Berichten

Berichten uit oktober, 2016 weergeven

God's Verbond.

Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten, 
waarin Ik beloof dat Ik hen nooit meer in de steek zal laten
 en altijd het goede voor hen zal doen.
 In hun hart zal Ik het verlangen leggen Mij te blijven aanbidden 
en zij zullen Mij nooit verlaten.
Vanochtend stelde iemand de vraag hoe het kwam, dat ik nog steeds zo gelovig was. Ik had zoveel meegemaakt. Voor hetzelfde geld had ik er de brui aan kunnen geven en zeggen dat het voor mij niet meer hoefde. Ik vertelde van de gebeurtenis, toen ik een jaar of vier was. Op het stoepje in mijn eentje daalde God naast me neer en Hij was daar in een merkbare aanwezigheid. Een ervaring, die me tot op de dag van vandaag door het leven draagt. EN terwijl ik het haar vertelde, ervoer ik opnieuw de Eeuwige Armen onder mijn bestaan. In het Hart van God, nog voor de grondlegging der wereld, op Zijn tijd in deze wereld gewild, voor eeuwig Hem toebehorend en voor eeuwig geliefd. Mijn vraagsteller beaamde en begreep. En wat is dan ook voor mij bovenstaande tekstgedeelte…

Zomaar wat gedachten.

Ik merk dat mijn lezers het heel dapper vinden dat ik met facebook gestopt ben.
Ik merk bij mezelf, dat ik facebook als een vlucht uit de werkelijkheid gebruikt heb.
De werkelijkheid van alledag is niet altijd himmelhauchjauchend
er staat niet altijd publiek langs de kant om mij toe te juichen.
Er zijn momenten dat ik mooie dingen zie, maar het met geen mens kan delen.
Ik zou die mooie dingen kunnen delen met de Maker ervan.
Hij verdient het ten slotte.
Heel vaak kijk ik helemaal niet goed en laat de schoonheid ervan niet tot me doordringen.
Al eerder heb ik mijn smartphone of camera gepakt om het moment te vangen en het op socialmedia te zetten.
Maar waarom moet ik het altijd delen?

Vanavond had ik heerlijk gekookt.
Stampot zuurkool met geitenkaas en ui en knoflook.
Ik had er met mijn camera boven kunnen hangen en het kunnen vertellen.
Maar ik heb het onder belangstelling van Bella en de poezen veroberd.
De nieuwslezer van het journaal was met andere digen bezig dan mijn stamppot.
En ik verdiepte m…

Facebookloos (dag 2)

Vandaag werd ik wakker na één dag zonder facebook.
Ik moet jullie zeggen dat het me niet meeviel.
Ik mis het. Ik mis de mensen waarmee ik regelmatig contact had.
Ik mis het nieuws van mijn zoon.
Zijn werk en de foto's van het gezin. Twitter bood  een alternatief, maar het is geen facebook.
Gisteren maakte ik met Bella een mooie wandeling en ik schoot prachtige plaatjes.
Maar met wie kon ik dat nu delen?
Omdat ik ook met Wordfeud gestopt ben, daar was ik echt op uitgekeken, zit ik met mijn smartphone in de hand en vraag me af wat ik er nog mee kan doen.

Wel was het zo dat ik in een mum van tijd mijn winter- en zomerkleding had omgewisseld.
Waar ik anders tegen opzie en het een hele klus vind, was het nu zo gebeurd.
En dat had te maken met het feit dat ik meer ruimte in mijn hoofd heb.
Ik ervaar nog wel veel onrust.
Een onrust die mij vertrouwd is en wat komt van een bepaalde gebondenheid.
Inderdaad, een gebondenheid aan social media.
Ik mis het en ik mis de contacten.
Ik mis mijn faceboekies...
Ik…

Facebookloos.

Vanochtend was ik vroeg wakker.
Natuurlijk is mijn trage systeem nog niet gewend aan de wintertijd.
Heb ik daar in het voorjaar een week lang genot van, in het najaar doe ik er ook wel een weekje over om er aan te wennen.
En dat allemaal omdat ze van hogerhand verzonnen hebben dat dit goed is.

Mijn eerste gang was vanochtend om mijn facebookaccount te deactiveren.
En nu ga ik facebookloos door het leven.
Hoe voelt dat tot nu toe?
Het bracht verdriet teweeg.
Een gevoel van rouw.
Ik zal mijn facebookvrienden missen.
Maar is dat eigenlijk correct gedacht?
Ik ben in de digitale lijn gekropen en ben relaties aangegaan.
Het is fake.
Maar toch voelt het als echt.

Het is niet mijn bedoeling om in de komende blogs af te geven op facebook.
Dat zou te gemakkelijk zijn.
En niet eerlijk.
Want ik heb er jarenlang plezier van ondervonden.

Dus bij deze stop ik met gezeur over facebook en ga vanaf nu facebookloos door het leven.
Ik ben heel benieuwd, wat ik met de vele tijd, die over is ga doen.

@Lineke

Facebookstop.

Lieve lezers,

Ik ga stoppen met Facebook. Het eerste wat ik 's ochtends doe is Facebook bekijken, als ik 's nachts niet kan slapen zit ik op facebook.
Ik wil eens kijken hoe het leven zonder facebook eruit ziet.
Als jullie mijn blogs niet willen missen kun je een "volger" worden.
Ook kan ik je aan mijn vriendengroep toevoegen als je me een mailtje stuurt via het emailadres wat bij mijn blog staat.

@Lineke

Welk uniform?

Terwijl er een politiewagen met twee agenten erin me tegemoet reed, gingen mijn gedachten. Hoe zou het zijn als je een uniform van de politie draagt? Hoe benaderen de mensen je dan? Voor heel veel mensen is de politie een drempel. Je belt er maar zo niet naar toe. Of je spreekt ze zomaar niet aan. Het lijkt alsof ze uit een andere wereld komen. Toen ik op straat kwam te staan, ging ik na aandringen van mijn fysio naar de politie. Gelukkig was het bureau nog dagelijks geopend en kon je er zo binnen lopen. Gelukkig kwam ik in gesprek met de juiste agente, die in de werkgroep voor huiselijk geweld zit. Gelukkig wist ze direct de vinger op de zere plek te leggen en maakte me duidelijk wat te doen.
Hoe benaderen de mensen je, als je een politie-uniform draagt? Straal je gezag uit en dwing je respect af? Hoe benaderen de mensen je, als je een verpleegsteruniform draagt? Daar kan ik uit eigen ervaring over mee praten. We droegen uniformen, zwarte schoenen en een kapje. We werden zuster genoemd. Ook wij st…

Zwarte piet.

Misschien ga je deze blogpost niet lezen.
Gewoon omdat het je keel uithangt.
Die discussies over zwarte piet.

Maar laat me eens verhalen, wat mijn ervaringen zijn met Sinterklaas en Zwarte piet.
Vroeger, toen ik klein was, was ik er doodsbang voor.
Als hooggevoelig meisje, die beeldend dacht, zag ik het voor me.
Ze liepen over ons dak in de nacht en lieten cadeautjes door de schoorsteen glijden.
Ik vond het doodeng.
Tegen de tijd probeerde ik wakker te blijven om de paardevoeten op het dak te horen en het leek me onbegrijpelijk dat mijn ouders ondanks dat gestamp er bij in slaap zouden vallen.
Als je stout was, stond je naam in het grote boek van sinterklaas.
Als je lief geweest was, niet.
Sinterklaas zag dus alles, hoe vreemd was dat voor mij.
Hij was dus net als God, Die ook een Boek heeft, waarin je naam staat opgeschreven.
Ook Hij zag alles van mij en onthield iedere foute en stoute daad.
Ik was doodsbenauwd voor Sinterklaas.
Op school in de tweede klas, hadden we een meester, die zijn handen ni…

Van wie is deze wereld?

Ik heb hun uw woord gegeven en de wereld heeft hen gehaat, omdat zij niet uit de wereld zijn, gelijk Ik niet uit de wereld ben. Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de boze. Zij zijn niet uit de wereld, gelijk Ik niet uit de wereld ben. Heilig hen in uw waarheid; uw woord is de waarheid. Gelijk Gij Mij gezonden hebt in de wereld, heb ook Ik hen gezonden in de wereld; en Ik heilig Mijzelf voor hen, opdat ook zij geheiligd mogen zijn in waarheid. Johannes 14:17-19
Bovenstaand Bijbelgedeelte is te lezen in het Hogepriesterlijk Gebed. Het gebed, wat Jezus uitsprak, vlak voor Hij Zijn laatste lijdensweg begon. Zijn laatste lijdensweg zeg ik, want er zijn veel momenten in het leven van Jezus, wat een lijden voor Hem was. Hij, die de harten van mensen doorzag en wist wat er in hun was, Hij botste regelmatig tegen ze aan. Hij was eerlijk en spaarde ze niet.
De wereld, waarin wij leven, wordt niet door Jezus geregeerd. Er is een andere koning, de koning van d…

Qualitytime.

De eerste nachtvorst van deze herfst was te zien op de daken.Vanochtend was het koud, toen ik naar de kerk fietste. Terug naar huis kwam ik veel mensen tegen, die aan het wandelen waren. Het zonnetje was doorgebroken en het was een aangename  temperatuur. Snel een broodje gesmeerd en onder grote belangstelling van mijn dierlijke huisgenoten mijn voeten behandeld. Er zaten hier en daar wat drukplekken. Nu had ik in de kringloop een elektrische voetentoestand op de kop getikt. Met draaiende schuursteentjes en van alles en nog wat er bij. Dus om mijn wandeling pijnloos te laten verlopen waren eerst mijn voeten aan de beurt. Mijn dieren houden van dat gebrom en getril. Het liefst steken ze hun pootje uit, om er snel tegen aan te tikken en dan weer weg te rennen. Je snapt, dat dit mijn amateur pedicure inspanningen dit niet ten goede komt. Dus regelmatig verhef ik mijn stem om een waarschuwend geluid te laten horen.
Mijn voeten en ik waren zover. Hond ook, dus liepen we naar buiten. Hond weet allerlei ro…

De accu.

Een hele tijd terug merkte ik het al. Stoere vrouw met afgeladen fietstassen van de supermarkt naar huis, moest een bruggetje op en de accu viel uit. Inderdaad van de elektrische fiets. Onder het fietsen rommelen aan snoertjes want misschien viel de verbinding weg. Hij deed het weer en veilig kwam ik thuis. Met dat ik meer kilometers maakte werd het steeds meer dat het ding uitviel. Echt irritant is dat. Want als je op een elektrische fiets rijdt zonder motor is dat veel zwaarder dan een gewone fiets. Na lang gezwoeg en gezeur stapte ik naar de fietsenhandel. Accu is af. Echt af na vijf jaar en bijna 4000 kilometer. Een gereviseerde zou me 400 euro kosten zei hij. Dat is nogal een bedrag. Ik liep op het winkelcentrum en zag allerlei leuks in de winkel liggen. Ik zou dat niet kunnen kopen, want  er moest een stomme accu komen, die ook nog eens gereviseerd was. Weet je, die accu werd een steen op mijn maag. Inmiddels had ik van de fietsenmaker een accu geleend en ja die was veel beter. Maar je denkt to…

Een zwembad vol genade.

Stel dat… Stel dat Genade vloeibaar was. Stel dat Genade water was en je zou er een zwembad mee kunnen vullen. Een zwembad vol Genadewater. Wat zou jij doen? Zou je op het randje gaan zitten en je grote teen er insteken? Of zou je op het randje gaan zitten en wat met je voeten in het water dobberen? Je hebt het heel druk met zelf doen en verantwoordelijk mens zijn. En met die bezigheden bezig gun je je zelf een voetenbadje van Genade. Of ga je het trapje af en laat je je tot je middel erin zakken? Wat minder bezig met alles wat je nog moet doen en waar je aan denkt te moeten beantwoorden. Wat meer er bij stil staan dat Jezus het voor jou volbracht heeft. Terwijl je dat trapje afdaalt, merk je hoe lekker warm het water van Genade is en hoe het je vrij wil maken. Hoe het je wil dragen, omarmen als een liefdevolle deken, hoe het langs je leden glijdt en de lachkriebels in je oplaat stijgen. Je daalt het trapje af, van de treden die je opgeklommen bent, omdat je denkt dat je een voorbeeld hoort te zijn…

Mijn geloof.

U bent het zuurstof, wat ik adem
het bloed wat door mijn aderen stroomt
Het voedsel wat ik eet
U bent mijn alles
mijn God en Heer.

ik zou niet zonder kunnen 
onlosmakelijk en onverbrekelijk verbonden
gekozen van voor de grondlegging der wereld
gelegd in Uw  hart
gesproken door Uw Woord:

Je bent er en je zult er zijn
jij, kind van Mijn plan
met een goddelijke bestemming
tot Eer van Mijn Naam
tot doel in deze wereld.

Ik adem U, ik zing U,
ik loop U en dans U
ik beweeg in U 
Van U kom ik en tot U zal ik gaan
mijn hart loopt over van lof en dank voor U.
Mijn God, ik heb U lief.


@Lineke

Wachten. (Bloghop oktober)

Jaren van wachten.

Toen in 2010 borstkanker werd ontdekt, 
kwam er een nieuw woord boven de tijd te staan.
Had ik het voor die tijd druk in een betaalde baan als energieke vrouw nu.... 
Nu werd het een tijd van wachten.

Wachten op onderzoeken.
Wachten op uitslagen. Wachten in wachtkamers.

Ik besefte, dat ik bij een groep was gaan horen.
Een groep, die wachtte.
Die laatste nacht voor de operatie wachtte ik wakend bij mijn borst.
Ze had me al die jaren trouw vergezeld.
Die laatste nacht van wachten was niet teveel.
Ik sprak haar toe en wachtte.
Men wachtte tot ik bijkwam uit de narcose.
Ik wachtte in de nacht tot de volgende morgen.
Wachtend op het verband, wat er af zou gaan.

Ik wachtte op herstel van de wond en op de eerste chemo.
Ik wachtte vol ongeloof op het verlies van mijn haren.
Ik trok er aan, terwijl ik dacht, dat iedereen kaal werd, maar ik niet.
Ik wachtte om te wennen aan dat kale hoofdje.
En wachtte op mensen, die me echt ter zijde durfden staan
En daar moet je lang op wachten.

Het leven werd s…

Imperfect onderweg. Over een fixed mindset.

Ik was al een tijdje niet met mijn cursus bezig geweest.
De cursus heet "Imperfect Onderweg"
Waar gaat het over?
Het legt kwetsbaarheden bloot en je word uitgedaagd om er mee om te gaan.

Gisteren nam ik de map weer eens ter hand en ik las over 
fixed mindset en growth mindset.
Als je door verwerking van trauma heen gaat, ben je gevoelig voor een fixed mindset.
Wat is dat nu precies?

Een fixed mindset is een aanname of gedachte over jezelf of je situatie, die je vastzet.
Bijvoorbeeld als je veel en vaak ziek bent, kun je denken dat het met jou nooit wat word en dat je niet meer mee telt.
Die gedachte fixeert je, het zet je vast, het zet je klem.
Je word er depressief van en gaat zitten waar je zit.
Herken je fixed mindsets bij jezelf?

Een growth mindset, daarentegen helpt je om in dezelfde situatie je mogelijkheden te ontdekken.
Ik ben dan wel veel ziek, maar ik wil naar mogelijkheden zoeken en kansen zien, die ik in deze situatie kan ontwikkelen.
Bijvoorbeeld:

Toen ik na de zoveelste operat…

Licht aan de horizon.

Afbeelding
Zelfs als de lucht bewolkt is en de weg onbegaanbaar lijkt, zelfs dan is er hoop aan de horizon. Een schilderij van Greg Olson. Ik houd van zijn schilderijen. En deze raakt me.
Als ik alleen zou staan om te kijken  naar de bewolkte lucht en de onbegaanbare weg zou er voor mij geen hoop zijn. Maar er is naast Jezus nog plaats voor mij. En ik mag leren door Zijn Ogen te kijken. Of Hij wil me wijzen, op wat Hij ziet.
"Here Jezus we zijn zo moe.  Van alles wat er op ons af komt en waarmee we moeten dealen."
"Lieverd, je doet net of je alles nog overwinnen moet. Maar daar waar jij nu mee worstelt, heb IK overwonnen. Het enige wat jij mag doen, is het belijden. Belijden dat je het zelf niet kan.  En dan je strijd in Mijn Handen geven. Ik woon in jou.  En IK kom jou altijd te hulp."
"Here Jezus soms lijkt U zover weg te zijn. Dan wil ik U voelen en ervaren. Ik wil Uw Arm om mijn schouder. Uw Hand in mijn hand. Uw voeten naast die van mij, als ik door de wereld trek."
"Lieverd, al…