Berichten

Berichten uit augustus, 2016 weergeven

Het haakje.

Ik schrijf graag over mijn blunders.
Waarom? 
Het is heel gezond om, om jezelf te kunnen lachen.
En jezelf niet zo serieus te nemen.
En al helemaal niet op een voetstuk te plaatsen.
Het is beter om er naast te gaan staan.
Dan kan je er ook niet afrollen. 
Wij, als christenen, zijn niet bijzonder. We dienen een bijzondere God, dat wel.
En die bijzondere God doet allerlei bijzondere dingen door ons heen.
Hij kan het prima zonder ons doen.
Maar Hij heeft er voor gekozen om Zijn schapen in te zetten.
Ook dit onhandige schaap wil Hij inschakelen.
Hoe bestaat het hé?

Twee keer per week bak ik brood.
In de broodbakmachine. Nu krijg ik aan het eind van dat bakproces de deeghaken er maar niet uit.
Ik zit dan met een mesje te wrikken en te peuteren.
Gevolg is dat die deeghaken beschadigd zijn en ze er helemaal niet meer uit gaan.
Ook het brood blijft dan muurvast zitten.
Ik kan schudden wat ik wil, het blik op de kop houden, met een hamer er op timmeren ( wat ik ook al gedaan heb) het brood geeft geen krimp.
Het …

Doktersbezoek, ik haat het...

Ik heb het weleens vaker verteld.
 Ik ben altijd zo moe.
Ik sleep me de dagen door.
 Ik zet de tanden op elkaar en maak er wat van, 
maar het kost me zoveel energie wat ik niet heb.
Toen we in Noordwijk de duin opklommen, kwam de vriendin die bij me was zonder problemen boven.
Ik kreeg geen lucht en zwoegde voort en het viel haar op.
Toen ik aan de Herceptin was, had ik regelmatig een verminderde pompfunctie van het hart, waardoor ik een tijdje moest stoppen.
Nu na vijf jaar kon het weleens zo zijn, dat de pompfunctie verslechterd is.
Ook chemo kan hartfalen geven. Om van bestraling maar niet te spreken.
Dus heb ik het besluit genomen om deze week naar de huisarts te gaan.
Het liefst steek ik mijn kop in het zand en ga zo door.
Met de gedachte "Het zal wel psychisch zijn."
EMDR is ook heel vermoeiend en zwaar.
Maar ik heb het al veel langer.


Ik ben moed aan het verzamelen en bel morgenochtend voor een afspraak.
Wat heb ik toch een hekel aan die doktersbezoeken.

Jij ook??

@Lineke


De wind waait waarheen hij wil.

Ik heb een heerlijk balkon en drie beesten.
Twee poezen en een hond.
Ze bewegen zich vrijelijk op het balkon met balletjes en allerlei ander speelgoed.
Het glijdt weleens door het hek naar de benedenbuuv, die het gevonden voorwerp trouw in mijn postvakje stopt of voor de deur legt.
Als Bella enthousiast is, sleept ze met van alles door het huis.
Zo ook mijn klein tasje, die ik opnieuw in mijn postvakje terug vind.
Maar vandaag was het niet de schuld van de beestjes, maar die van de wind.
Ik was bezig geweest met mijn cursus.
Ik klapte de map dicht, maar liet het op de tafel liggen.
Met Bella aan de riem wandelde ik zo'n 2,5 km en thuis gekomen vond ik een aantal losse papieren op het balkon.
Er stonden Bijbelteksten op met voorbeelden van verhoorde gebeden.
In het kader van leren vertrouwen had ik deze uitgeprint en doorgelezen.
Ik raapte ze bijeen en keek naar beneden.
Ja hoor, daar lag ook nog een papier met Bijbelteksten bij buuv.
Ik was er een beetje behoorlijk verlegen mee.
"Als ze maa…

Een verdroogde banaan.

Af en toe was het zover.. 
De kamer van mijn puber was privé.
De schone en gevouwen was werd op het bed gelegd,
waarvan ik verwachtte dat het netjes in de kast werd gelegd.
Het bed hoorde door mijn puber zelf verschoond en dagelijks opgemaakt.
Eén keer per week hoorde mijn puber het domein te stoffen en te zuigen.
Allemaal in het kader van zelf verantwoordelijkheid leren dragen voor de eigendommen en een bijdrage leveren aan het gezamenlijke huishouden.

Ik kon niet zeggen, dat het altijd vlekkeloos verliep.
Logisch ook, het is een leerproces.
Dus af en toe kondigde ik aan, dat de witte tornado rond zou gaan.
Een aankondiging, die de gelegenheid gaf om zelf eerst te reorganiseren.

Als het dan zover was, viel ik soms van de ene verbazing in de andere.
Wat ik allemaal niet onderin de kast vond.
Netjes achter de deur, dat wel.

Waarom kom ik er nu op?
Vandaag ben ik begonnen met therapeutisch zwemmen.
Oefeningen in het water voor mijn arm en schouder.
Natuurlijk heb je daar een badpak voor nodig.
Nu heb ik …

Kat en muis.

Afbeelding
Ik kom ze nog weleens tegen.
Mensen waar hij langs is geweest.
Om te vertellen en te huilen. Te vertellen dat hij een vreselijke vrouw had ontmoet. Hij vertelde allerlei details over mijn leven van weleer.
In vertrouwen vertelt, gebruikte hij het als zielige praatjes.
Want die details, erg aangedikt, waren toch op zijn minst het bewijs dat ik niet spoorde.
Ik had borderline. Dat vertelde hij vaak en veel.
Een vreselijke vrouw achter de voordeur.
Zelfs zei hij in het begin hardop, dat mensen toch niet zouden willen geloven dat ik zo'n vrouw was.
Innemend en vriendelijk. Ik trok iedereen naar me toe maakte heel gemakkelijk contact.
Maar hij ging rond.

Ik kom ze nog weleens tegen.
 En dan neem ik de verlegenheid weg, door te vertellen wat hij gezegd heeft.
"Ik ben een vreselijke vrouw, je kent me niet.
Er is niet mee te leven. Ik heb borderline."
 Ook vertelde hij, dat ik iedere keer wegliep en weer thuis kwam. "Duizenden keren is ze weggegaan"
Ja, vluchten deed ik en verborg me…

Het is nacht en het spookt.

Het is nacht en ik kan niet slapen.
Mijn smartphone biedt afleiding. 
Met drie mensen doe ik Wordfeud.
Maar bij alle drie ben ik aan de beurt geweest en nu is het wachten op hun.
Zij slapen natuurlijk en gaan morgen weer verder.
Dus Wordfeud biedt ook geen soelaas.
Ik heb al een aantal keren op facebook gekeken, maar daar verandert 's nacht ook niet veel.
Behalve de vluchtelingen die hier wonen en waarmee ik 'bevriend' ben, is verder iedereen afwezig.

Als ik geen afleiding zoek, dienen de spoken van weleer zich aan.
Ze laten me weten, hoe eng het was. Vooral s nachts als iedereen sliep, als het donker was.
De vijand houdt immers van het duister, hij haat het licht.
En in het duister van de nacht ging hij tekeer.
Ik lag in elkaar gekrompen van angst, af te wachten wat er zou gebeuren.
En die spoken dienen zich opnieuw aan.
Ook overdag kunnen ze heel levendig zijn.
Ik had een afspraak over een paar dagen ivm het vrijwilligerswerk.
En als zo'n spook levendig is, vraag ik me af of er klac…

Soms ben ik echt erg.

Afbeelding
Ik ben echt erg. 
Gisteravond had ik een telefoongesprek en
men vertelde over een val in de kerk.
De koster had gevraagd of er begeleiding nodig was, waarop ontkennend gereageerd werd.
Het zou prima gaan, maar toen de koster weer keek, was de persoon verdwenen.
Verschrikt en verbaasd ontdekte hij, dat de plek tussen de banken op de grond blijkbaar beter uit kwam.
Met vereende krachten werd de toestand hersteld en kon de eredienst beginnen.
Omdat ik een beelddenker ben, zie ik het tafereel voor me.
Daar hoef ik echt niets voor te doen, dat gebeurt gewoon.
En helaas, dan stik ik van de lach.
Het is stil aan de andere kant van de lijn en bezorgd word er gevraagd of ik er nog ben.
De verbinding zou verbroken kunnen zijn.
Dan schater ik het uit en tegelijk schaam ik me er ook nog voor.
Het was toch op zijn minst een ernstige situatie met weliswaar een goede afloop.

In aanbidding en lofprijs komt het beelddenken me ook altijd te hulp.
Niet altijd even handig, maar heel vaak heel mooi.

Het onhandige is bijv…

Hij zit bij je in je rotzooi.

Afbeelding
Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan verleend wordt. Elia was slechts een mens zoals wij en hij bad een gebed,  dat het niet regenen zou, en het regende niet op het land,  drie jaar en zes maanden lang;  en hij bad opnieuw, en de hemel gaf regen en de aarde deed haar vrucht uitspruiten. Jakobus 5:17,18
Gisteren gingen we naar Den Bosch. 
Een leuke stad, met een prachtige rondvaart die  onder de stad doorgaat. De weersverwachtingen waren niet goed. Er kwamen “plukjes regen” aan als je de buienradar mocht geloven. Nu bid ik altijd als, ik iets van plan ben, wat afhankelijk is van het weer. Bijvoorbeeld, als ik mijn was buiten wil hangen. Ik heb er al vaker over geschreven, dus misschien denk je nu, dat ik in herhaling val.

Het was in ieder geval een stralende, zonnige dag en we genoten van het weer.
Vandaag was het ook een stralende dag maar dan met heftige regenbuien.
Iedere keer als ik de regen hoorde kletteren, fluisterde ik tegen de Heer, dat ik het wel wist.
Dat ik H…

DE Here zegene haar...

Deze week zag ik haar op een foto.
Ze leeft nog steeds. Ze is nog steeds dat diep gehandicapte meisje wat alleen maar haar ogen kan bewegen en daarmee vertelt wat er in haar omgaat.
Maar nu is ze zestien jaar ouder.
Toen was ze twee jaar en voor het eerst ging ze met me naar buiten.
Ze zag de maan en de sterren aan de avondlucht.
Voor het eerst in haar jonge leventje.
Aan de beademing gingen we samen voorzichtig kijken.
Ik spreidde mijn armen uit vol trots alsof ik ze zelf allemaal aan de hemel rondgestrooid had.
Na iedere shift zegende ik de kinderen.
Bij ieder bedje stond ik stil en legde mijn hand op hun hoofdje.
De Here zegene je en Hij behoede je en zo sprak ik de zegen van Aaron zachtjes uit.
Ook over haar.
De Heer had me duidelijk gemaakt dat juist zij een speciale plek in Zijn Hart had.
Maar dat ze nog steeds leeft, dat had ik niet verwacht.
Het doet me veel, heel veel.
De reacties onder haar foto spreken voor zich.
Ze noemen haar een heilige, die een zwaar lot moet dragen.
En blijkbaar doet z…

Ontmoeten.

Twee maanden de tijd om een stukje te schrijven over "ontmoeten".
Alle tijd dus om van alles en nog wat door je hoofd te laten gaan.
De ontmoeting tussen een eitje en een zaadje bijvoorbeeld.
Het deurtje gaat open en het eitje mag eruit.
Dan komt er een stortvloed aan zaadjes en die ene redt het en komt in botsing met haar en in liefde versmelten ze.

Dan de ontmoeting met mezelf.
Door de, voor mij onverwachte, dood van mijn moeder 
vallen alle schillen weg en word ik kwetsbaar en 
ontmoet een echte Lineke.

Tot welk verhaal zal ik besluiten en over welke gebeurtenis schrijven?

In de binnenvaart spreekt men van ontmoeten 
als je elkaar met tegengestelde koersen nadert.
Dat fascineert me en daar kan ik wel iets mee.
Want juist vanuit een tegenstelling, de mogelijkheid vinden om elkaar te ontmoeten, dat is zo mooi.
Op zoek naar wat je verbindt en niet wat je scheiding geeft.

Het doet me denken aan een voorval in Jeruzalem.
Ik werkte als nurse op vrijwillige basis in een kinderziekenhuis.
Baby…

Mamma is thuis.

Gisteravond heb ik een catechismuspreek beluisterd. Er was een tijd dat ik steigerde tegen de catechismus. Vooral omdat ik het uit mijn hoofd moest leren. En  omdat ik vond dat ze het antwoord al voor mij hadden opgezocht. Het leek me te ontslaan van de eigen verantwoordelijkheid om antwoorden op te zoeken in de Bijbel. Dat hadden knappe koppen al voor mij gedaan.
Nu ben ik in een fase dat ik hier heel erg van geniet. Niet omdat het me ontslaat van mijn eigen verantwoordelijkheid maar omdat het degelijk is en gefundeerd.
Goed gisteravond beluisterde ik een preek aan de hand van zondag 22.

Vraag 57: Welke troost geeft u de opstanding van het vlees?Antwoord: Dat niet alleen mijn ziel na dit leven terstond tot haar Hoofd Christus opgenomen zal worden1, maar dat ook dit mijn vlees, door de kracht van Christus opgewekt, weer met mijn ziel verenigd en aan het verheerlijkt lichaam van Christus gelijkvormig zal worden2.
1 Luc. 16:22; Luc. 20: 37, 38; Luc. 23: 43; Filip. 1: 21, 23; Openb. 14: 13. 2 Job 19…

Rouwdragen.

En opnieuw is het een zonnige dag.
Een dag verder verwijderd van mamma's sterven en een dag dichterbij het weerzien met mamma.
Vandaag over tien dagen is haar geboortedag en aanstaande zondag is het drie maanden geleden dat ze onder het zingen van Veilig in Jezus Armen ons verliet.

Nadat ze gestorven en begraven was, heb ik een groot deel van mijn vrijwilligerswerk neergelegd.
En ik moet eerlijk zeggen, dat ik het een luxe vind.
Een luxe om nu eens alle tijd te nemen om te rouwen.
Om je niet te vermannen, te vechten tegen je verdriet en tranen.
Want dat maakt rouwen zo zwaar.
Je sterker voordoen, dan je je werkelijk voelt.
Het gevecht leveren tegen jezelf en je tranen .

Mijn activiteiten zijn summier. 
Ik heb nog twee taalcursisten.
Ze zijn allebei Christen. Het is wonderlijk, want ik heb ze er niet op uitgezocht.
Maar de ene cursist, een vrouw had er echt voor gebeden.
Ik kan heel goed met haar opschieten.
We besteden een half uur aan het spreken in het Nederlands.
Maar soms komen er onderwerpen…

Ik rouw jou

Lieve mamma
Ik rouw jou En meer kan ik niet zeggen Was het eerst ver van me weg Je sterven en je begraven Nu is het dichtbij Zelfs in mij Ik weet niet waar je bent Ik zie je niet bij de Heer En ook niet bij mij Je bent gewoon nergens meer Je bent in mijn tranen En in mijn verdriet Daarmee omhul ik je Ik rouw jou

Vergelding,

Soms ben je verdrietig en breekt je hart van het onrecht over wat je overkomen is.
Je schreeuwt het uit naar de Heer en je denkt, dat je het bijna niet overleeft.
Het kan zo erg zijn, je kunt je zo diep verraden voelen.
Je voelt je als Job.
Overdekt met wonden, er is geen gezonde huid meer te bekennen.
Je voelt je als David, je bent in de rug aangevallen door je allernaasten.
 Dan hoor je een woord, een woord met volle overtuiging gezegd.


Voor elke valstrik, die de duivel heeft gelegd, zal er vergelding gevraagd worden door God.
In je roep naar de Heer is er ook de vraag of Hij het wil vergelden.
Zelf sta je machteloos en je weet dat praten niet helpt.
Maar Hij heeft het beloofd in Zijn Woord. 

Wreekt uzelven niet, beminden, maar geeft den toorn plaats; want er staat geschreven:
Mij komt de wrake toe; Ik zal het vergelden
zegt de Here. Romeinen 12:19

Wreekt uzelven niet beminden.

Hier staat dat we beminden zijn.

En ook beminden kunnen van alles overkomen.

Ook zij kunnen denken en verzuchten dat de ell…