Berichten

Berichten uit mei, 2016 weergeven

Bedankt maar weer...

Afbeelding
Dag meneer, bedankt maar weer...
Vanochtend liet ik Bella uit. Ze doet haar behoefte en ik ruim het op met een daartoe geleverd zakje.
Het zit in een poepautomaat dichtbij huis.
Even de drukke weg oversteken is soms met gevaar voor eigen leven.
Daarom deponeer ik het ook weleens aan deze kant van de weg in een afvalbak.

Auto.
Vanmorgen stond het autootje van de gemeente er weer.
De man in oranje regenkleding was bezig om de bakken te legen.
Ik riep hem toe: "Dag meneer, bedankt maar weer"
Hij verstond me niet goed, dacht ik.
Hij antwoordde met "Dag mevrouw."
Opnieuw zei ik "Bedankt maar weer!!!"
Hij haalde zijn schouders op en zei "Joah"
Hij was kennelijk wat verlegen met het bedankje.

Ik liep met Bella naar huis.
En ik werd zo blij. Het was een juichmomentje.
Het was een blijdschap die me gegeven werd.


Bedankt maar weer.

Eenvoudige klusjes die je doet en waarbij niet meer nagedacht word.
Ze springen niet in het oog. Ze zijn van de achtergrond.
Het stof afnemen. De…

Over een vrouwenhand en een paardentand.

Afbeelding
De laatste dagen heb ik het rustig aangedaan.
En Bella was het er blijkbaar mee eens, want ook zij nam het er van.
Wat ligt mijn bedje toch heerlijk.
Een lekker matras en electrisch verstelbaar.
Bovenop de sprei verrast door een slaapje. En bij het wakker worden zin aan een kopje koffie en een broodje.
Me weer installeren en tevreden ervaren dat ik erg moe ben en ook blij ben dat ik aan niemand een verklaring hoef af te leggen.
Als het schuldgevoel me bekruipt bedenk ik me dat een ander op een stretcher in de zon ligt dus het bed mag ook.
Gek he dat heb ik toch wel nodig.
In een cultuur grootgebracht van een vrouwenhand en een paardetand die nooit stil staat bekruipt je iets van dit mag toch niet.

Gisteren kreeg ik een appje met een leuk verzoek.
Ja mijn smartphone ligt ook op de sprei.
En met het verzoek was mijn rust voorbij en stond ik van binnen weer in de startblokken.
Mijn wijkdiaken vroeg me of ik een stukje voor het kerkblad wilde schrijven over het vluchtelingenwerk in Krimpen.
Deadline 3…

Therapie

Als het woordje "therapie" valt reageren sommige mensen allergisch.
Vooral christenen, die zeggen dat je dient te vergeten wat achter je ligt en kijken naar wat voor je ligt.
Maar daar hebben ze soms ongelijk in.
Hoe kan je vergeten, wat achter je ligt, als dat wat achter je ligt, nog een dagelijks onderdeel van je bestaan is?

Therapie.

Het is niet voor alle mensen weggelegd.
Je moet een behoorlijke vechtlust hebben. Je dient inzicht te hebben in je gedrag, een bepaalde intelligentie (schrijf ik dit woord goed zo? ;) ) de wil om te veranderen.

Ik heb heel veel meegemaakt in mijn leven. 
Het begon al heel jong en het stopte niet tot vijf jaar geleden.
Natuurlijk brengt het leven veel met zich mee, ik ben niet in de veronderstelling dat me nu niets meer overkomt.
Maar ik heb de drang gevoeld om niet bij de pakken neer te zitten maar steeds weer tegen de stroom in te roeien, op zoek naar ruimte waarin ik kan bloeien.

Therapie. 

Het doet een mens groeien. 
Het helpt om oude gedragspatronen t…

What about me.

In de afgelopen vijf jaren is er heel veel gebeurd.
Ik  zat in een huiselijk geweldsituatie, terwijl ik kanker had, geopereerd werd en aan de chemo was.
Ik belandde op straat, kreeg binnen anderhalve dag een huis en begon opnieuw.
Na vijf jaar kan ik zeggen, dat het goed met me gaat.

Ik ben kankervrij. En mijn hoofd is opgeruimd.
Dat ging niet van de een op de andere dag.
Ik heb twee jaar lang, iedere veertien dagen EMDR therapie gehad.
Een hele intensieve therapie, die veel energie kost, maar wat zijn vruchten afgeworpen heeft.
De laatste sessie's gingen over het nu en de toekomst.
Wat zijn mijn gedachten als ik aan een relatie denk?
Wat geloof ik eigelijk?

Er past geen man bij mij, ik ben te gevoelig, te dit en te dat.
Gedachten, waar ik mee aan het werk ging.
En voordat ze doorgewerkt waren, werd ik verliefd.
En kwam ik tot de ontdekking dat mijn hart een ander hart kan vinden en dat ik normaal ben.

Ik vind dat zo'n geweldige ervaring.
Het zet me met beide voeten op de grond en laat me dee…

Be strong

Afbeelding
Wat schrijf ik weinig momenteel. 
Omdat ik met dingen bezig ben, die veel energie vragen kom ik er niet aan toe.
Toch is schrijven goed voor mij, ik blijf daardoor dicht bij mezelf.
Maar waar moet je dan over schrijven?

Het leven is een beetje een rollercoster. 
Mijn gedachten gaan in een rap tempo. 
Ik ben wel een snelle denker ,maar nu gaat het helemaal op hol.
Niet dat het niet productief is, dat wel.
Langzaam komen lijntjes bij elkaar. En gaan de ballen, die opgegooid zijn de juiste richting uit.

Een uitnodiging om te komen eten, wees ik van de hand.
Ze lachte, toen ik zei, dat ik 's nachts over hun droom en nog bezig ben in mijn slaap.
Gelukkig begreep ze het.
Als je uit een andere cultuur komt, is eten belangrijk en afwijzen misschien een belediging.

Weet je, al ben ik moe, ik doe het met hart en ziel.
Als ik niet kom, word er naar me gevraagd en als ik er ben hebben we samen groot lol, ondanks erge ziekte.
Geen geklaag, maar ondanks grote zwakheid me nog vertellen over de bijnamen, die hi…

Super God.

Afbeelding
Wat vind ik het heerlijk om lekker in mijn eigen bed te slapen onder een warm dekbed.
Om 's ochtends op te staan en richting koffiezetapparaat te stommelen.
Om met Pinksteren lekker alleen te zijn en af en toe even de lifestream van Opwekking aan te zetten.
Om te concluderen dat ik niet aan het grote massale mee te hoeven doen om ook vol van de Geest te kunnen zijn.
Gisteren kwam een invaller om mijn huis te poetsen.
We hadden een leuk gesprek en ze vertelde dat ze Pinksterzondag belijdenis gaat doen.
We spraken over het ja zeggen tegen de Here God en hoe dat voor je voelt.
De kleinheid van een kwetsbaar en breekbaar mens die weet wat zijn belofte waard is.
Die weet dat een heel leven lang zo'n belofte vol houden niet vol te houden is.
Wat was het fijn om te vertellen dat er momenten in mijn leven geweest zijn dat mijn geloof in God weg was.
En dat de Heer het was Die me dat vertelde en zei dat Hij voor me aan het bidden was.
Jezus Zelf bidt voor ons als onze belofte aan Hem wankelt.

Ik w…

Moeders zijn gerechtvaardigd in Christus.

Afbeelding
Iedere dag beginnen in de wetenschap dat je geliefd bent. Iedere nieuwe week beginnen in de wetenschap dat je geliefd bent. Dan kan je week toch niet meer stuk? Dan weet je wat deze week me ook brengt IK ben geliefd.
Je leeft hier op aarde in deze gebroken wereld. Gebrokenheid wat voelbaar is in relaties. Het maakt verdrietig. Maar verdriet kan een donker kantje in zich dragen.
Verdriet kan een donker kantje in zich dragen.
Gisteren sprak ik er met een moeder over. Ook zij was verdrietig, omdat ze vergeten was. Ik vertelde, dat ik tot de ontdekking was gekomen dat verdriet zwaar is als er iets van een leugen in zit. Een leugen die je gelooft.
Een leugen die je gelooft.
Want vergeten worden, kun je ervaren als afwijzing. Afwijzing in dit geval in je moederschap. De boodschap, dat je geen goede moeder bent geweest, want anders hadden ze de moeite genomen om even aan je te denken. En juist die afwijzing maakt het verdriet donker en zwaar.
En juist die afwijzing maakt het verdriet donker en zwaar.

Durf je d…

Moederdag? Een snotterdag...

Afbeelding
In de afgelopen week kwamen de prikjes al.
De prikjes in mijn hart. Zondag is het moederdag.
Vannacht werd ik vergezeld in mijn slaap door het geluid van water.
Alsof ze beneden telkens een frisse duik namen.
Wat het met de prikjes te maken heeft?
Nou grote karpers zwemmen langs de kant en komen met hun ruggen boven het water uit.
En dat gaat al uren zo.
Het is me een geplons. En het is een prachtig gezicht.
Ze zijn aan het paren.
En eitjes afzetten in het ondiepe water.
Ze worden moeder.
En dat op moederdag. Niet dat ze zich er verder om bekommeren geloof ik.
De eitjes komen uit en de visjes mogen zich zelf gaan redden.
Hoe anders dan wat de meeste ouders doen.
Het was voor mij de gelukkigste dag van mijn leven, toen ik het gezichtje van mijn kind zag.
Met mijn hand op mijn hart kan ik zeggen, dat ik het kind met zorg en liefde omringd heb.
Gevochten als een leeuw, mijn knieen kapot gebeden.
Het resultaat mag er zijn.
Van afstand kan ik meegenieten.
En juist die afstand is pijnlijk.
En daarom is moederd…

Al zal de vijgeboom niet bloeien.

Afbeelding
Eergisteren was ik voor mijn jaarlijkse mammografie in het ziekenhuis.
Daarvoor moest ik langs de wachtkamer van de chirurgie.
Het gevoel van het wachten op en kromme tenen van spanning kwam even terug.
Dapper liep ik door en meldde me bij de balie van de röntgen.
Het spreekuur liep uit.
Geen probleem, wat is een kwartiertje wachten op een mensenleven.
Want dat ik mag leven, daarvan was ik me bewust.
Het is het vijfde jaar dat ik voor controle kom.
En mocht er toch wat gevonden zijn, dan hoor ik dat volgende week wel.

Is het zo dat het zwaard dat altijd boven mijn hoofd hing wat minder scherp is geworden in de loop van de tijd?
Wat minder dreigend? 
Is het, omdat de wereld aan het veranderen is?
Dat ik me meer bewust ben, dat het leven eindig is?
Komt het omdat ik me de laatste weken ingespannen heb en nog inspan voor een man van 38 jaar, die kanker heeft en uiterst zwak is?

Hij is nu thuis, dat wil zeggen op een kamer in de opvang en tegenover hem wonen zijn vrouw en vijf kinderen op één kamer.
Ze …

DE Hemelvaart vertelt...

Afbeelding
Maria ontmoet Jezus 11 Maria bleef huilend bij het graf staan. En terwijl ze huilde, keek ze naar binnen in het graf. 12 Daar zag ze twee engelen in witte kleren. De engelen zaten op de plaats waar het lichaam van Jezus gelegen had. De één zat aan het hoofdeind, de ander aan het voeteneind. 13 De engelen vroegen haar: ‘Waarom huil je?’  Maria zei: ‘Mijn Heer is weggehaald uit het graf. En ik weet niet waar hij naartoe gebracht is.’ 14 Toen ze dat gezegd had, draaide ze zich om. Ze zag iemand staan. Het was Jezus, maar Maria wist niet dat hij het was. 15 Jezus vroeg aan haar: ‘Waarom huil je? Wie zoek je?’ Maria dacht dat het de tuinman was, en zei: ‘Meneer, hebt u soms mijn Heer uit het graf weggehaald? Vertel me dan waar u hem naar toe gebracht hebt! Dan kan ik hem meenemen.’ 16 Jezus zei tegen haar: ‘Maria.’ Maria ging naar hem toe en zei: ‘Rabboeni!’  Dat is Hebreeuws en het betekent: meester. 17 Maar Jezus zei tegen haar: ‘Houd me niet vast, want ik moet omhoog gaan naar de Vader. En jij…

Emoties.

Afbeelding
Een blogje schrijven lijkt eenvoudig.
En voor iemand die de kunst van het schrijven beheerst is het op zich niet moeilijk. Moeilijker word het als je je zelf gaat beoordelen. Is het ook te heftig, te raak, te open, te kwetsbaar. Als ik twijfel, laat ik het eerst aan een lieve vriendin lezen. Ze zegt eerlijk haar mening. Maar nooit dat het te open is of te raak of te heftig.
Een goede blog schrijven is vanuit je hart schrijven. En dat vind ik heel lastig. Als je opgegroeid bent in een milieu en cultuur waar je hart veroordeeld werd, heb je heel sterk de neiging om dat ook te doen. Het is je immers niet anders geleerd.
Afgelopen zondag was het heerlijk stil in de kerk. De kerkeraad stond en de predikant nam de tijd om, voordat hij de preekstoel op ging, zacht en in zichzelf te bidden. Het was de eerste keer dat ik dit meemaakte. Maar in die gewijde stilte werd me duidelijk dat ik altijd in gevecht ben met mijn emoties. Ik probeer ze te beheersen, niet te voelen of wat dan ook. Om er niet de hele dienst…

Een wild stromend beekje.

Verliefd zijn sommigen zijn er verslaafd aan daar snap ik niets van ik wil dat het zo snel mogelijk over is want je kunt er niet van slapen  en je hebt geen zin in eten Afleiding zoeken helpt maar als je tot stilstand komt  is het er weer. je gedachten lijken hun eigen gang te gaan het is als een wild stromend beekje die maar niet de richting op wil  die de juiste is telkens gaan ze weer naar hem En overspoelen hem met fris helder water.
@Lineke