Hoe ontvangt ze de boodschap?

Gisteren moest ik nog een keer naar het ziekenhuis.
Tijdens het laaste onderzoek hadden ze een klein poliepje gevonden die er goed uitzag.
Ik vond dat ze de uitslag van het opgestuurde weefsel me wel tijdens een belafspraak konden meedelen.
Ze hadden me nu vaak genoeg gezien.
En telkens moest ik vrij nemen van mijn leuke vrijwilligersbaan wat me heel veel energie geeft.
Dus probeerde ik het twee keer.
Maar twee keer kreeg ik nee op het rekest.
Ze hadden de regels van het bevolkingsonderzoek op te volgen.
Ze moesten de patient aan kunnen kijken als ze het nieuws brachten.
Nou bij de tweede keer nul op het rekest hadden ze flinke tranen kunnen zien rollen.
Zodra het woord ziekenhuis dichtbij komt gaan hier alle toeters en bellen rinkelen.
Zo flink als ik toen was zo zwak ben ik nu.
Toen ging ik er rustig alleen op af, liep met drie drains aan potten in een rugzak bus in en metro uit..
Het was niet anders en ik durfde niet zo sterk te zijn om mijn zwakheid te voelen en helemaal niet te laten zien.
Nu ben ik zwak en vraag mensen mee omdat ik me niet alleen zie reizen.

Het was allemaal goed.
Maar ik ben in staat poliepen aan te maken en daarom moet ik over vijf jaar weer onder het mes.

"Och antwoorde ik de arts "Dan ben ik er al niet meer"
Dan is de Heer al terug gekomen"

Zoals zij op mijn gezicht moeten letten bij de boodschap doe ik het andersom.
Hoe zou het aankomen?
Neutraal. Geen verbazing of herkenning.
Nee neutraal.
Net zo als toen het naaldje eindelijk zat en ik "Prijs de Heer Halleluja" zei.

Maar ik reken erop dat ik niet weer onder het mes hoef.
Ik reken erop dat de Heer niet zo lang meer wacht.

Laat me het beter zeggen..ik verlang ernaar dat Hij snel terug komt.

@Lineke

Reacties

Populaire posts van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Al heel lang thuis.