Spiegels.

Ken je dat?
Er zit iets te broeden, maar het komt er maar niet uit.
Zo is dat met een blog.
Ergens zitten ideeen en ik zou ze op papier willen zetten, omdat ze zo mooi zijn, maar die woorden zijn slechts gedachten en ik voel de onmacht om te schrijven.
Vanuit deze onmacht wil ik het toch proberen.
Nu heb ik een deadline, want over een half uur moet ik op een vergadering zijn.
Dus echt handig is het niet.

Ik wil het over spiegels hebben.
Spiegels, niet om in te kijken als je je aangekleed hebt of opmaakt.
Spiegels, die geen ogen verbeelden, waarvan gezegd word, dat ze de ziel laten zien.
Nee, mensen, die als spiegels voor je zijn.
Herken je dat?
Ik had een moeilijke jeugd en als menig kind gaf ik mezelf daarvan de schuld.
Maar door te kijken als volwassene naar kinderen van die leeftijd leerde ik dat  het niet  mijn schuld was.
Zo hebben meisjes in alle vrolijkheid en onschuld me mijn schoonheid terug gegeven.
Ik absobeerde als het ware de vrijmoedigheid van er te mogen zijn zoals je bent.

Spiegels, ik heb ze gebruikt om contact met mijn innerlijk te maken.
Gewend om bezig te zijn met andermans behoeften en de mijne  daarvoor onder te laten sneeuwen, was het moeilijk om compassie voor mezelf te voelen.
 Maar de spiegel van een alleenstaande moeder van 28 jaar met kinderen geeft me alsnog begrip voor mezelf.

Want ook ik was 28, toen ik ging scheiden van een man met een groot alcoholprobleem.
In alle misere probeerde ik er het beste van te maken voor mijn kind.
Wat ben ik krampachtig bezig geweest om het goed te doen.
Wat heb ik dat kind onder druk gezet.
Maar kijkend naar die moeder, mijn spiegel, kan ik nu huilen om mezelf.

Heb jij ook spiegels in je omgeving, die je goede dingen brengen?

Later, zegt Paulus, hebben we geen spiegels meer nodig.
Dan zien we van aangezicht tot aangezicht.
Dan kennen we Hem, zoals Hij ons altijd al kende.
Want dat is zeker.
Wij zijn gekend.

@Lineke



Reacties

Populaire posts van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Al heel lang thuis.