woensdag 29 juni 2016

Kwetsbaar.

Gisteren liep mijn emmer over. Er verschenen rekeningen die door de drukte in de vergetelheid waren geraakt.
En daar moest ik iets aan doen.
Weet je en dat is een klus, die ik liever uit handen geef.
Maar aangezien er geen ander is, zal ik het zelf moeten doen.
Bella woont hier sinds 17 januari en nog steeds had ik haar niet aangemeld voor de hondenbelasting.
Ik was het heus van plan en inmiddels twee formulieren verder, maar die lagen stil af te wachten.
Verder wat declaraties, die afgehandeld moesten worden.
Dus was het een klein stapeltje.
En dat kleine stapeltje deed mijn emotionele emmer overlopen.
Ik was er klaar mee. Zo moe en alleen maar huilen.
 Ken je dat? Nou ik wel.
Ik liep mopperend door het huis.
Ik ben ook overal verantwoordelijk voor.
Er is niemand die zegt "laat mij dat nu maar doen."

Als single draai je een huishouden.
Een net zo compleet huishouden als dat je met zijn tweeen bent.
Maar je staat overal alleen voor.

En dat gaat me goed af. Maar als er zoiets als een verlies tussendoor komt, hoeft er maar dit te gebeuren en je zit even aan de grond.

Nu had ik een Woord gekregen.
Het luidde
 "Ik wil dat je ook goed voor jezelf zorgt.
Je hebt een hele tijd voor een ander gezorgd.
Maar nu ben jij aan de beurt. Vergeet jezelf niet."

Wat is dat moeilijk. Vooral om te kennen te geven, dat je even steun nodig hebt.
Want juist dat plaatst je in een underdogpositie.
Want juist dan komen mensen in het geweer, die je wel even vertellen wat je moet doen.
En eerlijk, dat haat ik.
Ze roepen maar wat en raken juist de pijnplekken van het verleden. 
Waaruit ik begrijp, dat ze nooit goed geluisterd hebben.

En als ik het dan nog eens met iemand anders wil delen, vertelt die dat het wél goed bedoeld was.
Eigenlijk word er gezegd dat ik me dus stil moet houden en in dankbaarheid neer moet zitten.
Dankbaar met de goede bedoelingen, die als een mes in de wond worden gezet.

Weet je, het leert me weer een wijze les.
Wees kritisch  met wie je je hart deelt.

In rouw en verdriet ben je extra kwetsbaar. 
Kijk goed uit voor wie je je deur opendoet.

(Maar Jezus Zelf betrouwde hun Zichzelven niet, omdat Hij hen allen kende.)

En voor nu? Mijn hond is aangemeld.( Anders had ik dat niet durven schrijven ;-))
De rekening is vereffend.
De tranen hebben gevloeid. 
En de Heer is bij me en kent me door en door. 
Hij heeft me immers gemaakt en bij Hem ben ik veilig.

@Lineke



dinsdag 28 juni 2016

Wat is waarheid?



In Stille Tijd van vandaag heb ik een aantal teksten
 bij elkaar gezocht, die gaan over "oordelen".

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik ben een ster in het veroordelen van mezelf.
Ik denk, dat me dat beter afgaat dan een ander veroordelen.
Want dat is zonde, dat weet ik.
Ik probeer zoveel mogelijk met een genadevolle blik naar mijn medemens te kijken.
Maar hoe zit het met die blik als ik naar mezelf kijk?


Rouw.


Nu ik rouw over mijn moeder, spreek ik zo vaak een oordeel uit over mijn verdriet.

"Je had allang niets meer met haar 
en nu ben je verdrietig?
Wat ben je ook een rare"

"Ja hoor, heb je nu nog niks geleerd? 
Straks verval je weer in de rol van ongepaste zorg..."
(Daar ben ik echt bang voor)


Moe.


Als ik moe ben, is het echt helemaal erg.
"Ik kan niks en ik ben niks en ik stel niks voor."


Waarheid.



Misschien denk je nu, dat je oordeel over jezelf de waarheid is.
Je kunt het niet loslaten. 
Want je moet rekening houden met die waarheid.


Wat is waarheid?



De waarheid is een Persoon geworden.
Hij heet Jezus de Weg de Waarheid en het Leven.
EN Hij heeft het oordeel wat je over jezelf uitspreekt gedragen aan het Kruis en jou vrijgezet.
Wie ben jij dan dat je aan het oordeel vasthoudt?


Diagnose?


Al zijn het ook diagnoses plakkers en stickers.
Dat heeft niet het laatste woord.
De Heilige Geest die in je woont wil aan het woord.
Naar Hem mag je luisteren, Hij zal leven en vrede spreken.
Hij zal woorden van liefde en bevestiging spreken.

Breng het oordeel maar in het Bloed van Jezus.

En durf de Woorden, die Hij over je uit spreekt te ontvangen.

@Lineke


maandag 27 juni 2016

Een socialiste?

Ik mis haar. 
Gisteren vroeg ik me af wat er nog van haar over zou zijn.
Hoe ze er nu uit zal zien. Gek he?
Ze blijft in mijn herinnering en zo houd ik haar voor me.
Maar ik mis haar.

Af en toe woelt het verdriet in me om.
Zitten tranen dicht aan de oppervlakte.
Kruipt er een warm gevoel achter mijn borstbeen.
Ik mis haar. Want ondanks alles, ze hoort bij mij en mijn leven.
En nu is ze er niet meer.

Gisteren dacht ik bij het zien van de groener wordende bomen,
nooit zal ze dit meer opmerken.
Nu zie ik de zomer zonder haar. 
Haar plek hier op aarde is leeg.

Wat zal zij een verdriet hebben gehad, toen haar mamma stierf.
Ze was zestien jaar.
Haar moeder hoorden ze op het plein ademhalen.
Ze was zo benauwd door de ziekte, waaraan ze was blootgesteld.
Ze had een boer moeten bedienen, die een besmettelijke ziekte had.
De dokter had de boer verboden om met iemand in aanraking te komen.
Maar hij liet de weduwe komen, die voor haar drie kinderen moest zorgen.
Die moest hem bedienen.
En die ging te gronde aan de ziekte.

Soms weet je, soms voel ik me een rode.
Snap je dat?
Een socialist in hart en nieren.
Dan schreeuw ik het uit van binnen over zoveel onrecht.
Juist in kerken.

Maar dan denk ik aan het Woord wat God zelf gaf:

Ër is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de Heer
van je wil:
niets anders dan recht te doen,
 trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.

Micha 6:8

@Lineke




zaterdag 25 juni 2016

Zoals een moeder troost.

Verheugt u met Jeruzalem en juicht over haar, gij allen die haar liefhebt. 
Verblijdt u over haar met blijdschap, gij allen die over haar treurt,
 opdat gij zuigt en u laaft aan haar vertroostende borst,
 opdat gij met volle teugen u laaft aan haar rijke moederborst.
 Want zo zegt de Here: Zie, Ik doe haar de vrede toestromen als een rivier en de heerlijkheid der volken als een overvolle beek;
 dan zult gij zuigen, gij zult op de heup gedragen 
en op de knieën gekoesterd worden.
Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ik u troosten,
 ja, in Jeruzalem zult gij getroost worden.

 Jesaja 66:10-13

Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ik u troosten,
ja, in Jeruzalem zult gij getroost worden.

Ooit kreeg ik dit Woord van de Heer. Ik stoeide ermee.
God, Die Vader is, wil ons troosten als een moeder.
Wat meer nog, Hij wil mij in Jeruzalem troosten. 

Het was zo’n woord wat geen herkenning in mijn binnenste vond. 
Het vond geen grond om als een zaadje te landen en op te komen.
 Moet ik, als ik getroost wil worden naar Jeruzalem gaan?

Nu jaren verder kan ik zeggen dat ik getroost word, als ik me verdiep in de geschiedenis van God’s volk.

Maar ook als ik me bezig houd, met waar ze nu doorheen moeten gaan.
Als ik huil om hun intense pijn en leed worden de tranen vermengd met mijn eigen verdriet.
En komt het als een stroom naar buiten. 

En vind ik troost in de gemeenschap met hun, maar meer nog in de gemeenschap met mijn Messias, Die lijdt.

In hun verhaal is zoveel te vinden wat raakt aan de mijne.
Verlies door onrecht. 
Beschuldiging, terwijl je blijft kiezen voor het goede en het leven.
Kracht en sterkte en humor.

Ik ben letterlijk naar Jeruzalem gegaan en heb er gewoond.
Ik heb babies verpleegd aan de beademing.

Kinderen, die door hun ziekte geen kind kunnen zijn.
Verpleegd door een vrouw, die geen kind kon zijn.

Samen maakten we onze wereld groter.
Zij hielpen mij en ik hielp hun.



Maak de plaats voor uw tent wijd, en men spanne de kleden uwer woningen uit,

 wees er niet karig mee, maak uw touwen lang en sla uw pinnen vast.

Jesaja 54: 2

@Lineke





Heel stil.

Mijn hart is een beetje kapot 
althans een deel daarvan.
Ik probeer het niet aan te raken
Ik houd me stil, 
want dan genezen de wonden misschien wel
Als ik me maar niet teveel beweeg, 
dan komt het wel goed.
Ik heb pleisters geplakt 
en kusjes gegeven
Maar nog is het niet over
het klopt en het bonst
het verdriet en de pijn
het laat zich niet weg redeneren
het welt op en stroomt over.

Dag mam.

Drie weken geleden stierf je.
Ineens was je er aan toe. Wat heb ik vaak geprobeerd met je over de Heer en het leven na dit leven te praten.
Gewoon omdat ik de rijkdom die ik ervoer zo graag met je wilde delen.
Maar je was twijfelend en aarzelend.
Het was zelfs zo toen ik kanker had en bezig was met sterven en de eindigheid van het leven je me daarin niet wilde aanhoren.
Het maakte je depressief en down en dat vond je niet fijn.
Dus belde je heel weinig.
Als ik zei dat je je ouders en je zoon snel weer zou zien, wilde je dat niet geloven.
En als ik zei dat Jezus ondersteund werd door Mozes en Elia en ze herkend werden door Petrus, dus dat er herkenning is in de hemel werd er bevreemd op gereageerd door je.

Je kon me daarin niet volgen, zoals je mij nooit hebt kunnen volgen.
Te diep, te gevoelig was ik.
Te levendig en te ondernemend.
Die dochter van je had altijd wel wat.
Al wilde die dochter van je zo graag iets met jou, je kon het haar niet geven.
Te ver, te vreemd voor jou.
En toch ben ik verdrietig. Verdrietig omdat je bent, waar ik nog niet ben.
Want onze armen zijn nu echt te kort om elkaar te bereiken.

Dag mam. 

@Lineke

donderdag 23 juni 2016

En was het goed?

Met het balkondeur open geniet ik van de avond.
Vogels zingen hun laatste lied voor vandaag en doen zo hun oogjes dicht.
Langzaam zakt de zon onder, vermoeid van haar taak om de aarde te verwarmen.
Ze heeft zich goed van haar plicht gekweten, want het is nog broeierig.
Een gouden glans verlicht de huizen aan de overkant.
Ontworpen door mensen die kunstenaars zijn in hun vak.
Maar de gouden glans geeft dat extra die een mens niet kan maken.
Ik houd me stil op de plaats met mijn bureaustoel.
Mijn hond ligt  doodstil tegen de wielen.
Ik moet goed kijken en zie haar buikje op en neer gaan.
Ook zij is warm en moe en neemt afscheid van de dag.
 Het is morgen,middag en avond geweest.

 En was het goed?

@Lineke.

dinsdag 21 juni 2016

Ik klaag niet.

Verwacht niet van mij dat ik ga klagen over de regen van vandaag.
Ja ik weet het, het heeft de hele dag geregend.
En inderdaad moesten we verscholen onder een paraplu naar buiten om te plassen en te poepen.
Tenminste Bella en ik ga dan mee uiteraard.
Ja, ik weet het, mijn vriendin en ik renden op een holletje auto in en auto uit.
En mijn bloeiende planten op het balkon lijken op treurwilgjes.
Maar ik klaag niet.
Ja ik weet het, je word op den duur wat naargeestig van die waterstroom die uit de lucht komt vallen. Ik heb daar ook last van.
Maar ik klaag niet. 

Wat?? Is dat klagen?
O dat wist ik niet.. 

Soms kun je een roze bril op hebben, als het jezelf betreft.
Of heb je een blinde vlek.
Zie je de fouten van de ander haarscherp. Maar die van jezelf eigenlijk niet.
Zeker als je een soliste bent, heb je iemand nodig die je scherp houdt.
Iemand, die eerlijk tegen je mag zijn. 

Dat hebben we nodig. Dat heb ik nodig.

Voor nu ga ik naar bed. En wens ik je goede nachtrust.

@Lineke


zondag 19 juni 2016

Bevrijdende woorden.

En ieder die broers of zusters, vader, moeder of kinderen, akkers of huizen heeft achtergelaten omwille van Mijn Naam zal het honderdvoudige terug ontvangen en deel krijgen aan het Eeuwige leven. Mattheus 19:29

Aan deze tekst moest ik vandaag denken in mijn spinsels over het rouwproces
 en het even terugkeren in gezinsverband.
Je word grootgebracht door ouders die het beste met je voor hebben. 
Die van je houden en voor je zorgen. 
Die je naar hun beste vermogen begeleiden op je weg naar volwassenheid.
Maar het is hun eigen mensbeeld, die bepaald wat ze je meegeven.
En dat is een heel natuurlijk en logisch gevolg.
Als ik kijk naar een van mijn kinderen…
Wie had gedacht dat hij zou worden wie hij nu is?
Ik ben een moeder en een moeder heeft,
 denk ik, de neiging haar volwassen kind als kind te blijven zien.

Ik ben helemaal stomverbaasd, als ik hem een interview hoor geven op de radio.
Stomverbaasd en natuurlijk ook trots.
Verbaasd om het feit dat dit kind uit mij geboren is.

Ik, eenvoudig meisje, wie ben ik nu eigenlijk?
En vanuit zo’n mensbeeld breng je je kind groot.
Vanuit dat mensbeeld ben ik ook grootgebracht.

En als je daarin vast blijft zitten, 
bereik je heel moeilijk wat voor je weggelegd is, wat je bestemming is.

Geloof in oude stemmen dient ingeleverd te worden voor bevrijdende woorden.

Je bent het waard. Er is Iemand Die in jou gelooft.
Je bent kostbaar. Je bent oneindig geliefd.
IK heb een plan met je leven.
 Je hebt capaciteiten, die zeer bruikbaar zijn in Mijn koninkrijk.
Ik geef je alle ruimte om ze te ontwikkelen. 
Om fouten te maken, om te leren.
Mijn Wereld is jouw proeftuin.
Bij elke onzekere stap bevestig IK je schreden en zegen het vertrouwen wat in je groeit.

En ieder die broers of zusters, vader, moeder of kinderen, akkers of huizen heeft achtergelaten omwille van Mijn Naam zal het honderdvoudige terug ontvangen en deel krijgen aan het Eeuwige leven. Mattheus 19:29.


zaterdag 18 juni 2016

Wat zeg jij tegen jezelf?

Heel langzamerhand krijg ik de voeten weer wat op de grond.
Down to earth zal ik maar zeggen.
Mam stierf toch vrij plotseling en dat levert een stil zetten en terugkeer naar je jeugd op.
Heel gek hoe zo'n proces werkt.
Je zit weer in gezinsverband rondom haar bed.
Vader, moeder en drie kinderen.
Je haalt herinneringen op aan vroeger, oude foto's komen tevoorschijn en al dit soort dingen zorgen ervoor dat je even terug gaat in eerdere tijden.
Natuurlijk er zijn vijf volwassen mensen bijeen.
Maar in die mensen leeft even vroeger op.
En ook, tenminste bij mij, het verlangen naar vroeger en het verlangen naar hoe het had moeten zijn.
En dat verlangen lijkt de realiteit te kleuren.

Terug op mijn eigen stek is het heel erg nodig om mezelf even weer te ontmoeten.
Ergens tussen de tranen ben ik er nog wel.

Je ontgroeit je thuis. Je ontwikkelt je, je neemt afstand,
 je herstelt, je gaat door diepe pijn en je vergeeft.
Vasthouden zou ongezond zijn, loslaten is allang gebeurd.

Toch heb je soms een zwart op wit bewijs nodig van wie je nu bent.
En die vond ik met het opruimen van een la.

Twee getuigschriften van mijn werk in Jeruzalem.

" Haar werk voor hun was professioneel, warm en zorgzaam.
Ze leerde erg snel elke procedure welke nieuw voor haar was.
De staf vond het heel fijn met haar te werken en de ouders en kinderen vonden het fijn om met haar om te gaan."

" Ze is een zeer intelligente vrouw met een warm hart.
Ze nam haar werk altijd zeer serieus.
Door haar warme en plezierige persoonlijkheid was ze in staat de kleine kinderen veel warmte en veiligheid te geven."

En nu twee werelden om voorrang strijden,
 totdat de rust is weergekeerd, neem ik deze woorden even heel serieus.

Ik ben een zeer intelligente vrouw met een warm hart.

Ik zeg dat niet om me zelf op te hemelen.
Maar omdat ik even leeg ben gegeven en het heel erg nodig heb.
Geborgen en gekoesterd in Vaders Armen.

Hij zegt het tegen mij.
Want Hij is trots op mij  en ook op jou.

Wat zeg jij tegen jezelf?




vrijdag 17 juni 2016

Overstekend wild?

Als je wat ouder bent heb je veel te vertellen.
Ik wil niet zeggen oud maar ouder.
Zo moest ik gisteren denken aan een voorval van jaren terug.
Ik woonde in een klein gehucht en woonde drie kwartier rijden van een verpleegtehuis voor demente ouderen.
Ik werkte daar en deed veel nachtdiensten.
"s Avonds laat vertrok ik langs 's Heren wegen met de auto.
Het was donker, het enige licht wat er was, waren mijn koplampen.
 Op een avond rende er een haas voor mijn auto langs.
Ik kon helaas niet zo snel remmen en het beest was hoorbaar en voelbaar onder mijn voeten tegen de bodem.
Vreselijk vond ik het, ik griezelde van medelijden.

Helemaal aangedaan kwam ik op het werk aan.
De volgende ochtend speurde ik onder het rijden op de bewuste plek, maar er was geen haas te zien.
Blijkbaar was het goed afgelopen.

Vannacht droomde ik over mijn kat, die een ongeluk kreeg vanwege mijn schuld.
Ik had het gras gemaaid en de grasmaaier was niet goed beschermd.
Ze wilde er mee spelen en raakte gewond en het werd steeds erger.
Er kwam nog een griezelige man in voor.

Wat toch allemaal raar.
Blijkbaar hoort het bij een rouwproces om te dromen over zulke dingen.

Als je weinig contact hebt met je gevoel, omdat je zo naar buiten gericht bent en voor anderen bezig geweest bent, raden ze weleens aan een droomdagboek te beginnen.
Een schriftje en pen naast je bed en zodra je wakker word moet je je droom opschrijven.
Zo kun je weer contact krijgen met je gevoelens en onderscheiden wat er in je omgaat.
Het schijnt te werken en er is niets magisch aan.

Misschien had mijn droom te maken, met het feit dat ik Bella in het donker uitliet en voortdurend op slakken trapte.

Bij elke krak zei ik sorry, maar wat zou het fijn zijn, als ze wat minder de tijd namen om over te steken. 

@Lineke




donderdag 16 juni 2016

Grensverleggend.



Voor het eerst sinds mijn moeder overleed, 
heb ik over haar gedroomd.
Samen met mijn 'baas' van de vrijwilligersorganisatie, hadden we het druk met haar.
We verzorgden mam, maar op een gegeven moment was ik er niet tevreden over.  
Ik ging verder in mijn eentje.
Helemaal moe werd ik wakker. 
Ze was wel even heel dichtbij geweest.

Mijn hulp kwam en samen poetsten we mijn huis.
Ik had er aardigheid in, maar een terechte opmerking van haar kant maakte dat ik even gas terug nam.
Je goed voelen betekent nog niet altijd, dat je ook goed bent.

Vanmiddag gingen Bella en ik een eind om.
Ze rende voor me uit en ging bij een stel staan snuffelen, die blijkbaar even in de ruststand stonden.
Dichterbij gekomen werd ik verrast door een Engels sprekende vrouw in fietstenue.

"What a beautiful dog. Such a nice colour. What kind of dog is it?"

Zoals gewoonlijk moest ik het antwoord schuldig blijven en niet, omdat ik geen Engels spreek, dat doe ik vloeiend, maar omdat Bella van een onbekend merk is.

"She is so gorgeous."

De gorgeous hond keek echt verlegen, ze snapte er duidelijk niets meer van.
Op een afstandje zat ze naar ons te kijken en vroeg zich af of haar vrouwtje, die er nog hetzelfde uitzag dan eerst, veranderd was in een ander merk.

Wij gingen lustig door met babbelen over het mooie platte land, wij aardige mensen, we zijn zo helpfull.
De fietspaden waren zo goed. Ze wilde hier wel wonen.

Het echtpaar was onderweg van Manchester naar Wenen.
Op de fiets langs de Rijn door het Zwarte Woud en zo verder.

We groetten en Bella en ik stapten verder.

Even later kwamen ze ons achterop fietsen.
Bella nam de pootjes en rende luid blaffend in het Nederlands achter de man aan.
Gelukkig, hij verstond er niks van en fietste rustig door.

Een eind verderop nam Bella samen met een andere hond een duik in een stinksloot.

Bella, die zo bang voor water is.

Verbaasd zag ik haar komen.

Zou ze geïnspireerd zijn door dat over de grensgedoe en daarom haar eigen grenzen eens willen verleggen?

Zeg het maar, ik versta de hondentaal niet.

In ieder geval liep ze chagrijnig voor me uit en linea recta de douche in om een wasbeurt te krijgen.

@Lineke.




woensdag 15 juni 2016

Af en toe...


Nog steeds ben ik in mezelf gekeerd. 
29 mei is voorbij de dag dat mijn moeder stierf.
5 juni is ook voorbij, de dag dat ook Ahmed doorging naar een ander leven.
Maar voor mezelf is het, alsof het nog moet gebeuren.
Alsof ik er naar toeleef en me langzaam realiseer, dat de dagen komen, dat ze hun laatste adem uit gaan blazen.

Met iedere jaarwisseling vroeg ik me af of mijn ouders er volgend jaar nog zouden zijn.
Ze waren op hoge leeftijd, dus er zou zo maar eens een jaar gestart kunnen worden zonder hen.
Maar verder dacht ik ook niet.
Het jaar neemt zijn aanvang, je wenst elkaar veel heil en zegen en daar gaat het weer verder.

Ik zit wat verdoofd te kijken.
 Ik heb vooral geen zin in koken als het avond is. 
Hoe onbelangrijk zijn dat soort zaken nu.
Maar al heb ik geen zin, toch doe ik het maar wel.

Vandaag voelde ik me iets beter. 
Gisteravond heb ik een stuk uit de Bijbel gelezen en vraag me niet waar over het ging.
Maar volgens mij is dat lezen gewoon goed voor een mens.
Net zoals koken en eten voedsel is voor je lijf is het lezen van het Woord dat beweert te leven en een medicijn heet te zijn ook goed.

Ik had meer kracht.
Weet je soms, voer ik een strijd rondom het Bijbellezen.
Het moet vooral en ik voel me schuldig, als ik niet doe.
Daarnaast is het een prestige en moet ik het vooral snappen en bestuderen.
Er op kauwen en herkauwen.

Er zijn zoveel raadgevingen op dat gebied.
En als ik energie heb, begin ik er ook enthousiast aan.
Leesroosters en studie's.
Om vervolgens het weer te laten versloffen.

Ik ben zo'n hak op de tak mens, zal ik maar zeggen.
Maar in gesprek met anderen over het geloof en mijn relatie met de Heer kan het opvlammen en ben ik vol vuur.

Maar goed, laat ik vanavond eens weer een stuk gaan lezen.

Maar eerst moet ik Bella halen. 
Ze is aan het spelen met de buurhond en zal nu wel uitgedold zijn.

@Lineke






dinsdag 14 juni 2016

Lief je lijf.




Een letter verschil, maar het verschil is heel groot.
Heel groot met vroeger vergeleken.
Wat haatte ik mijn lijf. Het was misbruikt en weggegooid.
En MIJ huisde in een klein hoekje. Verder was het veel omhulsel, waar geen gedachten en gevoelens mochten zijn.
Gebogen hoofd en gekleed in wijde slobberdingen.
Ik mocht absoluut niet opvallen.
Dat ik op die manier juist opviel, kwam niet binnen bij MIJ in dat kleine hoekje.
Want ik keek de mensen niet aan, ik keek naar beneden.

Wat een verschil. Meer dan een letter.

Lief je lijf.

Het hoofd ging omhoog, de schouders recht.
Mijn kast vol leuke jurkjes.
En iedere morgen bedenk ik me wat ik aan zal doen.
Douche ik en maak me op.
Loop ik stralend door de wereld.

Oneindig geduld, liefdevolle woorden, tedere benadering.
Het heeft geholpen.
Leren danken voor mijn lijf en voor wie ik ben.
In plaats van mijn wezen te vervloeken.

Ik lief mijn lijf. 

Dankzij Jezus, Die Zijn lijf niet liefhad en overgaf aan het Kruis.
Om daarna een lief Lijf te krijgen geaard in Zijn volgelingen.
Jezus, het Hoofd van dat lieve Lijf, Zijn gemeente.

Leren danken voor dat Lijf, is wat ik nog moet leren.

Dat Lijf lieven, het is nog niet zover.

@Lineke  

Dit is mijn bijdrage aan de bloghop van juli.






                                                                                     


maandag 13 juni 2016

Enig Kind temidden van velen.



Overkomt je dat ook weleens? 
Je bent met meerdere mensen aan het chatten.
Het berichtje wat voor de één bestemd is, komt bij de ander terecht.
Of je wattsappt een berichtje naar de verkeerde in het rijtje.
Ik vind dat zo dom, vooral als ik chat.
Het staat zo ongeïnteresseerd.
Want ik wil ieder het gevoel geven, dat ze belangrijk zijn en op dat moment mijn aandacht verdienen. 
Helaas, al ben ik een vrouw, ik ben niet zo goed in meerdere gesprekken voeren. Zeker niet op hetzelfde moment.

Als chatter krijg je al snel het gevoel, dat je niet de volledige aandacht krijgt. 
En haak je maar af.

Heel lang heb ik het idee gehad, dat de Here God ook zo in elkaar zat.
Het kwam misschien ook wel, omdat ik uit een gezin met meerdere kinderen kom, die zeker tijdens het eten allemaal wat wilden vertellen.
Door de druk begon ik te stotteren en was mijn beurt allang weer voorbij.
Dus als ik in gebed mij liet horen, waren het wat snel gefluisterde woordjes en verwachtte ik niet, dat God er naar luisterde en helemaal niet, dat Hij er iets mee zou doen.

Ik heb best veel gevlogen en bad altijd voor mijn koffer.
Ik zou het super vinden dat hij als een van de eersten van de band zou rollen en dat hij er überhaupt af zou rollen.

Aangekomen in Togo kwam ieders koffer aan, behalve de mijne.
Toen ik na een reis over het platteland, eindelijk in mijn bedje lag in een geleende onderbroek van iemand anders
schoot me te binnen, dat ik niet gebeden had voor mijn koffer.

Blijkbaar vond God mijn gebed wel belangrijk en wat meer nog, Hij behandelt mij, als was ik Zijn enige Kind.

@Lineke


zaterdag 11 juni 2016

In de zachte koelte



Zelf echter trok hij een dagreis ver de woestijn in, ging zitten onder een bremstruik en begeerde te mogen sterven, en zeide: Het is genoeg! Neem nu Here, mijn leven, want ik ben niet beter dan mijn vaderen. 5Daarop legde hij zich neer en sliep in onder een bremstruik. Doch zie, daar raakte een engel hem aan en zeide tot hem: Sta op, eet. 6Toen hij rondzag, was daar, aan zijn hoofdeinde, een koek op gloeiende stenen gebakken en een kruik water. Hij at en dronk en legde zich weer neer. 7Doch wederom, ten tweeden male, raakte de engel des Heren hem aan, en zeide: Sta op, eet, want de reis zou voor u te ver zijn. 8Toen stond hij op, at en dronk en ging door de kracht van die spijs veertig dagen en veertig nachten tot aan het gebergte Gods, Horeb.

De profeet Elia had een knap stukje werk verricht voor de Heer.
Maar toen de vrouw van de koning hem met de dood bedreigde, zakte hij als een plumpudding in elkaar.
Hij wenste te sterven, want hij was doodmoe.
Zo kunnen wij ons voelen na een behoorlijke inspanning.
Te moe om uit te rusten. Verslagen. Eerst moeten uit rusten, voordat je uit kunt rusten.
En dan komt de aanklager. 
Deze fluistert wat voor zin het alles heeft gehad.
Nu heb je weken lang gevochten, je het vuur uit de sloffen gelopen, met allerlei instanties gepraat…
En wat heeft het opgeleverd?
Niets, want hij is dood en begraven.

Jij ook altijd…
Je wilde zo graag dat hij de Heer leerde kennen. 
Dat hij zou zien dat Jezus ook voor hem Zijn leven heeft gegeven.
En het lijkt alsof dat allemaal niet is gebeurd.
Als we zaaien, willen we toch ook genieten van de oogst?
Of mogen we de oogst aan de Heer overlaten…

Is het zo dat het een beproeving van je geloof is? dat je juist hierdoor vertrouwen leert.
Het vertrouwen, dat wat gedaan is uit liefde voor Hem altijd resultaat heeft.
Maar dat dat resultaat misschien niet zichtbaar zal zijn of ooit.
Het liefst worden we toch beloond met een wonderverhaal.
.
Elia werd geconfronteerd met een geweldige wind en na de wind een aardbeving en toen een vuur.
Maar in geen van deze opzienbarende dingen was de Here God.
En na het vuur het suizen van een zachte koelte.

Zodra Elia dit hoorde, omwond hij zijn gelaat met zijn mantel, ging naar buiten.

Elia herkende het suizen van de zachte koelte als de aanwezigheid van God.
Geen antwoord op duizenden vragen..
Maar enkel, de kalmerende, geruststellende aanwezigheid van de Vader, Die alles onder controle heeft.

@Lineke


De vloed.

Vorige week ging ik naar de kapper,
De haren die op de grond vielen
U had ze allemaal geteld.
Ik kocht een zwarte jurk,
U hebt een nieuw kleed hangen,
Mijn ogen omfloerst door tranen,
U ving ze op in Uw kruik,
Mijn voeten die achter de baar liepen,
U zorgde ervoor dat ik niet struikelde en bevestigde mijn schreden,
Mijn linkerarm door die van mijn vader gestoken,
Aan mijn rechterarm liep U en hield mijn hand vast,
De zon scheen en het bleef droog
ondanks voorspellingen van regen,
U hoorde mijn gebed en sloot de wolken,
In Uw schaduw mocht ik gaan,
Geborgen onder Uw vleugels
Bedekt door Uw mantel.

En toch...ben ik moe
vraag ik me af hoe ik de dag door kom.
Kan de slaap me niet vatten,
Droom ik over sterven en dood.
Deel ik met U alle bewegingen
die ik moet maken
en bemoedigt U me telkens weer..
Het is stil aan de buitenkant
de dam ligt geduldig te wachten
op de vloed die er door heen zal breken.

@Lineke









donderdag 9 juni 2016

Voluit leven.



De keuken is weer schoon.
Kastjes opgeruimd, uitgesopt en de nadrukkelijke geur die in de keuken hing is verdwenen.
Ik kon er maar niet achter komen wat het was.
Maar de bolletjes knoflook in een weckfles in de bradende zon op de vensterbank waren misschien de oorzaak.

De geur maakte dat ik het idee had dat mijn hele huis stonk en aan een sopbeurt toe was.
En dan word het tijd om eens flink te ruimen.
Winterkleding verdwijnt in de koffer en zomerkleding komt in de schoongemaakte kast te hangen.
Tenminste dat was de bedoeling.
Maar als je heel plotseling een telefoontje krijgt dat je af moet reizen dan laat je alles uit je handen vallen, trekt de voordeur achter je dicht en laat de sleutel bij de buren achter.
Buurvrouw zorgt voor de poezen en ziet mijn huis in een rommelige staat.

Gelukkig kent ze me langer dan vandaag en niet alleen van de buitenkant.
Want aan de buitenkant kun je mevrouw zijn, maar van binnen een smeerpoets.

Dat bedoelt Jezus ook als Hij het over gewitte graven heeft

Bijbelgeleerden en Farizeeën! Het ziet er voor u slecht uit!
 Huichelaars, jullie lijken op witgekalkte graven, 
die er van buiten mooi uitzien,
 maar van binnen vol doodsbeenderen en bederf zitten.Matth. 23:27

Hij had het tegen mensen met mooie praatjes.
Mensen, die op zondag voor in de kerk zitten en door de week een ander een poot uittrekken. (Zo zeggen teleurgestelde mensen dat toch?)
Tegen mensen, met zware eisen, waaraan je moet voldoen.
Huichelaars noemt Jezus ze.
Gewitte graven.
Van binnen vol doodsbeenderen. 
Een doordringende geur verspreiden ze. Een geur, waar je misselijk van wordt.

Jezus was niet altijd lief en zoet.
Hij durfde het te zeggen. Weet je, ik mag Hem wel
Wat meer nog, ik voel me thuis bij Hem .
Ik hoef niet mijn stinkende best te doen en mijn buitenkant op te poetsen om er bij te horen.
Ik mag voluit leven, voluit janken, voluit op mijn bek gaan en voluit opstaan.

@Lineke











Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...