woensdag 31 augustus 2016

Het haakje.

Ik schrijf graag over mijn blunders.
Waarom? 
Het is heel gezond om, om jezelf te kunnen lachen.
En jezelf niet zo serieus te nemen.
En al helemaal niet op een voetstuk te plaatsen.
Het is beter om er naast te gaan staan.
Dan kan je er ook niet afrollen. 
Wij, als christenen, zijn niet bijzonder. We dienen een bijzondere God, dat wel.
En die bijzondere God doet allerlei bijzondere dingen door ons heen.
Hij kan het prima zonder ons doen.
Maar Hij heeft er voor gekozen om Zijn schapen in te zetten.
Ook dit onhandige schaap wil Hij inschakelen.
Hoe bestaat het hé?

Twee keer per week bak ik brood.
In de broodbakmachine. Nu krijg ik aan het eind van dat bakproces de deeghaken er maar niet uit.
Ik zit dan met een mesje te wrikken en te peuteren.
Gevolg is dat die deeghaken beschadigd zijn en ze er helemaal niet meer uit gaan.
Ook het brood blijft dan muurvast zitten.
Ik kan schudden wat ik wil, het blik op de kop houden, met een hamer er op timmeren ( wat ik ook al gedaan heb) het brood geeft geen krimp.
Het blijft zitten waar die zit.
Goede raad is duur.
De waterpomptang die ik van buuv kreeg , omdat ze er twee had, komt er aan te pas.
Ik zet hem op de schroef en jawel hoor, het brood schiet los.
De waterpomptang verdwijnt in de bestek-la voor de volgende ronde.
Vandaag bakte ik weer een brood, althans de machine behoorde het te doen.
Voor het piepje afging was ik er al bij en keek in een hoop rauwe meel.
Geen brood dus.
Wat zullen we nu hebben?
Ja hoor, de deeghaak was stuk gedraaid.
De machine was nog goed en misschien amper een jaar oud.
Vreselijk toch, wat een verspilling.
Als ik aan iets een hekel heb, is het aan verspilling.
Maar er zit niets anders op, er zal een nieuwe moeten komen.
Nadat ik het gedeeld heb op facebook, kom ik tot de ontdekking, dat het haakje, wat er bij zat, niet voor de hete bakblik gebruikt moest worden.
Ik vond dat al zo onhandig.
Het haakje deed ik om het hengsel en met een slingerende bakblik liep ik dan naar het aanrecht.
Het haakje gooide ik aan de kant, een ovenwant was beter, vond ik.
Dat haakje was dus niet om het bakblik eruit te nemen.
Maar om de deeghaken te verwijderen, heel handig.
Tjonge, je kunt toch weer echt zien dat er verschillende leerstijlen zijn.
Ik ben een doener.
Ik doe en als ik er niet uit kom, lees ik.
Maar als ik zover ben, is het boekje onvindbaar.

Morgen eerst maar eens naar de kringloop. 
En als ik daar een nette machine vind, stuur ik de reeds bestelde bij de Lidl weer terug.

Het kan verkeren. Eerst maar aan de crackers.

@Lineke


zondag 28 augustus 2016

Doktersbezoek, ik haat het...

Ik heb het weleens vaker verteld.
 Ik ben altijd zo moe.
Ik sleep me de dagen door.
 Ik zet de tanden op elkaar en maak er wat van, 
maar het kost me zoveel energie wat ik niet heb.
Toen we in Noordwijk de duin opklommen, kwam de vriendin die bij me was zonder problemen boven.
Ik kreeg geen lucht en zwoegde voort en het viel haar op.
Toen ik aan de Herceptin was, had ik regelmatig een verminderde pompfunctie van het hart, waardoor ik een tijdje moest stoppen.
Nu na vijf jaar kon het weleens zo zijn, dat de pompfunctie verslechterd is.
Ook chemo kan hartfalen geven. Om van bestraling maar niet te spreken.
Dus heb ik het besluit genomen om deze week naar de huisarts te gaan.
Het liefst steek ik mijn kop in het zand en ga zo door.
Met de gedachte "Het zal wel psychisch zijn."
EMDR is ook heel vermoeiend en zwaar.
Maar ik heb het al veel langer.


Ik ben moed aan het verzamelen en bel morgenochtend voor een afspraak.
Wat heb ik toch een hekel aan die doktersbezoeken.

Jij ook??

@Lineke


zaterdag 27 augustus 2016

De wind waait waarheen hij wil.

Ik heb een heerlijk balkon en drie beesten.
Twee poezen en een hond.
Ze bewegen zich vrijelijk op het balkon met balletjes en allerlei ander speelgoed.
Het glijdt weleens door het hek naar de benedenbuuv, die het gevonden voorwerp trouw in mijn postvakje stopt of voor de deur legt.
Als Bella enthousiast is, sleept ze met van alles door het huis.
Zo ook mijn klein tasje, die ik opnieuw in mijn postvakje terug vind.
Maar vandaag was het niet de schuld van de beestjes, maar die van de wind.
Ik was bezig geweest met mijn cursus.
Ik klapte de map dicht, maar liet het op de tafel liggen.
Met Bella aan de riem wandelde ik zo'n 2,5 km en thuis gekomen vond ik een aantal losse papieren op het balkon.
Er stonden Bijbelteksten op met voorbeelden van verhoorde gebeden.
In het kader van leren vertrouwen had ik deze uitgeprint en doorgelezen.
Ik raapte ze bijeen en keek naar beneden.
Ja hoor, daar lag ook nog een papier met Bijbelteksten bij buuv.
Ik was er een beetje behoorlijk verlegen mee.
"Als ze maar niet denkt, dat ik wil evangeliseren."
Wie weet, bedacht ze wel, dat alle zegen van boven komt.
Of dat ze het manna voor het oprapen heeft.
Ik riep zachtjes haar naam om alvast aan te geven, dat het me weer was gebeurd.
Maar ze bleek niet thuis te zijn.
Later keek ik in het postvakje en daar lag niks.

Och, laat ik me er nou niet druk om maken.
De wind waait nu eenmaal waarheen hij wil.

En ik neem me voor de zoveelste keer, voor wat netter te zijn.

@Lineke



vrijdag 26 augustus 2016

Een verdroogde banaan.

Af en toe was het zover.. 
De kamer van mijn puber was privé.
De schone en gevouwen was werd op het bed gelegd,
waarvan ik verwachtte dat het netjes in de kast werd gelegd.
Het bed hoorde door mijn puber zelf verschoond en dagelijks opgemaakt.
Eén keer per week hoorde mijn puber het domein te stoffen en te zuigen.
Allemaal in het kader van zelf verantwoordelijkheid leren dragen voor de eigendommen en een bijdrage leveren aan het gezamenlijke huishouden.

Ik kon niet zeggen, dat het altijd vlekkeloos verliep.
Logisch ook, het is een leerproces.
Dus af en toe kondigde ik aan, dat de witte tornado rond zou gaan.
Een aankondiging, die de gelegenheid gaf om zelf eerst te reorganiseren.

Als het dan zover was, viel ik soms van de ene verbazing in de andere.
Wat ik allemaal niet onderin de kast vond.
Netjes achter de deur, dat wel.

Waarom kom ik er nu op?
Vandaag ben ik begonnen met therapeutisch zwemmen.
Oefeningen in het water voor mijn arm en schouder.
Natuurlijk heb je daar een badpak voor nodig.
Nu heb ik er twee. Eén voor een prothese en een gewone.
Maar beiden waren toch nergens te vinden.
Mijn keurige( dat wel) kledingkast doorzocht.
Ik zag van alles, maar geen badpakken.

Een heldere ingeving bracht me naar de kast met tassen.
Ik heb er nog al wat.
En ik had net aan mijn hulp verteld dat ik een tassenfreak ben.
Twee rugtassen, twee sporttassen en dan nog van die leuke tassen, die je nooit gebruikt, omdat je dan je inhoud van de een naar de ander moet verplaatsen en een greep naar dezelfde wel zo gemakkelijk is, zeker als je haast hebt.

In een van de sporttassen vond ik mijn twee badpakken.
Plus een handdoek en toiletartikelen.
Ik snoof, ze waren schoon.
Maar in één van die badpakken vond ik een verdroogde banaan.
Echt een verdroogde banaan.
Hij had schimmelplekken achtergelaten op het badpak.

 Ik dacht terug aan mijn puber.
"Och lieverd, wat ben ik weleens streng voor je geweest."

En dan meer vanuit het afgrijzen over mijn moederzijn en opvoeding dan over pubers gedrag.
Als een ander zou weten, dat er sporttassen met smerige inhoud onder in de kast lagen, wat moesten ze wel niet van me denken?

Nu kan ik erom lachen. En ben vrolijk naar buurvrouw gestapt met badpak en al om te vragen, hoe ik die vlekken eruit zou kunnen krijgen.
Weet je, lieve ex puber, het scheelt zo'n stuk dat je meer en meer Genade leert kennen.
Dat je weet, dat je een potje kunt breken bij de Heer.
Omdat Jezus voor ons dat potje gebroken heeft.
Verschimmelde bananen en ergere dingen...

@Lineke



woensdag 24 augustus 2016

Kat en muis.

Ik kom ze nog weleens tegen.
Mensen waar hij langs is geweest.
Om te vertellen en te huilen. Te vertellen dat hij een vreselijke vrouw had ontmoet. Hij vertelde allerlei details over mijn leven van weleer.
In vertrouwen vertelt, gebruikte hij het als zielige praatjes.
Want die details, erg aangedikt, waren toch op zijn minst het bewijs dat ik niet spoorde.
Ik had borderline. Dat vertelde hij vaak en veel.
Een vreselijke vrouw achter de voordeur.
Zelfs zei hij in het begin hardop, dat mensen toch niet zouden willen geloven dat ik zo'n vrouw was.
Innemend en vriendelijk. Ik trok iedereen naar me toe maakte heel gemakkelijk contact.
Maar hij ging rond.

Ik kom ze nog weleens tegen.
 En dan neem ik de verlegenheid weg, door te vertellen wat hij gezegd heeft.
"Ik ben een vreselijke vrouw, je kent me niet.
Er is niet mee te leven. Ik heb borderline."
 Ook vertelde hij, dat ik iedere keer wegliep en weer thuis kwam. "Duizenden keren is ze weggegaan"
Ja, vluchten deed ik en verborg me bij een vriendin thuis.
Zij was met vakantie en ik mocht zolang in haar huis.
Hij nam alle tijd, reed iedere straat door en zag mijn auto staan.
Inderdaad, hij stalkte.
Hoezo weglopen en weer thuis komen?
Als ik een dag van huis was, sprak hij toerloos mijn voicemail in.
Van huilend en smekend tot dreigend en wanhopig.
Ik nam een ander nummer.
Het was een spel.
Een kat en muis spel.
De kat geeft ruimte en speelt met de muis.
Maar als ze de benen neemt, steekt hij zijn klauwen uit.
Het speeltje wil hij niet missen.

Als ik naar een vrouwenochtend ging, stond hij huilend achter het raam.
Hij vertelde dat hij ontroerd was.
Maar even later stond hij achter me.
Op de vrouwenochtend.
Hij moest mijn gangen controleren.
Kijken waar ik mee sprak, want als ik nieuwe contacten maakte, konden ze rekenen op zijn bezoek.
Ik deed de Bijbelschool.
Hij ging naar de eerste dienst en stond huilend bij mijn mentor.
Hij had het zo zwaar....

Misschien vind je het heftig om te lezen.
Als je het te heftig vind,
wacht dan maar totdat er weer leuke en vrolijke verhaaltjes voorbij komen.
Misschien herken je er jezelf in.
En denk je "Ik ben dus niet gek"

Het helpt mij om te vertellen. 
Gewoon te vertellen hoe het was.




You call me out upon the waters
The great unknown where feet may fail
And there I find you in the mystery
In oceans deep my faith will stand

And I will call upon Your name
And keep my eyes above the waves
When oceans rise
My soul will rest in Your embrace
For I am Yours and You are mine

Your grace abounds in deepest waters
Your sovereign hand will be my guide
Where feet may fail and fear surrounds me
You've never failed and You won't start now

So I will call upon Your name
And keep my eyes above the waves
When oceans rise
My soul will rest in Your embrace
For I am Yours and You are mine

Spirit lead me where my trust is without borders
Let me walk upon the waters
Wherever You would call me
Take me deeper than my feet could ever wander
And my faith will be made stronger
In the presence of my Saviour

@Lineke


Het is nacht en het spookt.

Het is nacht en ik kan niet slapen.
Mijn smartphone biedt afleiding. 
Met drie mensen doe ik Wordfeud.
Maar bij alle drie ben ik aan de beurt geweest en nu is het wachten op hun.
Zij slapen natuurlijk en gaan morgen weer verder.
Dus Wordfeud biedt ook geen soelaas.
Ik heb al een aantal keren op facebook gekeken, maar daar verandert 's nacht ook niet veel.
Behalve de vluchtelingen die hier wonen en waarmee ik 'bevriend' ben, is verder iedereen afwezig.

Als ik geen afleiding zoek, dienen de spoken van weleer zich aan.
Ze laten me weten, hoe eng het was. Vooral s nachts als iedereen sliep, als het donker was.
De vijand houdt immers van het duister, hij haat het licht.
En in het duister van de nacht ging hij tekeer.
Ik lag in elkaar gekrompen van angst, af te wachten wat er zou gebeuren.
En die spoken dienen zich opnieuw aan.
Ook overdag kunnen ze heel levendig zijn.
Ik had een afspraak over een paar dagen ivm het vrijwilligerswerk.
En als zo'n spook levendig is, vraag ik me af of er klachten zijn.
Verstandelijk probeer ik te beredeneren dat er niets is en als er wel wat is, we dat kunnen veranderen.
Maar die spook maakt dat ik in paniek raak en klappen verwacht.
Het is niet goed en ik heb klappen verdiend.
Het was zo'n onogelijk klein mannetje, maar in staat om je helemaal te omklemmen.
Twee keer ging ik naar een healingroom.
Ze baden voor me en zagen me omstrengelt door een octopus.
Geen kant kon ik op.
Hij bracht me daar en wachtte me op en vond het vreselijk dat ik daar heen ging.
Ook was ik niet in staat om stille tijd te houden.
Als ik zong, mijn Bijbel las en bad, klopte hij steeds op mijn deur en vroeg aandacht.
Satan wil niet dat onze ogen opengaan en het Licht gaat schijnen.
Zelf had hij rijen Bijbels naast elkaar liggen en deed Bijbelstudie.
Het vreemde was dat hij niets onthield.
Waar ik, als ik naast hem lag Bijbelteksten memoriseerde bleef er bij hem niks hangen.
Als het dreigde zong ik veel.
Het ene lied na de andere om de sfeer en de Geestelijke strijd te veranderen.
Hij haatte dat gezang.
Hij haatte de tongentaal.
Hij werd er bloednerveus van. Toch waren dat mijn wapens om te overleven en staande te blijven.
s'Nachts schreeuwde hij voortdurend en hard.
Toen ik te horen had gekregen dat ik borstkanker had schreeuwde hij lang en veel.
Ik belde de hap, want ik was er helemaal klaar mee.
Ze kwamen en gaven een kalmerend middel.
Het was spanning zeiden ze.
Hij heeft het niet meer gewaagd, om nog weer te schreeuwen.
Hij wist dat de telefoon heel gemakkelijk gepakt zou worden.
Gisteren beluisterde ik een preek.
Wat heb ik veel aan preken die vol zijn van geloof.
Die vertellen over een God, Die de Doorbreker is als je helemaal klem zit. (Micha 2)
Die vertellen over een Almachtige God Die van buitenaf hulp komt bieden.
Voor Wie geen muur te hoog is, voor Wie het duister licht is
Die door iedere dichte deur kan gaan.
Ik voed me met de Namen van God.
Voor iedere situatie in je leven is er een naam.
De Rots als je wankelt en je onveilig voelt.
Het Levende water als je dorst hebt.
Het Brood als je honger hebt.
De Raadsman als je niet weet welke kant je opmoet.
De Heiland Die heelt.
De Verlosser die bevrijdt als je het loslaat.

@Lineke




dinsdag 23 augustus 2016

Soms ben ik echt erg.

Ik ben echt erg. 
Gisteravond had ik een telefoongesprek en
men vertelde over een val in de kerk.
De koster had gevraagd of er begeleiding nodig was, waarop ontkennend gereageerd werd.
Het zou prima gaan, maar toen de koster weer keek, was de persoon verdwenen.
Verschrikt en verbaasd ontdekte hij, dat de plek tussen de banken op de grond blijkbaar beter uit kwam.
Met vereende krachten werd de toestand hersteld en kon de eredienst beginnen.
Omdat ik een beelddenker ben, zie ik het tafereel voor me.
Daar hoef ik echt niets voor te doen, dat gebeurt gewoon.
En helaas, dan stik ik van de lach.
Het is stil aan de andere kant van de lijn en bezorgd word er gevraagd of ik er nog ben.
De verbinding zou verbroken kunnen zijn.
Dan schater ik het uit en tegelijk schaam ik me er ook nog voor.
Het was toch op zijn minst een ernstige situatie met weliswaar een goede afloop.

In aanbidding en lofprijs komt het beelddenken me ook altijd te hulp.
Niet altijd even handig, maar heel vaak heel mooi.

Het onhandige is bijvoorbeeld met het lied:

Ik wil zingen van mijn Heer
zolang als ik leef
Ik wil Hem eren, mijn God,
zolang als ik ben,
( dan denk ik: 1.64 cm)
Hij is zo groot
( mijn ogen gaan dan omhoog om aan te geven hoe
veel groter dat is dan 1.64cm)
Elke keer als ik aan Hem denk
maakt het me blij, 
maakt het me blij in de Heer.

Maar er zijn ook liederen, waarin me helemaal kan geven.
En omdat ik van dansen houd is het dan zo, dat 
ik in een prachtige witte jurk door de troonzaal zwier.

Gisteren schreef ik over het vertrouwen in God, wat voor een deel weg is.
Een deel van mijn hart is kapotgemaakt.
Wat zou het fijn zijn, als mijn Bruidegom, Zich er niets van aantrekt, 
mijn hand neemt en me mee trekt in Zijn dans.
En dat ik aarzelend de eerste stappen zet, maar naarmate de muziek ons meeneemt, het wantrouwen wegsmelt en 
we ons overgeven in Liefde en Nieuw leven.



.
You steady me
Slow and sweet, we sway
Take the lead and I will follow
Finally ready now
To close my eyes and just believe
That You won't lead me
Where You don't go
When my faith gets tired
And my hope seems lost
You spin me round and round
And remind me of that song
The one You wrote for me
And we dance
And I've been told
To pick up my sword
And fight for love
Little did I know
That Love had won for me
Here in Your arms
You still my heart again
And I breathe You in
Like I've never breathed 'till now
When my faith gets tired
And my hope seems lost
You spin me round and round
And remind me of that song
The one You wrote for me
And we dance
And we dance
And we dance
Just you and me
And I will lock eyes
With the One who's ransomed me
The One who gave me joy for mourning
And I will lock eyes
With the One who's chosen me
The One who set my feet to dancing
(x2)
Oh we dance
We dance
We dance, we dance
Oh we dance
Just You and me
It's nice to know I'm not alone
I found my home here in Your arms
It's nice to know I'm not alone
I found my home here in Your arms

It's nice to know I'm not alone

@Lineke







zondag 21 augustus 2016

Hij zit bij je in je rotzooi.

Het gebed van een rechtvaardige vermag veel,
doordat er kracht aan verleend wordt.
Elia was slechts een mens zoals wij en hij bad een gebed,
 dat het niet regenen zou, en het regende niet op het land,
 drie jaar en zes maanden lang;
 en hij bad opnieuw, en de hemel gaf regen en de aarde deed haar vrucht uitspruiten.
Jakobus 5:17,18

Gisteren gingen we naar Den Bosch. 
Een leuke stad, met een prachtige rondvaart die  onder de stad doorgaat.
De weersverwachtingen waren niet goed.
Er kwamen “plukjes regen” aan als je de buienradar mocht geloven.
Nu bid ik altijd als, ik iets van plan ben, wat afhankelijk is van het weer.
Bijvoorbeeld, als ik mijn was buiten wil hangen.
Ik heb er al vaker over geschreven, dus misschien denk je nu, dat ik in herhaling val.

Het was in ieder geval een stralende, zonnige dag en we genoten van het weer.
Vandaag was het ook een stralende dag maar dan met heftige regenbuien.
Iedere keer als ik de regen hoorde kletteren, fluisterde ik tegen de Heer, dat ik het wel wist.
Dat ik Hem wel kan vertrouwen.
Want dat vertrouwen, dat is met het huiselijk geweld letterlijk weggeslagen.

De afgelopen week was het me allemaal wat teveel.
Er was genoeg gebeurd en de huisarts en psycholoog waren van mening dat ik nog aan de slag moest met de periode van het huiselijk geweld.
Ik krijg al een hele tijd EMDR therapie en dit stuk zou nog doorgewerkt moeten worden.
Een stuk, wat ik maar niet onder controle krijg.
Het is een deel van mijn leven, waarin ik mijn geloof in God ben verloren.
Het is met dat, ik tegen de muur, op de grond en uit bed werd geslagen, mee kapot geslagen, zo lijkt het.
Het is niet, dat ik niet meer bid en bijbel lees, dat is wel zo.
Maar ik ben steeds verbaasd, als het gebed verhoord wordt.

Toch wat zouden we zonder gebed en God moeten beginnen?
We zouden hopeloos zijn en ons machteloos voelen.
Een leven zonder hoop is de zwaarste die er is.
Ik verlang er ergens naar, om weer degene te worden, die ik was.
Als ik iets in de krant las vooral als het vrouwen en kinderen in nood betroffen
ging ik ervoor op mijn knieen. Ik was een echte voorbidder. En dat ben ik helemaal kwijt.
Nu kun je verlangen naar wie je was. Maar hoe je het ook probeert het lukt je niet.
Beter is het om Jezus uit te nodigen en bij je te zitten in je onoverzichtelijke rotzooi.
Om Hem de controle te geven en het zelf niet meer proberen uit te zoeken.
En dat heb ik nu maar gedaan.
En in die rotzooi is het heerlijk dat er muziek is. Muziek die als een zachte waterval over je heen glijdt.
Woorden,  Die zachtjes binnen druppelen in de wonden.










@Lineke

zaterdag 20 augustus 2016

DE Here zegene haar...

Deze week zag ik haar op een foto.
Ze leeft nog steeds. Ze is nog steeds dat diep gehandicapte meisje wat alleen maar haar ogen kan bewegen en daarmee vertelt wat er in haar omgaat.
Maar nu is ze zestien jaar ouder.
Toen was ze twee jaar en voor het eerst ging ze met me naar buiten.
Ze zag de maan en de sterren aan de avondlucht.
Voor het eerst in haar jonge leventje.
Aan de beademing gingen we samen voorzichtig kijken.
Ik spreidde mijn armen uit vol trots alsof ik ze zelf allemaal aan de hemel rondgestrooid had.
Na iedere shift zegende ik de kinderen.
Bij ieder bedje stond ik stil en legde mijn hand op hun hoofdje.
De Here zegene je en Hij behoede je en zo sprak ik de zegen van Aaron zachtjes uit.
Ook over haar.
De Heer had me duidelijk gemaakt dat juist zij een speciale plek in Zijn Hart had.
Maar dat ze nog steeds leeft, dat had ik niet verwacht.
Het doet me veel, heel veel.
De reacties onder haar foto spreken voor zich.
Ze noemen haar een heilige, die een zwaar lot moet dragen.
En blijkbaar doet ze dat met geduld en liefde.
Ze kan niets bewegen.
Alles is verlamd, behalve haar lieve ogen.
Maar daarmee deelt ze heel veel uit.

@Lineke



donderdag 18 augustus 2016

Ontmoeten.

Twee maanden de tijd om een stukje te schrijven over "ontmoeten".
Alle tijd dus om van alles en nog wat door je hoofd te laten gaan.
De ontmoeting tussen een eitje en een zaadje bijvoorbeeld.
Het deurtje gaat open en het eitje mag eruit.
Dan komt er een stortvloed aan zaadjes en die ene redt het en komt in botsing met haar en in liefde versmelten ze.

Dan de ontmoeting met mezelf.
Door de, voor mij onverwachte, dood van mijn moeder 
vallen alle schillen weg en word ik kwetsbaar en 
ontmoet een echte Lineke.

Tot welk verhaal zal ik besluiten en over welke gebeurtenis schrijven?

In de binnenvaart spreekt men van ontmoeten 
als je elkaar met tegengestelde koersen nadert.
Dat fascineert me en daar kan ik wel iets mee.
Want juist vanuit een tegenstelling, de mogelijkheid vinden om elkaar te ontmoeten, dat is zo mooi.
Op zoek naar wat je verbindt en niet wat je scheiding geeft.

Het doet me denken aan een voorval in Jeruzalem.
Ik werkte als nurse op vrijwillige basis in een kinderziekenhuis.
Baby's aan de beademing mocht ik verplegen en ouders 
begeleiden.
Een Joodse vader vroeg of ik christen was en of ik in de paus, die op dat moment op bezoek was, geloofde.
Ik antwoordde, dat ik niet in een mens geloof.
Heel kritisch vroeg hij, wat ik dan van Jezus vond, was dat geen mens?
"Voor mij is Hij de Zoon van God, de Messias" antwoordde ik.
Hij vroeg zich af of ik in het sprookje geloofde, dat de Heilige Geest, Jezus verwekt had.
We wisten toch allebei dat daar een man en een vrouw aan te pas moest komen.
Ik antwoordde hem, dat hij als geen ander wist dat de Ruach leven geeft.
Hij boog zich over zijn zwaar gehandicapt zoontje.

Als de Messias al geweest was, was dit ziekenhuis toch niet nodig geweest?
Ik deed het er het zwijgen toe.
Hier ging het niet om antwoorden.
Hier ging het om de poel van verdriet, wat achter deze vraag schuil ging.
De afdeling, waar geen kinderstemmetje te horen was, omdat ze aan machines lagen.

Na de stilte vertelde ik hem:

"Weet je, als jouw Messias komt en ik sta naast jou om mijn Messias te ontmoeten, zullen we elkaar aanstoten.
We zullen vol blijdschap uitroepen:

"Kijk eens, dát is nu mijn Messias."

Beiden vervuld met een vreugde en een ontroering vervolgden we onze dag.

Een ontmoeting uit tegengestelde richting.

@Lineke.

Deze blog is onderdeel van de #bloghop juli/augustus 2016 voor christelijke webloggers.
 Klik hier voor meer informatie over deze #bloghop.





Mamma is thuis.

Gisteravond heb ik een catechismuspreek beluisterd.
Er was een tijd dat ik steigerde tegen de catechismus.
Vooral omdat ik het uit mijn hoofd moest leren.
En  omdat ik vond dat ze het antwoord al voor mij hadden opgezocht.
Het leek me te ontslaan van de eigen verantwoordelijkheid
om antwoorden op te zoeken in de Bijbel.
Dat hadden knappe koppen al voor mij gedaan.

Nu ben ik in een fase dat ik hier heel erg van geniet.
Niet omdat het me ontslaat van mijn eigen verantwoordelijkheid maar omdat het degelijk is en gefundeerd.

Goed gisteravond beluisterde ik een preek aan de hand van zondag 22.


Vraag 57: Welke troost geeft u de opstanding van het vlees?

Antwoord:
Dat niet alleen mijn ziel na dit leven terstond tot haar Hoofd Christus opgenomen zal worden1,
maar dat ook dit mijn vlees, door de kracht van Christus opgewekt, weer met mijn ziel verenigd en aan het verheerlijkt lichaam van Christus gelijkvormig zal worden2.

1 Luc. 16:22; Luc. 20: 37, 38; Luc. 23: 43; Filip. 1: 21, 23; Openb. 14: 13. 2 Job 19:25-27; 1 Kor. 15:53, 54; Filip. 3:21; 1 Joh. 3:2.


Vraag 58: Welke troost put u uit het artikel over het eeuwige leven?

Antwoord:
Evenals ik nu al het begin van de eeuwige vreugde in mijn hart voel1, zal ik ook na dit leven volkomen heerlijkheid bezitten, die geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en die in geen mensenhart is opgekomen, en wel om God daarin eeuwig te prijzen2.
1 Joh. 17:3; 2 Kor. 5:2, 3. 2 Joh. 17:24; 1 Kor. 2:9.

Ik moet je zeggen dat ik de preek ingedronken heb.
Wat was het fijn om te beseffen dat mamma bij de Heer is.
Nadat ze pappa een afscheidskus had gegeven en pappa en ik
Veilig in Jezus Armen zongen, ging haar ziel naar haar Hoofd Christus.
Ook zij heeft tijdens haar leven af en toe de eeuwige vreugde ervaren,
Als voorsmaak, op wat haar te wachten stond.
Mamma en ik konden niet spreken over het geloof.
Door al haar ervaringen waren haar twijfels groot.
En dat maakte, dat ik haar niet bij haar Heer kon plaatsen.
Maar het is niet afhankelijk van onze woorden.
God’s Woord gaf gisteravond de zekerheid dat ze thuis is bij Hem.
Ja ik heb gehuild. Maar het voelde alsof ik de zorg over kon dragen aan
Mijn Hemelse Vader, Die haar lief heeft.
Ze is thuis.
@Lineke



woensdag 17 augustus 2016

Rouwdragen.

En opnieuw is het een zonnige dag.
Een dag verder verwijderd van mamma's sterven en een dag dichterbij het weerzien met mamma.
Vandaag over tien dagen is haar geboortedag en aanstaande zondag is het drie maanden geleden dat ze onder het zingen van Veilig in Jezus Armen ons verliet.

Nadat ze gestorven en begraven was, heb ik een groot deel van mijn vrijwilligerswerk neergelegd.
En ik moet eerlijk zeggen, dat ik het een luxe vind.
Een luxe om nu eens alle tijd te nemen om te rouwen.
Om je niet te vermannen, te vechten tegen je verdriet en tranen.
Want dat maakt rouwen zo zwaar.
Je sterker voordoen, dan je je werkelijk voelt.
Het gevecht leveren tegen jezelf en je tranen .

Mijn activiteiten zijn summier. 
Ik heb nog twee taalcursisten.
Ze zijn allebei Christen. Het is wonderlijk, want ik heb ze er niet op uitgezocht.
Maar de ene cursist, een vrouw had er echt voor gebeden.
Ik kan heel goed met haar opschieten.
We besteden een half uur aan het spreken in het Nederlands.
Maar soms komen er onderwerpen voorbij, die ons beiden na aan het hart liggen.
Dan gaan we automatisch over in het Engels.

Gisteren spraken we over de relatie tussen moeder en dochter.

Zij en ik herkenden het, dat we niet mét en niet zonder onze moeders kunnen.
Wat heb ik wat afgevochten en uitgevochten met mijn moeder.
Ze probeerde me in haar jasje te krijgen en daar paste ik niet in.
Daar waar zij voorbestemd leek om te lopen, was mijn bestemming om te vliegen.
Wat heb ik me vaak schuldig gevoeld, dat ik haar niet kon eren zoals ik dacht dat God het van me vroeg.
Ik weet nog de plaats, waar ik fietste, toen ik bad of de Heer me weg wilde nemen.
Natuurlijk kwam ik van de Bibliotheek, daar waar ik nooit lid mocht worden.
Ik hunkerde ernaar me te ontwikkelen en te leren.
Maar iedere keer werden mijn vleugels gekortwiekt.

De Heer fluisterde, dat de wet alles met je hart heeft te maken.
Hij heeft de wet in je hart geschreven.
Je hoeft het niet klakkeloos te gehoorzamen.
Niet om je wil te buigen en te breken.
Maar vrijwillig uit liefde.

En nu is ze er niet meer. Althans niet hier.
Als ik wandel of fiets ben ik met haar aan het praten.
Zachtjes in mezelf.
Ik vertel haar dat ik haar mis.
En het is alsof ze me dingen toefluistert die ik nooit van haar gehoord heb.
Gek hè? 
Het is alsof ze me ziet door de spiegel, waarin de raadselen verdwenen zijn.
Ze vertelt me, dat ze trots op me is.
Ze zegt tegen me, dat ze gezien heeft, wat voor een hard leven ik gehad heb en dat ik iedere keer opstond en weer doorging en er iets goeds van gemaakt heb.

Weet je, wat heb ik een ruzie met haar gemaakt.
Maar als ze naar het ziekenhuis moest, was ik de eerste die bij mamma was.
En nu moet ik zonder haar verder.
Ik kan haar niet meer ergens opzoeken.
En dat maakt dat mijn dagen gevuld zijn met tranen.

@Lineke





maandag 15 augustus 2016

Ik rouw jou







Lieve mamma

Ik rouw jou
En meer kan ik niet zeggen
Was het eerst ver van me weg
Je sterven en je begraven
Nu is het dichtbij
Zelfs in mij
Ik weet niet waar je bent
Ik zie je niet bij de Heer
En ook niet bij mij
Je bent gewoon nergens meer
Je bent in mijn tranen
En in mijn verdriet
Daarmee omhul ik je
Ik rouw jou

zondag 14 augustus 2016

Vergelding,

Soms ben je verdrietig en breekt je hart van het onrecht over wat je overkomen is.
Je schreeuwt het uit naar de Heer en je denkt, dat je het bijna niet overleeft.
Het kan zo erg zijn, je kunt je zo diep verraden voelen.
Je voelt je als Job.
Overdekt met wonden, er is geen gezonde huid meer te bekennen.
Je voelt je als David, je bent in de rug aangevallen door je allernaasten.
 Dan hoor je een woord, een woord met volle overtuiging gezegd.


Voor elke valstrik, die de duivel heeft gelegd, zal er vergelding gevraagd worden door God.


In je roep naar de Heer is er ook de vraag of Hij het wil vergelden.
Zelf sta je machteloos en je weet dat praten niet helpt.
Maar Hij heeft het beloofd in Zijn Woord. 

Wreekt uzelven niet, beminden, maar geeft den toorn plaats; want er staat geschreven:
Mij komt de wrake toe; Ik zal het vergelden
zegt de Here. Romeinen 12:19

Wreekt uzelven niet beminden.

Hier staat dat we beminden zijn.

En ook beminden kunnen van alles overkomen.

Ook zij kunnen denken en verzuchten dat de ellende nu 

wel genoeg geweest is.

Eergisteren zei een vriendin tegen me dat ik een hard 

leven heb gehad tot nu toe.

Daar heeft ze helemaal gelijk in.

Soms denk je dat je niets meer overkomt, omdat de portie 

groot genoeg was.

De portie, die je had was genoeg en nu zou er een mooi 

leven aanbreken.

Helaas, soms is dat anders,

Ook Job kreeg dubbele porties te verduren.

Zijn vrouw verliet hem, zijn gezondheid, zijn kinderen 

stierven, zijn bezittingen werden vernietigd.

Zijn vrienden meenden hem te moet onderhouden over zijn 

zondige gedrag.


Maar voor elke valstrik, die de duivel had gelegd,

 zal er vergelding gevraagd worden door God.


Als we het niet meer zien zitten, zullen we dan ons oog richten op Jezus, Die zulk een tegenspraak van zondaars tegen Zich heeft verdragen?

Opdat....Opdat wij niet door matheid van ziel verslappen.

@Lineke







Je legacy.

Wat een mooi woord vind ik dat. Het woord Legacy. Het klinkt als muziek als de titel van een liedje. Legacy betekent: de erfenis (v) ...