zondag 31 juli 2016

In de stortbui of onder een paraplu?

In het jaar 2008 was ik aan de beurt om voor bevolkingsonderzoek borstkanker te gaan.
De uitslag was niet goed. 
Twee tumoren in mijn rechterborst. 
Ik zat op mijn vluchtadres, een zomerhuisje aan de rand van een bungalowpark.
Midden in de bossen met weinig controle, maar wel toegangelijk voor mijn toenmalige echtgenoot.
Ik ging door naar het ziekenhuis, die de twee tumoren na uitgebreid onderzoek over het hoofd zagen.
Ze zagen de twee tumoren niet.

In 2010 was ik weer aan de beurt en toen zaten er rondom de twee tumoren zes aangedane plekken.
In een ander ziekenhuis werd ik geopereerd.
Inmiddels woonde ik bij mijn echtgenoot.
Zijn interesse in mij was hij kwijt geraakt, doordat ik ziek was.
Dat betekende dat hij mijn aanwezigheid gedoogde, alhoewel er nog steeds explosies van geweldsuitbarstingen waren en ik met mijn kaal hoofdje tegen de grond werd geslagen.

Ik stond in de stromende regen. 
Maar de Here stond naast me.

Toen ik het ziekteproces inging, zei de Heer tegen me, dat Hij voor me zou strijden en ik stil moest zijn.
Het was goed geweest, dat Hij dat duidelijk gezegd had.
Want wat kwamen er vele raadgevingen op me af.

Kanker hoef je niet te accepteren en je mag er tegen opstaan.
Chemo word gegeven om de farmacie te spekken.
(Ik kreeg namelijk de meest zware therapie die er was.)
Iedere dag moet je proclameren, dat geen enkele ziekte je tent zal naderen.
Ziekte komt niet van God, Hij wil genezing schenken, dus moet je dat claimen.

Je zult  leven en niet sterven en de grote daden des Heren verkondigen.

Ik stond in de stromende regen zonder jas en zij een eind verderop stonden onder de paraplu.
Het was er gezellig daaronder die paraplu.
Ik keek naar hun, maar verzette geen stap.
Ik bleef liever in de stromende regen staan.
De regen van de werkelijkheid.
De werkelijkheid, dat ik mijn leven zou kunnen verliezen omdat de kanker heel snel om zich heen zou kunnen grijpen.
Dat was niet ondenkbaar, na een aantal jaren onbehandeld te hebben rondgelopen.

Soms werd ik onrustig.
Stel dat die mensen onder de pluu's gelijk hadden.
Stel dat ik de verantwoordelijkheid om genezing te ontvangen zou laten liggen.
Dan ging ik een nacht in van proclameren, vooral omdat een geestelijke bobo, dat had gezegd.
De volgende ochtend werd ik misselijk en vermoeid wakker.
En kwam daar die Stille Stem:

"Lieverd, heb IK je niet gezegd: 

IK zal voor je strijden en jij zult stil zijn?"

Zou de God Zelf,waarvan de mensen onder de paraplu denken te weten hoe Hij is, niet beter weten Wie Hij is?

Of, zoals Hij eens tegen me zei, toen ik zo nodig naar een vermaard spreker met een grote bediening moest:

"Wat zij vertelt, weet IK."

Lief mens in de stromende regen, schuil maar bij Hem.
Hij staat naast je en het water druipt uit Zijn Haren.
Hij laat je niet alleen.

@Lineke


zaterdag 30 juli 2016

Verschil.

Wat hebben we een paar fijne dagen gehad.
Bepakt en bezakt afgereisd naar Noordwijk. Om stad en land gekomen omdat de brug dicht was.
Ik had maar twee stellen kleren bij me. En het waren rokjes met leggings.
Daar loop ik heel graag in en waarom zou ik nu ineens broeken uit de kast vissen?
Beddegoed borden en spelletjes hondenspullen.
Blij dat er een auto was met kofferbak.
Bella was wagenziek. Teveel stad en land waarschijnlijk .
Maar aangekomen sprong ze fris en fruitig uit de auto en 
zo maakten we lange wandelingen door duin en langs strand.
Geweldig vonden we het.
En er was geen mug te bekennen.
Ook weleens fijn om zonder gezoem en klamboe te slapen.

En nu is het alsof je als een plumpudding in elkaar zakt.
Ik niet alleen, ook Bella ligt al de hele avond in haar mand.
Als je uit bent, loop je op de toppen van je energie.
zodat je thuis je ene voet niet meer voor de andere kan krijgen.
En er nog stapeltjes was en post blijft liggen.
En er muggen om je hoofd zoemen.
Ach ja, verschil moet er zijn.

@Lineke

woensdag 27 juli 2016

De Leeuw brult.


De verzegelde boekrol en het Lam
1En ik zag in de rechterhand van Hem, die op de troon zat, een boekrol, beschreven van binnen en van buiten, welverzegeld met zeven zegels. 
2En ik zag een sterke engel, die met luider stem uitriep: Wie is waardig de boekrol te openen en haar zegels te verbreken?
 3En niemand in de hemel, noch op de aarde, noch onder de aarde kon de boekrol openen of haar inzien.
 4En ik weende zeer, omdat niemand waardig was gebleken de boekrol te openen of die in te zien. 5En een uit de oudsten zeide tot mij: 
Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids,
 heeft overwonnen om de boekrol en haar zeven zegels te openen.

En een uit de oudsten zeide tot mij: Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids, heeft overwonnen om de boekrol en haar zeven zegels te openen.


Nu terreur over de wereld gaat,  kunnen we ons  laten verlammen.
Wat is het dan belangrijk om ons geloof op te bouwen. 
Om te lezen over de Almacht van God.
Om te luisteren naar muziek.
In bovenstaand gedeelte lezen we over het Lam en de Leeuw.
Ze zijn één en dezelfde Persoon.
Het Lam, wat de zonden op Zich nam. Alle ellende van deze wereld.
Het Lam wat stierf en opstond als de Leeuw van Juda, Die overwonnen heeft.

Eens heb ik de Leeuw horen brullen.
Het was in een moment toen ik door pijn van seksueel misbruik ging.
En in de diepte van die pijn hoorde ik de Leeuw van Juda brullen.
En Hij brult telkens weer.
Hij brult als er een mes komt, die de keel van een oude priester doorsnijdt.
De Leeuw brult als er een vliegtuig uit de lucht geschoten wordt.
Als mensen hun leven verliezen.
Hij brult als kinderen misbruikt worden
De Leeuw brult.
En aan die Leeuw kunnen we ons toevertrouwen.
Hij zal voor ons opkomen. 

@Lineke


Een flauwe hap of een stevige bite.

De ene aanslag na de andere volgen elkaar in rap tempo op.

In het jaar 2000 ging ik als vrijwilliger werken in Jeruzalem.
Een jaar, waarin meerdere aanslagen per dag heel gewoon was.

Als ik met de bus naar de stad wilde, ging ik in gebed.
Was het veilig, is het verstandig?

Dan ging ik.
En ik wist dat, terwijl ik gebeden had, ik misschien niet bewaard zou blijven.
Mijn leven lag in God's Hand.
En het gebeurde als ik thuis kwam, ik hoorde dat er een straat verder doden waren gevallen, omdat er een bom was ontploft,terwijl ik op dat moment in de bus voorbij reed.

Wat me geholpen heeft is om voor mijn vertrek naar Israël er klaar mee te komen, dat ik mijn leven zou kunnen verliezen.
Te leren accepteren, dat het om mijn laatste tijd hier op aarde zou kunnen gaan.
Ben je dan minder angstig en gestresst?

Je blijft in ieder geval staande in een oorlogssituatie.
Maar je bent wel waakzaam. 
Je kijkt goed uit.

Op weg naar Haifa, op het busstation kwam er een oude vrouw naar me toen.
Ze vroeg of ik op haar tas wilde letten, want ze moest naar het toilet.
Het toilet, een kilometer verderop, was heel lastig te belopen voor haar met een zware tas.
Natuurlijk wilde ik op haar tas passen.
Maar het duurde heel lang, voor ze weer terug kwam.
Ik werd onrustig en bevoelde de tas.
Ik keek uit naar een militair met een geweer op zijn schouder of naar de politie.
Net toen ik besloten had om iemand aan te schieten, kwam het vrouwtje weer terug.

Een voorbeeld, hoe je leven eruit ziet in zo'n land.
Het oude vrouwtje had namelijk een verklede terrorist kunnen zijn.
En dan was het een rake daad geweest op het drukke busstation,

Ergens "wist" ik dat ik voorbereid werd, op een leven terug in Europa.

Ook hier zouden we niet verschoond blijven van aanslagen.
Het was alleen de vraag, hoelang het op zich zou laten wachten.

Nu komt het steeds dichterbij. In Frankrijk, België en Duitsland.

Wat is nu het allerbelangrijkste in deze tijd?
Wat is voor ons christen, volgeling van Jezus Christus, het meest essentiële?
Wat geeft ons de kans om deze aanslagen te overleven?
De wetenschap, dat het goed is met mijn ziel.
Te weten: In leven en in sterven ben ik van de Heer.

Maar en dat is heel belangrijk, dat we de wetenschap niet voor ons zelf houden.

De tijd van flauwe hapjes vanaf de preekstoel is voorbij.
De tijd van dringende oproepen is gekomen.

Is het goed tussen jou en God?
Heb je je leven overgegeven aan Hem?
Heb je al  geknield bij het Kruis?

Laten we deze boodschap verkondigen.
Laten we onze jongeren, die moeten opgroeien in deze tijd, niet in de steek laten.

Laten we hun vertellen dat Jezus Christus van hen houdt en dat hun eindbestemming in de eeuwigheid ligt.

En laten we getuigen van Zijn werk in ons. 

Hoe bijzonder is het navolgende lied,
 het werd gezongen in het hartje van Jeruzalem.








@Lineke





dinsdag 26 juli 2016

de Hand van Pappa.

Een klein ventje leert fietsen.
Vader heeft zijn hand op de schouder en rent er naast.
Het gaat goed, maar dan komen ze Bella en mij tegen.
"Een hond" roept het jongetje verschrikt.
Ik zeg tegen Bella, dat ze moet gaan zitten, wat ze onmiddelijk doet.
De vader moedigt het jongetje aan. Maar vanaf de brug is het toch heel erg eng.
Hij doet zijn voeten van de trappers en zou eigenlijk willen afstappen.
"Pappa " roept hij hard "Pappa."

Hoe vaak overkomt mij dat niet?
Iets nieuws, iets waar ik totaal geen ervaring mee heb gebeurt er plotseling. 
Een verlies, ziekzijn, noem het maar op.
We weten niet meer, hoe we het moeten handelen.
We hebben geen ervaring in die nieuwe situatie.

We durven onze voeten niet meer te gebruiken.
We voelen niet de Hand op onze schouder.
Heel hard roepen we "Pappa...
Pappa help dan toch..." 

De vader van het jongetje sommeert hem om zijn voeten weer op de trappers te doen.
Om weer te gaan fietsen en vertelde hem dat het alleen maar een brug was.
Ik bedacht me, dat je daar vader voor moet zijn.
Moeders hadden hun kind allang van het fietsje gehaald.

Het jongetje fietste verder en een zucht van opluchting was te horen.
Die hobbel was ook genomen.
Dat had hij ook geklaard.
Hij voelde opnieuw de hand op zijn schouder.
De hand van pappa, die nooit was weggeweest.



@Lineke

Jurk en douche

Terwijl ik aan mijn pc zit te typen loopt mijn hond wat heen en weer.
Er word niet echt op haar gelet en tijdens de ochtenduren moet ze het er ook maar mee doen.
Geen aandacht van haar vrouwtje...
De poes staat te bleren in de douche.
Deze wil een straaltje water om op te drinken.

Zuchtend sta ik op van mijn bureaustoel om haar haar zin te geven.
Ik zie het tongetje wat drupjes opvangen terwijl er een grote bak met water klaarstaat.
Terug in de kamer vind ik een jurk van mij op de grond.
Bella heeft het uit de kast getrokken en is er met haar koppie op gaan liggen.
Het vergoed het gebrek aan aandacht en mijn aanwezigheid.

Ik denk aan beide beestjes.
De een is tevreden met een paar druppeltjes terwijl er een bak fris water klaar staat.
De ander neemt een jurk om zich te hullen in aanwezigheid.

O, alle dorstigen, komt tot de wateren, en gij die geen geld hebt, komt, koopt en eet; ja komt, koopt zonder geld en zonder prijs wijn en melk. 
Waarom weegt gij geld af voor wat geen brood is en uw vermogen voor wat niet verzadigen kan? Hoort aandachtig naar Mij, opdat gij het goede eet en uw ziel zich in overvloed verlustige.
Neigt uw oor en komt tot Mij; hoort, opdat uw ziel leve; Ik zal met u een eeuwig verbond sluiten: de betrouwbare genadebewijzen van David.
Jesaja 55:1-3

Overtuigd van het eeuwige verbond wat God met je gesloten hebt hoef je niet te slepen met een jurk om Zijn nabijheid te ervaren.
En ga naar de rivier van het levende water om je dorst te lessen, Hij heeft immers een verbond met je gesloten.

Hij is er en zal je nooit alleen laten.

@Lineke

maandag 25 juli 2016

Onzichtbaar..













Ik schrijf je naam in de lucht
En teken de contouren van je wezen na
Ik dans een dans voor jou
En in mijn armen draag ik de pijn
En met mijn voeten cirkel ik rond
Rond jou
Wanneer verdwijn je uit mijn hart
Wanneer kan ik je echt weg gaan dragen
Jij, die de treden van mijn hart
Telde en op de bodem belandde.

@Lineke


donderdag 21 juli 2016

Ik stond erbij en ik keek ernaar,

Ik sta er bij en ik kijk ernaar.

Ik ben taalcoach.
 Een vrijwilliger, die iemand wat wegwijs maakt in de Nederlandse taal.
Iedere week komen we een uur of anderhalf uur bij elkaar en oefenen we door te spreken en te lezen.

Ik moet zeggen, dat ik me soms bescheur.
Ik probeer mijn lachen in te houden, want ik wil niet dat de ander zich belachelijk voelt.
Maar het is soms hilarisch, wat er ter sprake komt en hoe het Nederlands begrepen wordt.

Gelukkig heb ik cursisten, die tolerant zijn naar hun coach .

Een van mijn cursisten is iemand van hoge komaf.

Je kunt rustig zeggen, dat ze in de hoogste regionen gefunctioneerd heeft.

Op zo'n hoogte dat ik helemaal "wow" ben.

Maar ook zij moet het Nederlands leren.
Maar wat stelt een uurtje in de week
dan voor, vraag je je af?

Toch vertelde ze deze week, dat ze met sprongen vooruit gaat.

En wat is het geheim?

Het zelfvertrouwen, wat ik haar geef.

Niet mijn deskundige hulp, want dat is soms bij het hilarische af.

Maar het gevoel dat ik haar geef, dat ze het kan.
Het geloof, dat ik in haar heb als mens.

Vind je dat niet bijzonder?

Ik sta erbij en ik kijk ernaar.

@Lineke

maandag 11 juli 2016

Tentbewoner.

Gisteren heb ik een prachtige preek gehoord.
Preken zijn mooi voor mij, als ze heel dicht bij het Woord blijven.
Ik hoef geen verre vakantie's met voorbeelden, die vertaalslag heet.
Kleine uitstapjes en dan meer voor de kinderen, die aanwezig zijn tijdens de dienst, juich ik toe.
Maar verder vind ik het heerlijk als er dichtbij het Woord gebleven word.

Gisteren ging het over Abraham, met de nadruk op zijn wonen in tenten.
Ook werd er een tekst gelezen over Jezus, Die geen plek had om Zijn Hoofd neer te leggen.
Daarna uit Hebreeën, dat Abraham een stad met fundamenten verwachtte.

Ik heb gesmuld van de preek. 
Ik denk erover na en ben er een tijd mee bezig.
En maak voor mezelf de vertaalslag.

In 1997 werd ik op een maandagmorgen, aan de strijkplank,door de Heer geroepen om naar Israël te gaan en Hem daar te dienen.
( Als Hij me nog eens roept zal het niet aan de strijkplank zijn, want daar doe ik niet meer aan)
In 2000 ging ik met achterlaten van huis, haard en kinderen naar Jeruzalem.
De laatsten (mijn kinderen) gaven me de meeste moeite.
Iedere keer was ik huilend aan de telefoon, als ze me belden en kon geen woord uitbrengen.
De eerste maanden had ik zo'n heimwee naar ze
zodat mijn huisgenoten  heimelijk voor me baden.

In 2001 kwam ik weer thuis en was bereid om opnieuw te gaan als de Heer me roepen zou.

Maar we zijn 15 jaar verder en ik ben gesetteld.
Hoewel gesetteld?

In die 15 jaar is er genoeg gebeurd.
Gebeurtenissen, die de fundamenten onder mijn bestaan deden schudden.
Of die helemaal weggeslagen werden.

Terwijl ik aan de chemo ben en dakloos word, na vijf jaar huiselijk geweld is nog wel het moeilijkste geweest.

Nu is mijn moeder gestorven. 
En weer word er aan mijn wortels gerammeld.

Herken je dat? 
Leven we niet allemaal in een tentbestaan?

Toch ben ik overeind gebleven. 
Omdat de afstand van tent tot de stad met fundamenten 
lang lijkt, maar kort is.
Want die afstand ligt klaar in mijn hart of in mijn geest.
Telkens weer mag ik  knielen bij de Heer, Die zegt

"Ik heb geen plek om Mijn Hoofd neer te leggen"

De plek, die Hij heeft is de dwarsbalk van het Kruis.

En dat Kruis maakt dat je overeind blijft.
Die Jezus maakt dat je overeind blijft.

Als ik met mijn tentbestaan geconfronteerd word, grijp ik Hem vast.
Mijn tentbestaan word een Kruisbestaan.

Maar dat Kruis houd het in de stormen van het leven.
Al vliegt mijn tent de lucht in, als ik me vastklem aan het Kruis blijf ik overeind.

Veel zegen lieve tentbewoners. 

We zijn onderweg naar een stad met fundamenten.

En we hebben hem al gevonden.

@Lineke


zaterdag 9 juli 2016

Eén ding...

Als mijn hond kon denken, zou ze wel denken...
Nee hé alweer dat lied...
Continu word het afgespeeld...
Ik leg mijn pootjes maar eens over mijn oren...

Of mijn buren denken misschien ook wel...
Daar komt ie weer...
Wat heeft ze toch met dat lied?

Ja, eigenlijk weet ik het zelf ook niet zo. 
Ik kan je het niet zeggen.
Maar ik hoef ook alle vragen niet te beantwoorden.
En alle verlangens niet te analyseren.

Alhoewel...Het kon minder...

Nu mijn binnenwereld heen en weer geschud 
is door rouw en verdriet, nu veel  van zijn plekje is geschoven, nu er een grote hand de legpuzzel heeft 
heeft kapotgemaakt, nu blijft er blijkbaar maar een ding over.

"Give Me Jesus"

In the morning, when I rise
In the morning, when I rise
In the morning, when I rise

Give me Jesus.
Give me Jesus,
Give me Jesus.
You can have all this world,
Just give me Jesus.

When I am alone,
When I am alone,
When I am alone,
Give me Jesus.



When I come to die,
When I come to die,
When I come to die,
Give me Jesus.

Give me Jesus.
Give me Jesus,
Give me Jesus.
You can have all this world,
Just give me Jesus.

Give me Jesus.
Give me Jesus,
Give me Jesus.
You can have all this world,
You can have all this world,
You can have all this world,

Just give me Jesus.


@Lineke



vrijdag 8 juli 2016

De deur is open.

Soms lijkt het alsof je herstel en genezing,
 die je ontvangen hebt je opnieuw eigen moet maken.
Nu er een periode van rouw is lijken verkeerde banden die doorgesneden zijn
opnieuw aangehaald te worden.
Verkeerde banden spreek ik dan over. Het goede blijft bestaan.
In deze zoektocht luister ik naar en lees ik veel van Christine Caine.
Christine werd vanaf haar derde seksueel misbruikt door twee mannen die in haar slaapkamer kwamen.
Omdat ze geadopteerd was, maar niet wist wie haar ouders waren en dus was ze een naamloze had ze kunnen denken dat ze dit verdiende.
Zoveel destructieve zaken maakten dat ze zichzelf waardeloos vond.
Maar ze heeft haar verleden los kunnen laten en is de bestemming die God op haar leven heeft gelegd binnen gestapt.
Dit heeft ze kunnen doen dankzij het Jezus Offer aan het Kruis.
Blijkbaar heb ik het heel erg nodig om haar getuigenissen te horen.
Want ik wil niet opgeven wat ik ontvangen heb.

Opnieuw zal ik de waarheid aangrijpen die Jezus aanbied en aangeboden heeft.
God de Vader heeft mij een Offer bereid. Een Offer voor iedere zonde door mij of tegen mij gedaan.
Zo volmaakt als Hij een baby weeft in de buik van een moeder, zo volmaakt is ook het Eeuwige Offer door Jezus volbracht.
En dat Offer is de enige redding en doorgang tot het nieuwe leven.
Met het belijden van dat Offer moéten alle kwade zaken zwijgen.
Iedere avond voor het slapen gaan belijd ik onderstaande waarheden.
Ik maak het persoonlijk en dank de Heer voor ieder onderdeel.


Dank U Here Jezus dat U mijn straf droeg en ik vergeven ben. 1.

Dank U Here Jezus dat U verwond werd en zodat ik genezen kon worden 2.

Dankuwel lieve Here Jezus dat U Zich tot zonde liet maken met mijn zonde,
zodat ik met Uw gerechtigheid rechtvaardig ben verklaard. 3.

Dank U Here Jezus dat U mijn dood stierf, zodat ik Uw leven kan ontvangen. 4.

Lieve Here Jezus, dank U wel, dat U de vloek droeg, zodat ik Uw Zegen kan ontvangen. 5.

Here Jezus U onderging mijn armoede, zodat ik kan delen in Uw Overvloed. 6.

Dank U wel Here Jezus, U draagt mijn schaamte en nu mag ik delen in Uw Heerlijkheid. 7.



Here Jezus dank U wel dat U elke afwijzing onderging, zodat ik de acceptatie van de Vader kan ontvangen. 8.

Lieve Here Jezus U werd door de dood afgesneden van Uw geliefde Vader, opdat ik voor eeuwig met de Vader verenigd ben. 9

Here Jezus mijn oude mens werd in U ter dood gebracht, 
opdat de nieuwe mens in mij tot leven zou komen. 10.

 Hoe kan ik U ooit bedanken Here Jezus?


Jesaja 53:4
Jesaja 53:5
Jesaja 53:10 en 2 Kor. 5:21
Hebreeën 2:9
Galaten 3:13-14
2 Korinthe 8:9 en 2 Kor. 9:8
Matth. 27:35-36 – Hebr. 12:2 en Hebr. 2:9
Matth. 27:46-51
Jesaja 53:8 en 1 Kor. 6:17
Rom. 6:6 en Kol. 3:9-10

@Lineke

donderdag 7 juli 2016

Ieder schaapje heeft een naam.

De schapen horen naar Zijn stem en Hij roept Zijn eigen schapen bij name
en voert ze naar buiten.
Wanneer Hij Zijn eigen schapen alle naar buiten gebracht heeft,
gaat Hij voor ze uit en de schapen volgen Hem, omdat zij Zijn stem kennen;
Johannes 10:3

Hij kent Zijn eigen schapen bij hun naam.

De goede Herder is Zijn grote kudde langs gegaan.
Hij raakt ze één voor één aan en geeft ze een naam.
Betje, Alie, Polly, Wolletje, Pien, Pippaa, Sokkie,
 Janna, Julia, Betsie, Mira, Schattie, Rosita, Fredy, Puk en Lotje.

’s Avonds brengt Hij ze in de kooi, waar ze veilig de nacht kunnen doorbrengen.
Waar ze tot rust mogen komen. Waar emmers met voer staan.
Want Hij geeft het immers Zijn beminden in de slaap.
Er staat een emmer gevuld met “geduld” in de hoek.
Want vooral zieke schaapjes, die nog maar niet opknappen, hebben dat zo nodig.

Dan staat er een emmer met vriendelijkheid en zachtmoedigheid.
In de kooi bots je zo snel tegen een ander schaap aan.
En juist als je bij die ene kudde hoort, zijn die botsingen heel erg pijnlijk.

Dan staat er een emmer met zelfbeheersing.
Dat is voor een licht ontvlambaar schaapje.

Maar soms weet je als schaap helemaal niet wat je nodig hebt. 
De goede Herder noemt je naam.
Hij leidt je naar buiten en zit met jou onder de sterrenhemel.
Aan Zijn Borst mag je tot Rust komen.
Uithuilen tot je niet meer kunt.
En terwijl je nasnikt, neemt Hij je op en draagt Hij je in Zijn armen weer naar binnen.
Hij draagt je naar de emmer gevuld met “onvoorwaardelijke liefde.”

En Hij zegt zacht aan jouw oor:

 “Men zal je noemen met een nieuwe naam,
 die de mond des Heren zal bepalen;
Jij zult een sierlijke kroon in de hand des Heren zijn,
een koninklijke tulband in de hand van jouw God.” Jesaja 62:2b,3.
@Lineke



woensdag 6 juli 2016

Onschuldig, maar modder op haar neus.

Ook vandaag was het een dag van rouwrandjes.
Lag de aspirant pioenroos gisteren op haar kant, vandaag was het hetzelfde verhaal.
Terwijl de pot niet meer op een richel stond lag hij weer op zijn kant en de pioenroos was nog meer gehavend.
Verbaasd bekeek ik het geval.
Hij stond nu toch stevig op de grond.
Ik dacht aan een beeld in de Bijbel, die ook telkens weer omviel en ze hem overeind moesten helpen.
Net zo onverklaarbaar als mijn aspirant pioenroos.
Alhoewel?
De schuldige keek me aan met haar grote bruine ogen en een bemodderde neus .
Ze wilde me vast vertellen, dat zij er ook niets van af wist.

Opnieuw schepte ik de aarde in de pot en opnieuw kwam ik met rouwrandjes binnen.
Het is ook nog niet over.

Weet je, ik begrijp mezelf niet.
Ik kan echt zo verdrietig zijn.
Maar met het verdriet worden oude patronen levend, die ik niet meer levend wil hebben.
Patronen van, ik ben niks en ik kan niks.
Van tot niets goeds in staat..
Ik heb daar allang afscheid van genomen en ik vind ook dat juist dat begraven moet blijven.
Maar ik wil ook niet keihard worden en me afsluiten.
Ik wil kwetsbaar blijven en een zacht hart blijven houden.
Maar ik gun mezelf niet dat hele traject van herstel en genezing.

Wat zijn dat voor gevoelens en wat is dat voor verdriet?

Ik houd het niet tegen, want ik wil niet haatdragend worden.
Maar de rouwrandjes toelaten is een heel ander verhaal.

@Lineke


Rouwrandjes

Mijn aanstaande pioenroos nam gisteravond een duik. Ze was topzwaar geworden en gleed van een richeltje en lag ondersteboven.
Dus werd ze opnieuw geplant. Ik was verbaasd over de wortels die ze al had ontwikkeld.
Later bekeek ik mijn handen.
Ze waren gewassen maar mijn nagels vertoonden nog rouwrandjes.

Rouwrandjes.

 Vandaag liep ik bij de Lidl en kwam bij de afdeling gezond en alternatief.
Heinneringen aan een kruidengeur in huis.
Mamma kookte allerlei thee van vage kruiden in de hoop dat het zou helpen tegen de pijn die ze had.
We roken vieze geurtjes als we thuis kwamen.
Ook Vogel was populair.
Tranen zaten aan de oppervlakte vanmiddag daar bij die afdeling gezond en alternatief.
Ik vroeg me af waar al die herinneringen vandaan kwamen.
En hoe lang dat nog door zou gaan.
En hoeveel mensen er lopen met tranen die ze weg slikken.
Vroeger droeg je tekens van rouw.
Eigenlijk had dat wel wat.
Nu ziet een ander het niet aan de buitenkant.

Maar het zijn wel de rouwrandjes, die pijn doen.

@Lineke


maandag 4 juli 2016

Vrij.

Opdat wij waarlijk vrij zouden zijn, heeft Christus ons vrijgemaakt. 
Houdt dus stand en laat u niet weder een slavenjuk opleggen.


Vanochtend wandelde ik sinds lange tijd een uurtje met Bella.
Het is mooi weer en Bella had het heel erg nodig. 
Bella had het niet alleen nodig, ik ook.
De Stille Stem fluisterde me toe, dat een wandeling in de natuur voedsel is voor mijn ziel.

Doordat ik eerder iedere dag een uur wandelde, kon ik veel meer eten.
Maar nu Bella kleine ommetjes liep, verminderde ik mijn dagelijkse portie niet.
Integendeel, verdriet maakt dat ik ga snoepen.
Er waren mini smarties in de aanbieding. Twee voor de prijs van één.
Gelukkig vond ik dat ik aan één genoeg had.
Want de vrucht van de Geest genaamd zelfbeheersing vliegt heel snel de deur  als snoepjes naar binnen gaan.

Dus ja ,vrijdag heb ik één zak smarties gehaald en gisteravond heb ik de laatste uit het zakje gegeten.
Ik weet het, er zit heel veel suiker in..En ik weet dat mijn lichaam een tempel is van de Heilige Geest.
Maar af en toe word mijn tempel versierd met de lekkerste dingen.

Bella genoot vanochtend. Ze rende heen en weer en wilde absoluut niet komen, als ik riep.
Ze had belangstelling voor alles en iedereen.
Aanhangwagens achter auto's, fietsers op weg naar het tennisveld, andere hondjes.
Ik bekeek haar en dacht aan bovenstaande tekst.

Opdat wij waarlijk vrij zouden zijn, heeft Christus ons vrijgemaakt. 
Houdt dus stand en laat u niet weder een slavenjuk opleggen.

@Lineke.




zaterdag 2 juli 2016

Een vogel mag niet vliegen.

Wil je mijn vriendinnetje zijn?


Herinner je dat nog? Je was bijna jarig en mocht een feestje gaan geven. Je vertelde dat natuurlijk in geuren en kleuren.
Nog zoveel nachtjes slapen en dan ben ik jarig.
En dan gaan we de klassen rond om te trakteren.
Je mocht iemand meenemen.
Thuis kookte je moeder je lievelingseten.
Nasi in mijn geval.
Een overlevering van mijn vader, die in Indonesie had gevochten.

s'Middags was het feestje. 
Snoep happen, pand verbeuren.

Aan tafel werd je lievelingspsalm voorgelezen. 
Al die dingen waren ingevoerd door de oudste (ik dus), die  had rondgekeken in andere gezinnen.
Ik moest de strijd aangaan met mijn verlegen angstige moeder, die haar plek het liefst onder de tafel in plaats van aan tafel innam.
Die verzuchtte, waarom ze in vredesnaam zo'n dochter had gekregen.
Haar nichtje, een schuw en verlegen meisje, dat had haar dochter moeten zijn.
Samen zaten ze te praten over hun onzekerheid.

Wat wilde ook ik graag dicht bij haar zijn.
Ik probeerde me te veranderen in een teruggetrokken verlegen meisje.
Maar vertel maar eens aan een vogel dat hij niet mag vliegen.

Het lukte me niet en eenzaam fladderde ik weg.


Wil je mijn vriendinnetje zijn?


Vroeger werd je dat fatsoenlijk gevraagd.

Tegenwoordig is het soms een heel ander verhaal.

Amper ken je elkaar en je word direct gebombardeerd tot vriendin.
Eigenlijk ben ik daar verlegen mee. Maar durf niet te zeggen, dat ik ook wel een kennisje wil zijn.
Dat het me niet uitmaakt wat ik van haar ben.
Als we het maar goed hebben met elkaar.

Maar ik durf het niet te zeggen.

 Is het omdat er direct een grens overschreden word?
Of omdat het goed bedoeld is en toch ook lief is?

Omdat ik het maar zo laat, ben ik dus iemand's vriendin.

Terwijl vriendschap zich moet bewijzen.
Woorden daden moeten worden.
Vrijheid gegeven word om een vogel een vogel te laten zijn.

Ik weet niet of je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
Ik ben heel benieuwd hoe jij er tegenaan kijkt.
Voel je vrij om te reageren.

pottertje3@gmail.com

@Lineke








Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...