Berichten

Berichten uit juni, 2016 weergeven

Kwetsbaar.

Gisteren liep mijn emmer over. Er verschenen rekeningen die door de drukte in de vergetelheid waren geraakt.
En daar moest ik iets aan doen.
Weet je en dat is een klus, die ik liever uit handen geef.
Maar aangezien er geen ander is, zal ik het zelf moeten doen.
Bella woont hier sinds 17 januari en nog steeds had ik haar niet aangemeld voor de hondenbelasting.
Ik was het heus van plan en inmiddels twee formulieren verder, maar die lagen stil af te wachten.
Verder wat declaraties, die afgehandeld moesten worden.
Dus was het een klein stapeltje.
En dat kleine stapeltje deed mijn emotionele emmer overlopen.
Ik was er klaar mee. Zo moe en alleen maar huilen.
 Ken je dat? Nou ik wel.
Ik liep mopperend door het huis.
Ik ben ook overal verantwoordelijk voor.
Er is niemand die zegt "laat mij dat nu maar doen."

Als single draai je een huishouden.
Een net zo compleet huishouden als dat je met zijn tweeen bent.
Maar je staat overal alleen voor.

En dat gaat me goed af. Maar als er zoiets als een verlies …

Wat is waarheid?

Afbeelding
In Stille Tijdvan vandaag heb ik een aantal teksten
 bij elkaar gezocht, die gaan over "oordelen".

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik ben een ster in het veroordelen van mezelf.
Ik denk, dat me dat beter afgaat dan een ander veroordelen.
Want dat is zonde, dat weet ik.
Ik probeer zoveel mogelijk met een genadevolle blik naar mijn medemens te kijken.
Maar hoe zit het met die blik als ik naar mezelf kijk?


Rouw.
Nu ik rouw over mijn moeder, spreek ik zo vaak een oordeel uit over mijn verdriet.

"Je had allang niets meer met haar 
en nu ben je verdrietig?
Wat ben je ook een rare"

"Ja hoor, heb je nu nog niks geleerd? 
Straks verval je weer in de rol van ongepaste zorg..."
(Daar ben ik echt bang voor)


Moe.
Als ik moe ben, is het echt helemaal erg.
"Ik kan niks en ik ben niks en ik stel niks voor."


Waarheid.

Misschien denk je nu, dat je oordeel over jezelf de waarheid is.
Je kunt het niet loslaten. 
Want je moet rekening houden met die waarheid.


Wat is waarheid?

De wa…

Een socialiste?

Ik mis haar. 
Gisteren vroeg ik me af wat er nog van haar over zou zijn.
Hoe ze er nu uit zal zien. Gek he?
Ze blijft in mijn herinnering en zo houd ik haar voor me.
Maar ik mis haar.

Af en toe woelt het verdriet in me om.
Zitten tranen dicht aan de oppervlakte.
Kruipt er een warm gevoel achter mijn borstbeen.
Ik mis haar. Want ondanks alles, ze hoort bij mij en mijn leven.
En nu is ze er niet meer.

Gisteren dacht ik bij het zien van de groener wordende bomen,
nooit zal ze dit meer opmerken.
Nu zie ik de zomer zonder haar. 
Haar plek hier op aarde is leeg.

Wat zal zij een verdriet hebben gehad, toen haar mamma stierf.
Ze was zestien jaar.
Haar moeder hoorden ze op het plein ademhalen.
Ze was zo benauwd door de ziekte, waaraan ze was blootgesteld.
Ze had een boer moeten bedienen, die een besmettelijke ziekte had.
De dokter had de boer verboden om met iemand in aanraking te komen.
Maar hij liet de weduwe komen, die voor haar drie kinderen moest zorgen.
Die moest hem bedienen.
En die ging te gronde aan de zie…

Zoals een moeder troost.

Verheugt u met Jeruzalem en juicht over haar, gij allen die haar liefhebt. 
Verblijdt u over haar met blijdschap, gij allen die over haar treurt,
 opdat gij zuigt en u laaft aan haar vertroostende borst,
 opdat gij met volle teugen u laaft aan haar rijke moederborst.  Want zo zegt de Here: Zie, Ik doe haar de vrede toestromen als een rivier en de heerlijkheid der volken als een overvolle beek;
 dan zult gij zuigen, gij zult op de heup gedragen 
en op de knieën gekoesterd worden.
Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ik u troosten,
 ja, in Jeruzalem zult gij getroost worden.

 Jesaja 66:10-13
Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ik u troosten, ja, in Jeruzalem zult gij getroost worden.
Ooit kreeg ik dit Woord van de Heer. Ik stoeide ermee. God, Die Vader is, wil ons troosten als een moeder. Wat meer nog, Hij wil mij in Jeruzalem troosten. 
Het was zo’n woord wat geen herkenning in mijn binnenste vond.  Het vond geen grond om als een zaadje te landen en op te komen.  Moet ik, als ik getroost wil …

Heel stil.

Mijn hart is een beetje kapot 
althans een deel daarvan.
Ik probeer het niet aan te raken
Ik houd me stil, 
want dan genezen de wonden misschien wel
Als ik me maar niet teveel beweeg, 
dan komt het wel goed.
Ik heb pleisters geplakt 
en kusjes gegeven
Maar nog is het niet over
het klopt en het bonst
het verdriet en de pijn
het laat zich niet weg redeneren
het welt op en stroomt over.

Dag mam.

Drie weken geleden stierf je.
Ineens was je er aan toe. Wat heb ik vaak geprobeerd met je over de Heer en het leven na dit leven te praten.
Gewoon omdat ik de rijkdom die ik ervoer zo graag met je wilde delen.
Maar je was twijfelend en aarzelend.
Het was zelfs zo toen ik kanker had en bezig was met sterven en de eindigheid van het leven je me daarin niet wilde aanhoren.
Het maakte je depressief en down en dat vond je niet fijn.
Dus belde je heel weinig.
Als ik zei dat je je ouders en je zoon snel weer zou zien, wilde je dat niet geloven.
En als ik zei dat Jezus ondersteund werd door Mozes en Elia en ze herkend werden door Petrus, dus dat er herkenning is in de hemel werd er bevreemd op gereageerd door je.

Je kon me daarin niet volgen, zoals je mij nooit hebt kunnen volgen.
Te diep, te gevoelig was ik.
Te levendig en te ondernemend.
Die dochter van je had altijd wel wat.
Al wilde die dochter van je zo graag iets met jou, je kon het haar niet geven.
Te ver, te vreemd voor jou.
En toch ben ik verdrieti…

En was het goed?

Met het balkondeur open geniet ik van de avond.
Vogels zingen hun laatste lied voor vandaag en doen zo hun oogjes dicht.
Langzaam zakt de zon onder, vermoeid van haar taak om de aarde te verwarmen.
Ze heeft zich goed van haar plicht gekweten, want het is nog broeierig.
Een gouden glans verlicht de huizen aan de overkant.
Ontworpen door mensen die kunstenaars zijn in hun vak.
Maar de gouden glans geeft dat extra die een mens niet kan maken.
Ik houd me stil op de plaats met mijn bureaustoel.
Mijn hond ligt  doodstil tegen de wielen.
Ik moet goed kijken en zie haar buikje op en neer gaan.
Ook zij is warm en moe en neemt afscheid van de dag.
 Het is morgen,middag en avond geweest.

 En was het goed?

@Lineke.

Ik klaag niet.

Verwacht niet van mij dat ik ga klagen over de regen van vandaag.
Ja ik weet het, het heeft de hele dag geregend.
En inderdaad moesten we verscholen onder een paraplu naar buiten om te plassen en te poepen.
Tenminste Bella en ik ga dan mee uiteraard.
Ja, ik weet het, mijn vriendin en ik renden op een holletje auto in en auto uit.
En mijn bloeiende planten op het balkon lijken op treurwilgjes.
Maar ik klaag niet.
Ja ik weet het, je word op den duur wat naargeestig van die waterstroom die uit de lucht komt vallen. Ik heb daar ook last van.
Maar ik klaag niet. 

Wat?? Is dat klagen?
O dat wist ik niet.. 

Soms kun je een roze bril op hebben, als het jezelf betreft.
Of heb je een blinde vlek.
Zie je de fouten van de ander haarscherp. Maar die van jezelf eigenlijk niet.
Zeker als je een soliste bent, heb je iemand nodig die je scherp houdt.
Iemand, die eerlijk tegen je mag zijn. 

Dat hebben we nodig. Dat heb ik nodig.

Voor nu ga ik naar bed. En wens ik je goede nachtrust.

@Lineke


Bevrijdende woorden.

En ieder die broers of zusters, vader, moeder of kinderen, akkers of huizen heeft achtergelaten omwille van Mijn Naam zal het honderdvoudige terug ontvangen en deel krijgen aan het Eeuwige leven. Mattheus 19:29
Aan deze tekst moest ik vandaag denken in mijn spinsels over het rouwproces  en het even terugkeren in gezinsverband. Je word grootgebracht door ouders die het beste met je voor hebben.  Die van je houden en voor je zorgen.  Die je naar hun beste vermogen begeleiden op je weg naar volwassenheid. Maar het is hun eigen mensbeeld, die bepaald wat ze je meegeven. En dat is een heel natuurlijk en logisch gevolg. Als ik kijk naar een van mijn kinderen… Wie had gedacht dat hij zou worden wie hij nu is? Ik ben een moeder en een moeder heeft,  denk ik, de neiging haar volwassen kind als kind te blijven zien.
Ik ben helemaal stomverbaasd, als ik hem een interview hoor geven op de radio. Stomverbaasd en natuurlijk ook trots. Verbaasd om het feit dat dit kind uit mij geboren is.
Ik, eenvoudig meisje, wie…

Wat zeg jij tegen jezelf?

Heel langzamerhand krijg ik de voeten weer wat op de grond.
Down to earth zal ik maar zeggen.
Mam stierf toch vrij plotseling en dat levert een stil zetten en terugkeer naar je jeugd op.
Heel gek hoe zo'n proces werkt.
Je zit weer in gezinsverband rondom haar bed.
Vader, moeder en drie kinderen.
Je haalt herinneringen op aan vroeger, oude foto's komen tevoorschijn en al dit soort dingen zorgen ervoor dat je even terug gaat in eerdere tijden.
Natuurlijk er zijn vijf volwassen mensen bijeen.
Maar in die mensen leeft even vroeger op.
En ook, tenminste bij mij, het verlangen naar vroeger en het verlangen naar hoe het had moeten zijn.
En dat verlangen lijkt de realiteit te kleuren.

Terug op mijn eigen stek is het heel erg nodig om mezelf even weer te ontmoeten.
Ergens tussen de tranen ben ik er nog wel.

Je ontgroeit je thuis. Je ontwikkelt je, je neemt afstand,
 je herstelt, je gaat door diepe pijn en je vergeeft.
Vasthouden zou ongezond zijn, loslaten is allang gebeurd.

Toch heb je soms een zwart…

Overstekend wild?

Als je wat ouder bent heb je veel te vertellen.
Ik wil niet zeggen oud maar ouder. Zo moest ik gisteren denken aan een voorval van jaren terug. Ik woonde in een klein gehucht en woonde drie kwartier rijden van een verpleegtehuis voor demente ouderen. Ik werkte daar en deed veel nachtdiensten. "s Avonds laat vertrok ik langs 's Heren wegen met de auto. Het was donker, het enige licht wat er was, waren mijn koplampen.  Op een avond rende er een haas voor mijn auto langs. Ik kon helaas niet zo snel remmen en het beest was hoorbaar en voelbaar onder mijn voeten tegen de bodem. Vreselijk vond ik het, ik griezelde van medelijden.
Helemaal aangedaan kwam ik op het werk aan. De volgende ochtend speurde ik onder het rijden op de bewuste plek, maar er was geen haas te zien. Blijkbaar was het goed afgelopen.
Vannacht droomde ik over mijn kat, die een ongeluk kreeg vanwege mijn schuld. Ik had het gras gemaaid en de grasmaaier was niet goed beschermd. Ze wilde er mee spelen en raakte gewond en het werd …

Grensverleggend.

Afbeelding
Voor het eerst sinds mijn moeder overleed, 
heb ik over haar gedroomd.
Samen met mijn 'baas' van de vrijwilligersorganisatie, hadden we het druk met haar.
We verzorgden mam, maar op een gegeven moment was ik er niet tevreden over.  
Ik ging verder in mijn eentje.
Helemaal moe werd ik wakker. 
Ze was wel even heel dichtbij geweest.

Mijn hulp kwam en samen poetsten we mijn huis.
Ik had er aardigheid in, maar een terechte opmerking van haar kant maakte dat ik even gas terug nam.
Je goed voelen betekent nog niet altijd, dat je ook goed bent.

Vanmiddag gingen Bella en ik een eind om.
Ze rende voor me uit en ging bij een stel staan snuffelen, die blijkbaar even in de ruststand stonden.
Dichterbij gekomen werd ik verrast door een Engels sprekende vrouw in fietstenue.

"What a beautiful dog. Such a nice colour. What kind of dog is it?"

Zoals gewoonlijk moest ik het antwoord schuldig blijven en niet, omdat ik geen Engels spreek, dat doe ik vloeiend, maar omdat Bella van een onbekend merk is…

Af en toe...

Afbeelding
Nog steeds ben ik in mezelf gekeerd. 
29 mei is voorbij de dag dat mijn moeder stierf.
5 juni is ook voorbij, de dag dat ookAhmed doorging naar een ander leven.
Maar voor mezelf is het, alsof het nog moet gebeuren.
Alsof ik er naar toeleef en me langzaam realiseer, dat de dagen komen, dat ze hun laatste adem uit gaan blazen.

Met iedere jaarwisseling vroeg ik me af of mijn ouders er volgend jaar nog zouden zijn.
Ze waren op hoge leeftijd, dus er zou zo maar eens een jaar gestart kunnen worden zonder hen.
Maar verder dacht ik ook niet.
Het jaar neemt zijn aanvang, je wenst elkaar veel heil en zegen en daar gaat het weer verder.

Ik zit wat verdoofd te kijken.
 Ik heb vooral geen zin in koken als het avond is. 
Hoe onbelangrijk zijn dat soort zaken nu.
Maar al heb ik geen zin, toch doe ik het maar wel.

Vandaag voelde ik me iets beter. 
Gisteravond heb ik een stuk uit de Bijbel gelezen en vraag me niet waar over het ging.
Maar volgens mij is dat lezen gewoon goed voor een mens.
Net zoals koken en eten voe…

Lief je lijf.

Afbeelding
Een letter verschil, maar het verschil is heel groot.
Heel groot met vroeger vergeleken.
Wat haatte ik mijn lijf. Het was misbruikt en weggegooid.
En MIJ huisde in een klein hoekje. Verder was het veel omhulsel, waar geen gedachten en gevoelens mochten zijn.
Gebogen hoofd en gekleed in wijde slobberdingen.
Ik mocht absoluut niet opvallen.
Dat ik op die manier juist opviel, kwam niet binnen bij MIJ in dat kleine hoekje.
Want ik keek de mensen niet aan, ik keek naar beneden.

Wat een verschil. Meer dan een letter.

Lief je lijf.

Het hoofd ging omhoog, de schouders recht.
Mijn kast vol leuke jurkjes.
En iedere morgen bedenk ik me wat ik aan zal doen.
Douche ik en maak me op.
Loop ik stralend door de wereld.

Oneindig geduld, liefdevolle woorden, tedere benadering.
Het heeft geholpen.
Leren danken voor mijn lijf en voor wie ik ben.
In plaats van mijn wezen te vervloeken.

Ik lief mijn lijf. 

Dankzij Jezus, Die Zijn lijf niet liefhad en overgaf aan het Kruis.
Om daarna een lief Lijf te krijgen geaard in Zijn volge…

Enig Kind temidden van velen.

Afbeelding
Overkomt je dat ook weleens? 
Je bent met meerdere mensen aan het chatten.
Het berichtje wat voor de één bestemd is, komt bij de ander terecht.
Of je wattsappt een berichtje naar de verkeerde in het rijtje.
Ik vind dat zo dom, vooral als ik chat.
Het staat zo ongeïnteresseerd.
Want ik wil ieder het gevoel geven, dat ze belangrijk zijn en op dat moment mijn aandacht verdienen. 
Helaas, al ben ik een vrouw, ik ben niet zo goed in meerdere gesprekken voeren. Zeker niet op hetzelfde moment.

Als chatter krijg je al snel het gevoel, dat je niet de volledige aandacht krijgt. 
En haak je maar af.

Heel lang heb ik het idee gehad, dat de Here God ook zo in elkaar zat.
Het kwam misschien ook wel, omdat ik uit een gezin met meerdere kinderen kom, die zeker tijdens het eten allemaal wat wilden vertellen.
Door de druk begon ik te stotteren en was mijn beurt allang weer voorbij.
Dus als ik in gebed mij liet horen, waren het wat snel gefluisterde woordjes en verwachtte ik niet, dat God er naar luisterde en helema…

In de zachte koelte

Zelf echter trok hij een dagreis ver de woestijn in, ging zitten onder een bremstruik en begeerde te mogen sterven, en zeide: Het is genoeg! Neem nu Here, mijn leven, want ik ben niet beter dan mijn vaderen. 5Daarop legde hij zich neer en sliep in onder een bremstruik. Doch zie, daar raakte een engel hem aan en zeide tot hem: Sta op, eet. 6Toen hij rondzag, was daar, aan zijn hoofdeinde, een koek op gloeiende stenen gebakken en een kruik water. Hij at en dronk en legde zich weer neer. 7Doch wederom, ten tweeden male, raakte de engel des Heren hem aan, en zeide: Sta op, eet, want de reis zou voor u te ver zijn. 8Toen stond hij op, at en dronk en ging door de kracht van die spijs veertig dagen en veertig nachten tot aan het gebergte Gods, Horeb.
De profeet Elia had een knap stukje werk verricht voor de Heer. Maar toen de vrouw van de koning hem met de dood bedreigde, zakte hij als een plumpudding in elkaar. Hij wenste te sterven, want hij was doodmoe. Zo kunnen wij ons voelen na een behoor…

De vloed.

Vorige week ging ik naar de kapper,
De haren die op de grond vielen
U had ze allemaal geteld.
Ik kocht een zwarte jurk,
U hebt een nieuw kleed hangen,
Mijn ogen omfloerst door tranen,
U ving ze op in Uw kruik,
Mijn voeten die achter de baar liepen,
U zorgde ervoor dat ik niet struikelde en bevestigde mijn schreden,
Mijn linkerarm door die van mijn vader gestoken,
Aan mijn rechterarm liep U en hield mijn hand vast,
De zon scheen en het bleef droog
ondanks voorspellingen van regen,
U hoorde mijn gebed en sloot de wolken,
In Uw schaduw mocht ik gaan,
Geborgen onder Uw vleugels
Bedekt door Uw mantel.

En toch...ben ik moe
vraag ik me af hoe ik de dag door kom.
Kan de slaap me niet vatten,
Droom ik over sterven en dood.
Deel ik met U alle bewegingen
die ik moet maken
en bemoedigt U me telkens weer..
Het is stil aan de buitenkant
de dam ligt geduldig te wachten
op de vloed die er door heen zal breken.

@Lineke









Voluit leven.

Afbeelding
De keuken is weer schoon.
Kastjes opgeruimd, uitgesopt en de nadrukkelijke geur die in de keuken hing is verdwenen.
Ik kon er maar niet achter komen wat het was.
Maar de bolletjes knoflook in een weckfles in de bradende zon op de vensterbank waren misschien de oorzaak.

De geur maakte dat ik het idee had dat mijn hele huis stonk en aan een sopbeurt toe was.
En dan word het tijd om eens flink te ruimen.
Winterkleding verdwijnt in de koffer en zomerkleding komt in de schoongemaakte kast te hangen.
Tenminste dat was de bedoeling.
Maar als je heel plotseling een telefoontje krijgt dat je af moet reizen dan laat je alles uit je handen vallen, trekt de voordeur achter je dicht en laat de sleutel bij de buren achter.
Buurvrouw zorgt voor de poezen en ziet mijn huis in een rommelige staat.

Gelukkig kent ze me langer dan vandaag en niet alleen van de buitenkant.
Want aan de buitenkant kun je mevrouw zijn, maar van binnen een smeerpoets.

Dat bedoelt Jezus ook als Hij het over gewitte graven heeft

Bijbelgelee…