Berichten

Berichten uit juli, 2016 weergeven

In de stortbui of onder een paraplu?

In het jaar 2008 was ik aan de beurt om voor bevolkingsonderzoek borstkanker te gaan.
De uitslag was niet goed. 
Twee tumoren in mijn rechterborst. 
Ik zat op mijn vluchtadres, een zomerhuisje aan de rand van een bungalowpark.
Midden in de bossen met weinig controle, maar wel toegangelijk voor mijn toenmalige echtgenoot.
Ik ging door naar het ziekenhuis, die de twee tumoren na uitgebreid onderzoek over het hoofd zagen.
Ze zagen de twee tumoren niet.

In 2010 was ik weer aan de beurt en toen zaten er rondom de twee tumoren zes aangedane plekken.
In een ander ziekenhuis werd ik geopereerd.
Inmiddels woonde ik bij mijn echtgenoot.
Zijn interesse in mij was hij kwijt geraakt, doordat ik ziek was.
Dat betekende dat hij mijn aanwezigheid gedoogde, alhoewel er nog steeds explosies van geweldsuitbarstingen waren en ik met mijn kaal hoofdje tegen de grond werd geslagen.

Ik stond in de stromende regen. 
Maar de Here stond naast me.

Toen ik het ziekteproces inging, zei de Heer tegen me, dat Hij voor me zou str…

Verschil.

Wat hebben we een paar fijne dagen gehad.
Bepakt en bezakt afgereisd naar Noordwijk. Om stad en land gekomen omdat de brug dicht was.
Ik had maar twee stellen kleren bij me. En het waren rokjes met leggings.
Daar loop ik heel graag in en waarom zou ik nu ineens broeken uit de kast vissen?
Beddegoed borden en spelletjes hondenspullen.
Blij dat er een auto was met kofferbak.
Bella was wagenziek. Teveel stad en land waarschijnlijk .
Maar aangekomen sprong ze fris en fruitig uit de auto en 
zo maakten we lange wandelingen door duin en langs strand.
Geweldig vonden we het.
En er was geen mug te bekennen.
Ook weleens fijn om zonder gezoem en klamboe te slapen.

En nu is het alsof je als een plumpudding in elkaar zakt.
Ik niet alleen, ook Bella ligt al de hele avond in haar mand.
Als je uit bent, loop je op de toppen van je energie.
zodat je thuis je ene voet niet meer voor de andere kan krijgen.
En er nog stapeltjes was en post blijft liggen.
En er muggen om je hoofd zoemen.
Ach ja, verschil moet er zijn.

@Lin…

De Leeuw brult.

Afbeelding
De verzegelde boekrol en het Lam 1En ik zag in de rechterhand van Hem, die op de troon zat, een boekrol, beschreven van binnen en van buiten, welverzegeld met zeven zegels.  2En ik zag een sterke engel, die met luider stem uitriep: Wie is waardig de boekrol te openen en haar zegels te verbreken?  3En niemand in de hemel, noch op de aarde, noch onder de aarde kon de boekrol openen of haar inzien.  4En ik weende zeer, omdat niemand waardig was gebleken de boekrol te openen of die in te zien. 5En een uit de oudsten zeide tot mij:  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids,  heeft overwonnen om de boekrol en haar zeven zegels te openen.
En een uit de oudsten zeide tot mij: Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids, heeft overwonnen om de boekrol en haar zeven zegels te openen.
Nu terreur over de wereld gaat,  kunnen we ons  laten verlammen. Wat is het dan belangrijk om ons geloof op te bouwen.  Om te lezen over de Almacht van God. Om te luisteren naar muziek. In bo…

Een flauwe hap of een stevige bite.

Afbeelding
De ene aanslag na de andere volgen elkaar in rap tempo op.

In het jaar 2000 ging ik als vrijwilliger werken in Jeruzalem.
Een jaar, waarin meerdere aanslagen per dag heel gewoon was.

Als ik met de bus naar de stad wilde, ging ik in gebed.
Was het veilig, is het verstandig?

Dan ging ik.
En ik wist dat, terwijl ik gebeden had, ik misschien niet bewaard zou blijven.
Mijn leven lag in God's Hand.
En het gebeurde als ik thuis kwam, ik hoorde dat er een straat verder doden waren gevallen, omdat er een bom was ontploft,terwijl ik op dat moment in de bus voorbij reed.

Wat me geholpen heeft is om voor mijn vertrek naar Israël er klaar mee te komen, dat ik mijn leven zou kunnen verliezen.
Te leren accepteren, dat het om mijn laatste tijd hier op aarde zou kunnen gaan.
Ben je dan minder angstig en gestresst?

Je blijft in ieder geval staande in een oorlogssituatie.
Maar je bent wel waakzaam. 
Je kijkt goed uit.

Op weg naar Haifa, op het busstation kwam er een oude vrouw naar me toen.
Ze vroeg of ik op haar t…

de Hand van Pappa.

Afbeelding
Een klein ventje leert fietsen.
Vader heeft zijn hand op de schouder en rent er naast.
Het gaat goed, maar dan komen ze Bella en mij tegen.
"Een hond" roept het jongetje verschrikt.
Ik zeg tegen Bella, dat ze moet gaan zitten, wat ze onmiddelijk doet.
De vader moedigt het jongetje aan. Maar vanaf de brug is het toch heel erg eng.
Hij doet zijn voeten van de trappers en zou eigenlijk willen afstappen.
"Pappa " roept hij hard "Pappa."

Hoe vaak overkomt mij dat niet?
Iets nieuws, iets waar ik totaal geen ervaring mee heb gebeurt er plotseling. 
Een verlies, ziekzijn, noem het maar op.
We weten niet meer, hoe we het moeten handelen.
We hebben geen ervaring in die nieuwe situatie.

We durven onze voeten niet meer te gebruiken.
We voelen niet de Hand op onze schouder.
Heel hard roepen we "Pappa...
Pappa help dan toch..." 

De vader van het jongetje sommeert hem om zijn voeten weer op de trappers te doen.
Om weer te gaan fietsen en vertelde hem dat het alleen maar een bru…

Jurk en douche

Terwijl ik aan mijn pc zit te typen loopt mijn hond wat heen en weer.
Er word niet echt op haar gelet en tijdens de ochtenduren moet ze het er ook maar mee doen.
Geen aandacht van haar vrouwtje...
De poes staat te bleren in de douche.
Deze wil een straaltje water om op te drinken.

Zuchtend sta ik op van mijn bureaustoel om haar haar zin te geven.
Ik zie het tongetje wat drupjes opvangen terwijl er een grote bak met water klaarstaat.
Terug in de kamer vind ik een jurk van mij op de grond.
Bella heeft het uit de kast getrokken en is er met haar koppie op gaan liggen.
Het vergoed het gebrek aan aandacht en mijn aanwezigheid.

Ik denk aan beide beestjes.
De een is tevreden met een paar druppeltjes terwijl er een bak fris water klaar staat.
De ander neemt een jurk om zich te hullen in aanwezigheid.

O, alle dorstigen, komt tot de wateren, en gij die geen geld hebt, komt, koopt en eet; ja komt, koopt zonder geld en zonder prijs wijn en melk. 
Waarom weegt gij geld af voor wat geen brood is en uw vermogen v…

Onzichtbaar..

Afbeelding
Ik schrijf je naam in de lucht En teken de contouren van je wezen na Ik dans een dans voor jou En in mijn armen draag ik de pijn En met mijn voeten cirkel ik rond Rond jou Wanneer verdwijn je uit mijn hart Wanneer kan ik je echt weg gaan dragen Jij, die de treden van mijn hart Telde en op de bodem belandde.
@Lineke

Ik stond erbij en ik keek ernaar,

Ik sta er bij en ik kijk ernaar.

Ik ben taalcoach.
 Een vrijwilliger, die iemand wat wegwijs maakt in de Nederlandse taal.
Iedere week komen we een uur of anderhalf uur bij elkaar en oefenen we door te spreken en te lezen.

Ik moet zeggen, dat ik me soms bescheur.
Ik probeer mijn lachen in te houden, want ik wil niet dat de ander zich belachelijk voelt.
Maar het is soms hilarisch, wat er ter sprake komt en hoe het Nederlands begrepen wordt.

Gelukkig heb ik cursisten, die tolerant zijn naar hun coach .

Een van mijn cursisten is iemand van hoge komaf.

Je kunt rustig zeggen, dat ze in de hoogste regionen gefunctioneerd heeft.

Op zo'n hoogte dat ik helemaal "wow" ben.

Maar ook zij moet het Nederlands leren.
Maar wat stelt een uurtje in de week
dan voor, vraag je je af?

Toch vertelde ze deze week, dat ze met sprongen vooruit gaat.

En wat is het geheim?

Het zelfvertrouwen, wat ik haar geef.

Niet mijn deskundige hulp, want dat is soms bij het hilarische af.

Maar het gevoel dat ik haar geef, dat z…

Tentbewoner.

Gisteren heb ik een prachtige preek gehoord.
Preken zijn mooi voor mij, als ze heel dicht bij het Woord blijven.
Ik hoef geen verre vakantie's met voorbeelden, die vertaalslag heet.
Kleine uitstapjes en dan meer voor de kinderen, die aanwezig zijn tijdens de dienst, juich ik toe.
Maar verder vind ik het heerlijk als er dichtbij het Woord gebleven word.

Gisteren ging het over Abraham, met de nadruk op zijn wonen in tenten.
Ook werd er een tekst gelezen over Jezus, Die geen plek had om Zijn Hoofd neer te leggen.
Daarna uit Hebreeën, dat Abraham een stad met fundamenten verwachtte.

Ik heb gesmuld van de preek. 
Ik denk erover na en ben er een tijd mee bezig.
En maak voor mezelf de vertaalslag.

In 1997 werd ik op een maandagmorgen, aan de strijkplank,door de Heer geroepen om naar Israël te gaan en Hem daar te dienen.
( Als Hij me nog eens roept zal het niet aan de strijkplank zijn, want daar doe ik niet meer aan)
In 2000 ging ik met achterlaten van huis, haard en kinderen naar Jeruzalem.
De laatste…

Eén ding...

Afbeelding
Als mijn hond kon denken, zou ze wel denken...
Nee hé alweer dat lied...
Continu word het afgespeeld...
Ik leg mijn pootjes maar eens over mijn oren...

Of mijn buren denken misschien ook wel...
Daar komt ie weer...
Wat heeft ze toch met dat lied?

Ja, eigenlijk weet ik het zelf ook niet zo. 
Ik kan je het niet zeggen.
Maar ik hoef ook alle vragen niet te beantwoorden.
En alle verlangens niet te analyseren.

Alhoewel...Het kon minder...

Nu mijn binnenwereld heen en weer geschud 
is door rouw en verdriet, nu veel  van zijn plekje is geschoven, nu er een grote hand de legpuzzel heeft 
heeft kapotgemaakt, nu blijft er blijkbaar maar een ding over.

"Give Me Jesus"
In the morning, when I rise In the morning, when I rise In the morning, when I rise
Give me Jesus. Give me Jesus, Give me Jesus. You can have all this world, Just give me Jesus.
When I am alone, When I am alone, When I am alone, Give me Jesus.


When I come to die, When I come to die, When I come to die, Give me Jesus.
Give me Jesus. Give me Jesus, Give …

De deur is open.

Soms lijkt het alsof je herstel en genezing,  die je ontvangen hebt je opnieuw eigen moet maken. Nu er een periode van rouw is lijken verkeerde banden die doorgesneden zijn opnieuw aangehaald te worden. Verkeerde banden spreek ik dan over. Het goede blijft bestaan. In deze zoektocht luister ik naar en lees ik veel van Christine Caine. Christine werd vanaf haar derde seksueel misbruikt door twee mannen die in haar slaapkamer kwamen. Omdat ze geadopteerd was, maar niet wist wie haar ouders waren en dus was ze een naamloze had ze kunnen denken dat ze dit verdiende. Zoveel destructieve zaken maakten dat ze zichzelf waardeloos vond. Maar ze heeft haar verleden los kunnen laten en is de bestemming die God op haar leven heeft gelegd binnen gestapt. Dit heeft ze kunnen doen dankzij het Jezus Offer aan het Kruis. Blijkbaar heb ik het heel erg nodig om haar getuigenissen te horen. Want ik wil niet opgeven wat ik ontvangen heb.
Opnieuw zal ik de waarheid aangrijpen die Jezus aanbied en aangeboden heeft. God …

Ieder schaapje heeft een naam.

De schapen horen naar Zijn stem en Hij roept Zijn eigen schapen bij name en voert ze naar buiten. Wanneer Hij Zijn eigen schapen alle naar buiten gebracht heeft, gaat Hij voor ze uit en de schapen volgen Hem, omdat zij Zijn stem kennen; Johannes 10:3
Hij kent Zijn eigen schapen bij hun naam.
De goede Herder is Zijn grote kudde langs gegaan. Hij raakt ze één voor één aan en geeft ze een naam. Betje, Alie, Polly, Wolletje, Pien, Pippaa, Sokkie,  Janna, Julia, Betsie, Mira, Schattie, Rosita, Fredy, Puk en Lotje.
’s Avonds brengt Hij ze in de kooi, waar ze veilig de nacht kunnen doorbrengen. Waar ze tot rust mogen komen. Waar emmers met voer staan. Want Hij geeft het immers Zijn beminden in de slaap. Er staat een emmer gevuld met “geduld” in de hoek. Want vooral zieke schaapjes, die nog maar niet opknappen, hebben dat zo nodig.
Dan staat er een emmer met vriendelijkheid en zachtmoedigheid. In de kooi bots je zo snel tegen een ander schaap aan. En juist als je bij die ene kudde hoort, zijn die botsingen …

Onschuldig, maar modder op haar neus.

Ook vandaag was het een dag van rouwrandjes.
Lag de aspirant pioenroos gisteren op haar kant, vandaag was het hetzelfde verhaal.
Terwijl de pot niet meer op een richel stond lag hij weer op zijn kant en de pioenroos was nog meer gehavend.
Verbaasd bekeek ik het geval.
Hij stond nu toch stevig op de grond.
Ik dacht aan een beeld in de Bijbel, die ook telkens weer omviel en ze hem overeind moesten helpen.
Net zo onverklaarbaar als mijn aspirant pioenroos.
Alhoewel?
De schuldige keek me aan met haar grote bruine ogen en een bemodderde neus .
Ze wilde me vast vertellen, dat zij er ook niets van af wist.

Opnieuw schepte ik de aarde in de pot en opnieuw kwam ik met rouwrandjes binnen.
Het is ook nog niet over.

Weet je, ik begrijp mezelf niet.
Ik kan echt zo verdrietig zijn.
Maar met het verdriet worden oude patronen levend, die ik niet meer levend wil hebben.
Patronen van, ik ben niks en ik kan niks.
Van tot niets goeds in staat..
Ik heb daar allang afscheid van genomen en ik vind ook dat juist dat begraven…

Rouwrandjes

Mijn aanstaande pioenroos nam gisteravond een duik. Ze was topzwaar geworden en gleed van een richeltje en lag ondersteboven.
Dus werd ze opnieuw geplant. Ik was verbaasd over de wortels die ze al had ontwikkeld.
Later bekeek ik mijn handen.
Ze waren gewassen maar mijn nagels vertoonden nog rouwrandjes.

Rouwrandjes.

 Vandaag liep ik bij de Lidl en kwam bij de afdeling gezond en alternatief.
Heinneringen aan een kruidengeur in huis.
Mamma kookte allerlei thee van vage kruiden in de hoop dat het zou helpen tegen de pijn die ze had.
We roken vieze geurtjes als we thuis kwamen.
Ook Vogel was populair.
Tranen zaten aan de oppervlakte vanmiddag daar bij die afdeling gezond en alternatief.
Ik vroeg me af waar al die herinneringen vandaan kwamen.
En hoe lang dat nog door zou gaan.
En hoeveel mensen er lopen met tranen die ze weg slikken.
Vroeger droeg je tekens van rouw.
Eigenlijk had dat wel wat.
Nu ziet een ander het niet aan de buitenkant.

Maar het zijn wel de rouwrandjes, die pijn doen.

@Lineke


Vrij.

Opdat wij waarlijk vrij zouden zijn, heeft Christus ons vrijgemaakt. 
Houdt dus stand en laat u niet weder een slavenjuk opleggen.


Vanochtend wandelde ik sinds lange tijd een uurtje met Bella.
Het is mooi weer en Bella had het heel erg nodig. 
Bella had het niet alleen nodig, ik ook.
De Stille Stem fluisterde me toe, dat een wandeling in de natuur voedsel is voor mijn ziel.

Doordat ik eerder iedere dag een uur wandelde, kon ik veel meer eten.
Maar nu Bella kleine ommetjes liep, verminderde ik mijn dagelijkse portie niet.
Integendeel, verdriet maakt dat ik ga snoepen.
Er waren mini smarties in de aanbieding. Twee voor de prijs van één.
Gelukkig vond ik dat ik aan één genoeg had.
Want de vrucht van de Geest genaamd zelfbeheersing vliegt heel snel de deur  als snoepjes naar binnen gaan.

Dus ja ,vrijdag heb ik één zak smarties gehaald en gisteravond heb ik de laatste uit het zakje gegeten.
Ik weet het, er zit heel veel suiker in..En ik weet dat mijn lichaam een tempel is van de Heilige Geest.
Maar af e…

Een vogel mag niet vliegen.

Wil je mijn vriendinnetje zijn?
Herinner je dat nog? Je was bijna jarig en mocht een feestje gaan geven. Je vertelde dat natuurlijk in geuren en kleuren.
Nog zoveel nachtjes slapen en dan ben ik jarig.
En dan gaan we de klassen rond om te trakteren.
Je mocht iemand meenemen.
Thuis kookte je moeder je lievelingseten.
Nasi in mijn geval.
Een overlevering van mijn vader, die in Indonesie had gevochten.

s'Middags was het feestje. 
Snoep happen, pand verbeuren.

Aan tafel werd je lievelingspsalm voorgelezen. 
Al die dingen waren ingevoerd door de oudste (ik dus), die  had rondgekeken in andere gezinnen.
Ik moest de strijd aangaan met mijn verlegen angstige moeder, die haar plek het liefst onder de tafel in plaats van aan tafel innam.
Die verzuchtte, waarom ze in vredesnaam zo'n dochter had gekregen.
Haar nichtje, een schuw en verlegen meisje, dat had haar dochter moeten zijn.
Samen zaten ze te praten over hun onzekerheid.

Wat wilde ook ik graag dicht bij haar zijn.
Ik probeerde me te veranderen in e…