De toegangsdeur.

Luisterend naar de radio kwam er een lied voorbij, wat ging over een timmerman.
Mijn gedachten gingen.
Gingen naar jaren terug. In mijn auto reed ik 's avonds laat door de provincie.
Nog niet in bezit van een naviagtiesysteem probeerde ik het adres te vinden, waar ik die nacht moest zijn.
De ene keer in een behoorlijke plaats met verlichte straten.
De andere keer op het platteland via smalle landweggetjes aangekomen bij een achteraf huis.
Altijd was het om mensen in een terminale fase bij te staan.
Familie te ondersteunen, de zieke te verzorgen en gerust te stellen.
De laatste schreden in dit leven zo fijn mogelijk te maken.

Wat hield ik van mijn werk.
Wat kwam ik vaak mensen tegen die het geloof in God van vroeger kenden.
Wat kwam ik vaak pijn en teleurstelling in kerken tegen en daardoor een afkeer van God.
Wat waren de nachtelijke intieme gesprekjes fijn en vertrouwd.


Timmerman.



Vanavond klonk er een lied over een timmerman, die in een stad verbleef.
Ik dacht aan het achteraf huis via donkere landweggetjes.
De vrouw was erg ziek.
Haar man een timmerman, die deuren van kerken restaureerde.
Ik ging met hem naar zijn werkplaats en bewonderde de deuren, die onder zijn handen tot prachtige toegangen tot 's Heren Huizen vervaardigd werden.
Maar midden in de werkplaats stond een doodskist.
Nog niet helemaal klaar, want zover was het nog niet.
Zwijgend stonden we daar.
Kijkend naar haar laatste vervoer vanuit haar huis.

Mijn gedachten gaan verder.
Een timmermanszoon.
Hij heeft van Zijn vak geleerd.
Zijn laatste vervoer uit dit leven was ook van hout gemaakt.
Een Kruis.
Hij, de Timmermanszoon, maar ook God en Schepper van deze aarde, Hij werd aan dat Kruis genageld.
Zwijgend staan we daar.
En beseffen dat dat Kruis de toegangsdeur is naar 's Heren Huis.

Welkom thuis lieverds....

@Lineke

Reacties

Populaire posts van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Al heel lang thuis.