zondag 18 december 2016

Als je leven op de kop staat....


Gisteren zag ik het plaatje met een tekening van Fiep Westendorp.
Ik werd er helemaal vrolijk van en bedacht me dat ik daar wel een nieuwjaarskaart van kon maken.
We weten niet wat het nieuwe jaar ons gaat brengen.
Het leven in Nederland is nog stabiel.
Recepten van lekker eten rollen je deur binnen via internet of folders.

Maar ons persoonlijk leven kan zo anders zijn.
Of ons leven kan in een klap anders worden.
Je kunt ziek worden, je man of vrouw je verlaten je kind kan iets overkomen.
Je kunt worden overvallen door een ramp.
Je leven komt in een klap op de kop te staan.
Ik weet uit eigen ervaring wat het is.

Hoe vaak heb ik niet gedacht toen ik kanker kreeg en dakloos werd..
"Het is maar goed, dat ik geworteld ben."

Al stond mijn levensboom te schudden op haar stammetje,
de wortels waren diep de grond ingedrongen.

Ja, als je leven op de kop staat kun je handstand doen.

Maar handstand tegen de deur is al een hele tijd geleden en zo lenig ben ik niet meer.
Ik heb wel iets met handen dat wel.
Maar dan met de Handen van Jezus.
Als je leven op de kop staat, laat je dan maar vallen in de Handen van Hem, Die je wil dragen.




Lieve lezer ik wens je van harte goede dagen toe
en God's Zegen voor het nieuwe jaar.


@Lineke

vrijdag 16 december 2016

Postcodekanjer, oftewel niets menselijks is ons vreemd.

Vandaag ben ik niet vooruit te branden. 
Daar heb ik vaker last van maar vandaag helemaal.
Mijn hond staat bovenop de rugleuning van een stoel dichtbij en lijkt te denken:"Begint ze nu weer te rammelen op dat toetsenbord?"
"Ik wil er uit en wel nú."
Vandaag kom ik bij van mijn blogserie over mijn buurman.
Het was echt heel leuk om te doen.
Zo moet het dus ongeveer zijn als je een boek schrijft.
Je bent niet aanwezig op deze wereld, maar pobeert zo goed mogelijk de sfeer van toen op te roepen.
En dat lukte aardig, maar om terug te komen in de sfeer van nu met een hond op de rugleuning, het zonnetje over mijn schouder en mijn spieren die allerlei griepverschijnselen hebben, dat valt niet mee.
De koelkast is leeg, ik heb geen beleg op mijn brood, alleen nog een pot pindakaas in de kast.
Dan kun je naar de dichtstbijzijnde supermarkt gaan, maar helaas wil ik alleen kaas van boer Bas een heel eind verderop.
Boer Bas, die zich vorig jaar rond deze tijd mocht verheugen in een groot aantal bezoekers.
Ze vonden het niet te ver weg, maar kwamen niet voor zijn kaas en eieren.
De helicopter zou landen op zijn veld en de postcodekanjer vallen in ons dorp.
De loten waren niet aan te slepen en zelfs de postcode was bekend, zonder dat de trekking had plaats gevonden.
Ook in ons dorp kan men last hebben van geldzucht.
Niets menselijks is ons vreemd toch?

En daarom ben ik eerlijk over mijn "niet vooruit te branden dag" vandaag.
Mijn hond heeft zich verplaatst naar mijn voeten. Het is niet anders.

@Lineke

De cirkel is rond (Buurman 9.)

( Vervolg op dl.1 ,dl.2 ,dl.3, dl.4., dl. 5.  dl.6  en dl.7 en dl.8 )

Na het uitstapje om te vertellen over Ineke, buurman ’s nichtje, gaan we terug naar buurman.
Je begrijpt, een man op zijn leeftijd werd brozer.
Toch zou hij prima in deze tijd hebben kunnen leven.
Hij wilde namelijk thuis en zelfstandig blijven wonen. Alles regelde hij zelf. Hij kookte, deed boodschappen, deed de was, verschoonde zijn bed en bleef bij de tijd.
Hij speelde schaak tegen zichzelf met zijn elektronisch spel en zorgde dat zijn level omhoog ging.
Nee, wonen in een verpleeghuis of zorgcentrum  was niets voor hem.
Hij had het idee en daarin had hij misschien wel gelijk, dat zijn geestelijke conditie snel zou versloffen, als er vóór hem gedacht zou worden.
Maar natuurlijk was hij zich ervan bewust, dat er iets zou kunnen gebeuren en hoe moest het dan?
Met Sinterklaas waren we gewend een cadeautje en gedicht bij elkaars voordeur te leggen.
En zo schreef ik een gedicht over een engel, die bij hem zou zijn, mocht er iets gebeuren.
Het was een gedicht wat ik zo uit de losse pols had geschreven.
Maar het bleek zo belangrijk voor hem.
Samen met een vriendin die in de buurt woonde, kwamen we met buurman overeen, dat hij op ons kon rekenen, mocht hij komen te sterven.
En dat is ook gebeurd.
We hebben samen voor hem gezorgd. 
Het is mooi, als je uit het vak komt en je naast elkaar woont.
Een duster is zo aangeschoten en je aanwezigheid alleen al geeft rust.
Buurman gleed zachtjes weg.
Voordat hij weggleed zag hij de engel van mijn gedicht.
In de middag stierf hij.
Mijn vriendin en ik hebben hem bedankt voor alles wat hij ons gaf.
En lieten het verder aan zijn dochter over om de noodzakelijke dingen te regelen.
Als bij afspraak en stilzwijgend vertrokken we en gingen naar ons plekje aan zee.
Zo namen we afscheid van onze buurman.
Hij werd 97 jaar.
En zo kan ik zeggen dat de cirkel rond was. 

@Lineke.

Dit lied is opgedragen aan mijn buurman.






Brief aan Ineke ( Buurman 8.)

(Vervolg op dl.1 ,dl.2 ,dl.3,dl.4., dl. 5.  dl.6  en dl.7 )

Lieve Ineke,

Samen maken we een stapje in de tijd.

Jij was twaalf en heel ziek.
Je lag beneden in de woonkamer.
Je bed stond in een hoek tegen de muur.
Je lieve ogen waren gebroken.
Nooit had ik zulke oogjes gezien.

En nooit had ik jouw oogjes weer gezien, als ik niet zomaar plotsklaps op weg naar huis de sterke aandrang voelde om rechtsomkeert te maken.
Samen met een vriendinnetje liep ik en vroeg: "Zullen we naar Ineke gaan?"

Het was twaalf uur en het was spits.
Het verkeer raasde om ons heen.
En te midden van dat voelde ik die bevreemdende Aandrang.

Het was Iets waar ik aan moest gehoorzamen, leek het wel.

Ik belde aan bij je huis en je mamma deed open.
Ik zag haar roodbehuilde ogen en merkte haar aarzeling op toen ik vroeg of Ineke thuis was.
"Ja" zei ze "Kom maar verder"

Wat werd het stil in me, toen ik verwonderd naar jouw bed liep en in je ogen keek.
Je zei met een zachte stem en nog zachtere glimlach mijn naam.
Had je gevraagd aan de Heer, Die jou zo lief had of je afscheid van mij mocht nemen?

Ik weet het niet lieverd.
Ik was tien jaar en ik pakte je handje en zei "Nou dan ga ik weer. Dag Ineke"

Stil liep ik de deur uit en zei tegen mijn tochtgenootje
"Ineke is erg ziek hé?"

Jaren later, toen ik twijfelde aan mijn waarde als mens en of God wel van mij kon houden, ging ik in gesprek.
Ik kreeg de opdracht om te bedenken wie in mijn jeugd belangrijk geweest was.
Wie mij veiligheid en liefde had gegeven ..
Dat zou dan het startpunt worden van de pijnlijke dingen waar ik door heen zou moeten.

Lieve Ineke, ik lag ook in mijn bed, toen ik hierover nadacht.
En jij kwam levendig terug in herinnering.
Ik huilde en had heimwee.

Lief downmeisje, ik heb toen de Heer gevraagd of Hij je wilde bedanken voor jouw liefde.
Jij was immers bij Hem, dus Hij kon zo even naar je toe lopen.

Je bent boven de lijntjes.
De lijntjes van de tijd en van je zieke hartje.
Wat zul je veel lachen en blij zijn.
Kleur jij de regenboog in de wolken als ik hem zie?
En zul je dan binnen de lijntjes blijven?
Dag lief vriendinnetje.

Tot gauw...We zijn slechts één ademtocht van elkaar verwijderd.

Je legacy.

Wat een mooi woord vind ik dat. Het woord Legacy. Het klinkt als muziek als de titel van een liedje. Legacy betekent: de erfenis (v) ...