donderdag 31 maart 2016

Dag lievelingstante.


Zaterdag moet ik naar een crematie. Mijn lievelingstante is overleden.
Ze was de meest zachtaardigste en vriendelijke vrouw, die ik gekend heb.
Weduwe van mijn oom, die door een ongeluk, op 35 jarige leeftijd om het leven kwam.
Ik herinner hem nog zo goed.
Al was ik nog jong, ik kan hem zo voor de geest halen.
Het was een zachtaardige man. Die, in tegenstelling tot mijn omgeving, zijn vrouw liet merken dat hij van haar hield.
Die zijn arm om haar heen sloeg in mijn bijzijn.
Hij liet me zien, dat er liefde bestond.
Ik kon helemaal in dat beeld kruipen en mij eraan verwarmen.
Ik hield van hen en was dol op hen.

De laatste keer dat ik mijn oom zag, staat me op het netvlies geschreven.
Als jong meisje bracht ik hen naar de trein.
Het was een eindje lopen, maar niemand bracht hen.
We zouden ze toch een hele poos niet weer zien.
Omdat ze aan het andere eind van het land woonden.
Maar niemand bracht ze en dat deed mijn hartje pijn.
Dus vergezelde ik ze en zwaaide ze na.
Nooit vergeet ik het.
Mijn oom had het raampje opengedraaid en zwaaide met een witte zakdoek, tot hij uit het zicht verdween.

Stil liep ik weg van het station en ik wist met een zekerheid, dat dit de laatste keer was, dat ik hem gezien had.
Het was een afscheid voor altijd.
Twaalf jaar was ik en ik sprak er met niemand over.

Maar toen na een paar maanden het bericht kwam van het noodlottig ongeval, was ik helemaal van streek.
Intens verdrietig, kon ik niet stoppen met huilen.

Natuurlijk durfde ik niet te vertellen, dat ik afscheid had genomen.

Lange tijd heb ik geen mensen naar de trein durven brengen.
Bang als ik was, dat het nog een keer zou gebeuren.

En nu? Nu is mijn tante overleden.
En zal ik haar zaterdag vergezellen op haar laatste reis.
Ik zal een witte zakdoek meebrengen. 
En haar bedanken, voor wie ze wilde zijn in mijn leven.

@Lineke

woensdag 30 maart 2016

Bij de hand.

Gisteren kwam ik hem weer tegen.
De man met zijn blonde jonge hond.
Hij gaf een reden voor zijn gedrag. En daar was ik blij mee.
Want hij had me helemaal geshockeerd achtergelaten. En ook Bella stond raar te kijken.

Wat was het geval?
In het park loopt Bella altijd los.
Ze vind het heerlijk en rent voor me uit en is helemaal blij, als ze honden ziet.
Ze weet iedere hond om haar pootje te winden. Ze begint met kusjes geven.
De meest bange of afwijzende honden, de grote honden, ze is voor niemand bang en ieder is gecharmeerd van haar.
 Ontspannen loop ik er achter aan, want ik weet dat ik haar kan vertrouwen.
Tot die middag.

De man liet zijn jonge hond uit. Aangelijnd dat wel.
Dn ben ik extra waakzaam, want een aangelijnde hond heeft niet zoveel vrijheid en kan zich in het nauw gedreven voelen.
De man begon te schreeuwen.
Bella rende er nerveus om heen.
Daardoor kreeg ik haar niet zo snel aangelijnd.
 Hij riep, dat ik haar moest pakken, want anders schopte hij haar weg.
Bella was in zijn ogen de meest valse hond, die er bestond en zou zijn hond aan gaan vallen.

Hij schopte haar inderdaad zachtjes weg.
 Ik deed Bella aan de lijn en liep door. 
Op een afstand bleef ik staan.

Intussen ken ik het verhaal. 
De vorige pup was aangevallen door een hond en het had zijn leven gekost.
De man was de vader van het baasje en past af en toe op de hond.
Extra verantwoordelijkheid maakt hem heel nerveus.

Het is zo begrijpelijk, dat de man zo reageerde.
Maar zijn angst en paniek kunnen van de jonge hond een bang en nerveus dier maken.
En als ik door zijn ogen naar Bella zou kijken, zou zij een verschrikkelijke agressieve hond zijn.

Wat is het belangrijk, dat we vertrouwen hebben. Dat we geloven in dieren, maar en daar wil ik naar toe, dat we geloven in mensen.
Dat we vertrouwen geven en daarmee zeggen, dat ze het kunnen.
Ondanks dat ze kunnen struikelen en vallen.
Dat we helpen om op te staan en verder te gaan.
Dat we de skills aanboren, die mensen in zich dragen.
Ervaring en situaties, die het tegendeel leken te bewijzen tot het verleden laten behoren.

Moeilijk is dat hé? Je zag het bij die man, met zijn hond.
Zo begrijpelijk was zijn reactie.
Weet je, God is Degene, Die er geen moeite mee heeft.
Daar, waar jij de moed hebt opgegeven met de ander of met jezelf, Hij gelooft in jou.
Hij schenkt je keer op keer vertrouwen.
Hij vergeet en vergeeft en telkens opnieuw mag je met een schone lei beginnen.
Ga maar Mijn Kind, je kunt het.
Ik heb je bij de hand.



@Lineke

dinsdag 29 maart 2016

Spiegels.

Ken je dat?
Er zit iets te broeden, maar het komt er maar niet uit.
Zo is dat met een blog.
Ergens zitten ideeen en ik zou ze op papier willen zetten, omdat ze zo mooi zijn, maar die woorden zijn slechts gedachten en ik voel de onmacht om te schrijven.
Vanuit deze onmacht wil ik het toch proberen.
Nu heb ik een deadline, want over een half uur moet ik op een vergadering zijn.
Dus echt handig is het niet.

Ik wil het over spiegels hebben.
Spiegels, niet om in te kijken als je je aangekleed hebt of opmaakt.
Spiegels, die geen ogen verbeelden, waarvan gezegd word, dat ze de ziel laten zien.
Nee, mensen, die als spiegels voor je zijn.
Herken je dat?
Ik had een moeilijke jeugd en als menig kind gaf ik mezelf daarvan de schuld.
Maar door te kijken als volwassene naar kinderen van die leeftijd leerde ik dat  het niet  mijn schuld was.
Zo hebben meisjes in alle vrolijkheid en onschuld me mijn schoonheid terug gegeven.
Ik absobeerde als het ware de vrijmoedigheid van er te mogen zijn zoals je bent.

Spiegels, ik heb ze gebruikt om contact met mijn innerlijk te maken.
Gewend om bezig te zijn met andermans behoeften en de mijne  daarvoor onder te laten sneeuwen, was het moeilijk om compassie voor mezelf te voelen.
 Maar de spiegel van een alleenstaande moeder van 28 jaar met kinderen geeft me alsnog begrip voor mezelf.

Want ook ik was 28, toen ik ging scheiden van een man met een groot alcoholprobleem.
In alle misere probeerde ik er het beste van te maken voor mijn kind.
Wat ben ik krampachtig bezig geweest om het goed te doen.
Wat heb ik dat kind onder druk gezet.
Maar kijkend naar die moeder, mijn spiegel, kan ik nu huilen om mezelf.

Heb jij ook spiegels in je omgeving, die je goede dingen brengen?

Later, zegt Paulus, hebben we geen spiegels meer nodig.
Dan zien we van aangezicht tot aangezicht.
Dan kennen we Hem, zoals Hij ons altijd al kende.
Want dat is zeker.
Wij zijn gekend.

@Lineke



donderdag 24 maart 2016

Indrukwekkende meditatie van een Syrische broeder tijdens de Stille Week.

Graag wil ik de boodschap van de Syrische broeder doorgeven die hij hield tijdens de Stille Week.
Laten we moed putten uit zijn meditatie.



@Lineke

woensdag 23 maart 2016

De dag nadat..aanslag in Brussel

Na opgeschrikt te zijn door de aanslagen in Brussel, denk ik na.
De tv heeft de hele dag verslag gedaan vermoed ik. 
Omdat ik een heel gezellig bezoek aflegde, heb ik het niet gevolgd, maar ben er gisteravond voor gaan zitten.
Ze lieten zien, vanaf wannneer er pogingen tot aanslagen en aanslagen geweest zijn.

De pogingen werden benoemd als toevalligheden.

Maar eigenlijk hadden ze moeten zeggen dat God het verhoedt heeft.
Want ik geloof niet in toeval.
De stem van het kwade is luid. 
De Stem van God is stil.
Maar Hij werkt en gaat door met Zijn aarde.
Dat wat Hij met zoveel Liefde heeft gemaakt, laat Hij niet in de steek.
Ik heb wat bemoedigingen verzameld.

“Aan de ene kant is er sprake van radicalisering. In de media is daar veel aandacht voor. Maar er is ook een andere kant. Zowel aan Joodse als Arabische kant heeft God haast. Veel mensen krijgen visioenen over Jezus. Mensen gaan op zoek naar de man die in hun dromen verschijnt." Richard Vos directeur. vd Nem.

Dirk v Genderen schrijft : “Terwijl ik bezig was met het samenstellen van deze Nieuwsbrief, kwam ik opnieuw onder de indruk van Gods machtige daden in de moslimwereld. Overal kwam ik berichten tegen over moslims die tot geloof komen, in de moslimwereld, maar ook onder de vluchtelingen in Europa. “

Jesaja zegt:
De Heer zegt: "Kijk, hier is mijn Dienaar.  Ik help Hem, want Ik heb Hem uitgekozen. Ik geniet van Hem. Ik heb mijn Geest op Hem gelegd. Hij zal de volken mijn rechtvaardigheid laten zien. 2 Hij zal niet schreeuwen en roepen. Hij zal op straat niet te horen zijn. 3 Een geknakte rietstengel breekt Hij niet af. Een walmende olielamp blaast Hij niet uit. Hij is rechtvaardig en houdt Zich aan de waarheid
.4 Hij zal niet tegengehouden worden, totdat Hij ervoor heeft gezorgd
 dat op aarde het recht heerst. 

 God zal niet tegengehouden worden, totdat Hij ervoor heeft gezorgd


 dat op aarde het recht heerst.


Mattheus zegt:
           
Het koninkrijk der hemelen
lijkt op een schat, verborgen in de akker;
een mens vindt die en verbergt hem;
door de vreugde daarover gaat hij terug,
verkoopt al wat hij heeft
en koopt die akker!
Wéér waar het koninkrijk der hemelen
op lijkt: een koopman
op zoek naar schone parels;
als hij één heel kostbare parel vindt,
gaat hij heen,
en als hij alles verkocht heeft
wat hij had, koopt hij hem!

God’s werk is lang niet altijd zichtbaar.
Maar vraag en bid juist in deze tijd of Hij je ogen en oren wil openen voor Zijn Aanwezigheid.
Ben je dan niet bang meer? 
Angst is een realiteit, het maakt dat je allert bent.
Angst, het kan een gezonde raadgever zijn.

Maar als je je ogen richt op Jezus de Leidsman en Voleinder van je geloof
kun je, terwijl je allert bent, toch je leven leven vol vertrouwen op de Heer.
En dat, dag voor dag en stap voor stap.
Ik hoop je hiermee bemoedigd te hebben.

@Lineke


dinsdag 22 maart 2016

Waar wij ook gaan....

1.HEER, u kent mij, u doorgrondt mij,
2 U weet het als ik zit of sta,
U doorziet van verre mijn gedachten.
3 Ga ik op weg of rust ik uit, U merkt het op,
met al mijn wegen bent u vertrouwd.
4 Geen woord ligt op mijn tong,
of u, HEER, kent het ten volle.
5 U omsluit mij, van achter en van voren,
u legt uw hand op mij.
6 Wonderlijk zoals u mij kent,
het gaat mijn begrip te boven.
7 Hoe zou ik aan uw aandacht ontsnappen,
hoe aan uw blikken ontkomen?
8 Klom ik op naar de hemel – u tref ik daar aan,
lag ik neer in het dodenrijk – u bent daar.
9 Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad,
al ging ik wonen voorbij de verste zee,
10 ook daar zou uw hand mij leiden,
zou uw rechterhand mij vasthouden. Psalm 139:1-10

Vandaag had ik een afspraak met iemand, die een bus, metro en tram verderop  en een uur onderweg woont.
Bella zou meereizen.
Ik zag er tegenop, omdat ik niet goed wist, waar de tram zou staan en of Bella het allemaal aan zou kunnen.

Nu gebeurde het vroeger, toen ik nog werkte weleens, dat de Here God me een Woord liet lezen, wat ik die dag echt nodig had.
En deze gewaarwording had ik vanochtend ook.
"Wat wilt U mij voor deze dag geven Heer?"

Ik kreeg psalm 139 in gedachten.
Omdat het mijn lievelingspsalm is en ik hem vaker lees, had ik er wat twijfels over.
Twijfel of ik het goed had verstaan.
Maar het verstaan van God's Stem vergt oefening, dus las ik hem toch.

We gingen op pad. We hadden een fijne dag.
Omdat we druk waren met honden en praten, drong het nieuws van de aanslag in Brussel vaag door.
Toch moest ik opnieuw met de tram, de metro en de bus.
Op de vraag of ik bang zou zijn, kon ik met een gerust hart zeggen, dat de Heer met mij was.

We kwamen thuis en gingen rusten.
En nu drong het door.
DE Heer had inderdaad gesproken.
Waar ik ook zou gaan vandaag, wat er ook zou gebeuren, De Heer zou met mij zijn.
Hij zou mij geleiden.

Wat is de Heer toch lief hé?

@Lineke

maandag 21 maart 2016

Jezus in haar....



Wat was ze druk..
Ze moest uit en in huis allerlei dingen doen.
 Ze rende van hot naar her.

De Stille Stem kwam:
"Wil je nu eens bij Mij gaan zitten?"

Ze wist het wel.
's Ochtends als ze wakker werd, verlangde de Heer om met haar te praten.
Om haar stem te horen.
Verlangend keek Hij uit.
Maar het eerste wat ze deed was haar smartphone pakken en haar mail controleren.
Ze las over Hem, maar sprak niet met Hem.

Nu, nu ze zo moe was en er aan toe was om eens naar haar dagelijkse dingen te kijken, kreeg de Stille Stem de gelegenheid.


"Wil je eens bij Mij gaan zitten?"



Ze nam plaats en was stil.
Ze vulde zelf allerlei dingen in.


Wat had ze fout gedaan, wat zou ze te horen krijgen?


Ze las weinig in de Bijbel, ze bad te weinig voor de noden van de wereld.
Ze begon zich alvast te verontschuldigen.
"Heer ik weet wel dat..."

Haar hondje zat voor haar en keek haar toerloos aan.
Zoals een hondje dat kan doen.
Alsof hij iets van je verwacht.
Alsof je iets voor hem moet doen.

" Zoals je hondje steeds naar je kijkt, zo zijn Mijn ogen op je."

 De Here God zou Zich toch niet met een hond willen vergelijken?


"Zoals jouw hondje steeds naar je kijkt, zo kijk IK naar jou.."



Ik houd van jou, Ik houd van jou...

Ze kromp iets in elkaar...

Waarom zou God, de Allerhoogste, de Hoogheilige van haar houden?

"Heer waarom houd U van mij?
Heer, welke eigenschap in mij maakt dat U van me houdt?"

"Ik houd van jou, omdat IK Jezus in jou zie."

Het gevoel bekroop haar, dat zij dus weg moest. Zij deed er niet toe voor God. Jezus deed er toe in haar.


Zij moest weg...



Maar zo was het niet. Jezus woont in haar, in al haar eigenschappen in haar uniek zijn.
Maar Hij verklaart haar heilig en zonder zonde.

"Heer, ik heb er zo'n moeite mee dat U van me houdt."
Ze begon te huilen.
"Ik voel me een vuilniszak. Zoveel ingegooid en aan de straat gezet"


Een vuilniszak.


"Kind, dat is jouw waardeoordeel over jezelf."

"En dat oordeel blokkeert de stroom van liefde die IK over je uit wil gieten.
Wil je dat oordeel aan Mij geven?
Wil je dat oordeel brengen bij het Kruis?"

Dan draagt Mijn Zoon het van je weg....


Want IK houd van jou, Ik houd van jou....





 @Lineke


vrijdag 18 maart 2016

Onze harten gewassen.


We liepen naar de zaal, waarvan Hij zei dat we zouden eten.
Onderwijl waren we aan het kibbelen.
De sfeer onderling was er een van competitie.
Want we wilden bij Hem in de gunst zijn.
En afgunst was, wat ons van elkaar gescheiden hield.
Om de aandacht te moeten verdelen onder twaalf personen was nogal wat.
Dan moet je vechten voor je plekje.
Van de ene zegt Hij dat hij een rots is.
Van de andere dat er geen kwaad in hem woont en dat hij de meest zachtmoedige is.
Dan is er een, die Hem het meeste liefheeft en graag aan Zijn Borst ligt.
Maar van anderen heeft Hij nog niks positiefs gezegd.

Oke, je kunt het wel ervaren als je luistert met je hart..
Want als Hij met je omgaat, je benadert is het alsof jij de enige in de wereld bent voor Hem.
Ondanks al dat gedrang en toeloop van die mensen die Hem volgen.
Maar weet je, we zouden eigenlijk wel meer willen.
Die persoonlijke aandacht, dat is niet genoeg.
Eigenlijk zouden we willen weten op welke plaats, we komen te zitten als we in de hemel zijn.
Of we aan Zijn rechterhand of aan Zijn linkerhand zitten.
En hier op aarde.. dan willen we toch prestaties leveren.
Dan willen we wel in Zijn Naam natuurlijk zieken genezen en mensen bekeren en brengen tot Hem.
We willen op het podium staan en gezien worden.

Goed, al kibbelend komen we aan, moe en bezweet.
We nemen plaats en dan gaat Hij rond.
Hij gaat rond in Zijn ondergoed.
Hij neemt onze voeten in Zijn Handen en wast het vuil en de viezigheid eraf.
Hij de God van hemel en aarde wast mijn stinkende zweetvoeten.
Met deze daad geeft Hij me zoveel eigenwaarde.
Nooit hoef ik meer aan mezelf te twijfelen.
En Zijn opdracht om elkaar te dienen landt daardoor in gezonde grond.
Ik weet wat goed voor me is. Ik ben in de eerste plaats zielzorger voor mezelf.
En vanuit geliefd en waardevol zijn, kan ik de ander dienen.

Totdat Hij komt. En dat duurt niet lang meer.

Dit is mijn bijdrage aan de bloghop van 

http://schrijfgelukjes.blogspot.nl/2016/02/bloghop-maart-2016-dienen.html?spref=fb

@Lineke















































http://schrijfgelukjes.blogspot.nl/2016/02/bloghop-maart-2016-dienen.html?spref=fb

Loslaten

Als ik één vaardigheid niet onder de knie heb, is het loslaten.
Ondanks dat ik in het vierde deel van mijn leven ben, heb ik het nog niet geleerd.
Nu ben ik niet de enige, er zijn al heel wat artikelen over verschenen.
Er zijn dus meer mensen, die hierin raad  nodig hebben.

Loslaten, hoe doe je dat nou?

Je hebt een ballon gevuld met heliumgas en je kaart met naam en adres eraan in je hand.
Samen met een aantal andere kinderen mag je, op een signaal, je prachtige ballon los laten.
Je kijkt hem na en hoopt dat hij niet vast blijf zitten in een boom en dat hij gevonden word.
Dat degene die hem vindt je een kaart stuurt en dat je een prijs wint, omdat jouw ballon het verste is gekomen.

Maar om die prijs te winnen moet je je ballon wel loslaten.
Loslaten is dus niet enkel verliezen. Je wint er mee.
Want vasthouden, het tegenovergestelde van loslaten, kost je vaak behoorlijk wat energie.
Vooral als het gaat om relaties, die je energie kosten.
Het past niet of niet meer bij je.
Op geen enkele manier vind je nog wederkerigheid.
Voor een poos was het goed en heb je aan elkaar veel gegeven.
Maar dan komt de tijd, dat je los moet laten.

Soms is daar een hindernis vanuit het verleden.
Als kind heb je nooit goede verbindingen kunnen leggen.
De mensen, waar je je graag mee wilde verbinden, gaven niet thuis.
Ze waren druk met hun eigen sores.
Daardoor heb je ook niet geleerd los te laten.
Want om de pijn en de eenzaamheid van het verlies te vermijden 
hield en houd je vast.

Om in het heden los te kunnen laten moet je de pijn van toen onder ogen zien.
Wat heet: de Heilige Geest wil je daarbij helpen.

Onze Here Jezus draagt de Naam Verlosser.
Hij wil verlossen als wij los durven laten.
Niet eerder lukt het Hem om ons te verlossen.
Hij rukt het ons niet uit de handen.

Die ballon weet je wel?
Het kost je wat, maar je krijgt er wat voor terug.

Want wie zijn leven durft te verliezen.....

@Lineke

donderdag 17 maart 2016

Hoe ontvangt ze de boodschap?

Gisteren moest ik nog een keer naar het ziekenhuis.
Tijdens het laaste onderzoek hadden ze een klein poliepje gevonden die er goed uitzag.
Ik vond dat ze de uitslag van het opgestuurde weefsel me wel tijdens een belafspraak konden meedelen.
Ze hadden me nu vaak genoeg gezien.
En telkens moest ik vrij nemen van mijn leuke vrijwilligersbaan wat me heel veel energie geeft.
Dus probeerde ik het twee keer.
Maar twee keer kreeg ik nee op het rekest.
Ze hadden de regels van het bevolkingsonderzoek op te volgen.
Ze moesten de patient aan kunnen kijken als ze het nieuws brachten.
Nou bij de tweede keer nul op het rekest hadden ze flinke tranen kunnen zien rollen.
Zodra het woord ziekenhuis dichtbij komt gaan hier alle toeters en bellen rinkelen.
Zo flink als ik toen was zo zwak ben ik nu.
Toen ging ik er rustig alleen op af, liep met drie drains aan potten in een rugzak bus in en metro uit..
Het was niet anders en ik durfde niet zo sterk te zijn om mijn zwakheid te voelen en helemaal niet te laten zien.
Nu ben ik zwak en vraag mensen mee omdat ik me niet alleen zie reizen.

Het was allemaal goed.
Maar ik ben in staat poliepen aan te maken en daarom moet ik over vijf jaar weer onder het mes.

"Och antwoorde ik de arts "Dan ben ik er al niet meer"
Dan is de Heer al terug gekomen"

Zoals zij op mijn gezicht moeten letten bij de boodschap doe ik het andersom.
Hoe zou het aankomen?
Neutraal. Geen verbazing of herkenning.
Nee neutraal.
Net zo als toen het naaldje eindelijk zat en ik "Prijs de Heer Halleluja" zei.

Maar ik reken erop dat ik niet weer onder het mes hoef.
Ik reken erop dat de Heer niet zo lang meer wacht.

Laat me het beter zeggen..ik verlang ernaar dat Hij snel terug komt.

@Lineke

zondag 13 maart 2016

Weldoortimmerde huizen.

Als ik achter de computer is mijn hondje duidelijk onrustig.
Ze wil aandacht en gaat allerlei stoute dingen doen.
Ze sleept mijn schoen door de kamer en begint eraan te knabbelen.
Omdat ik geconcentreerd ben merk ik er niet zoveel van.
Het toppunt van haar verlangen naar aandacht en nabijheid is wanneer ze mijn bh te pakken kan krijgen.
Gek hé?
Ze pakt hem en rolt er over heen met haar snoetje.
Omdat er een prothese in zit die behoorlijk wat kost ben ik daar niet zo blij mee.
Maar ik begrijp haar wel.

Mijn bh draag ik op mijn huid en ze is tevreden met mijn geur als ik zelf afwezig ben.

Hoe sterk kan mijn verlangen naar God zijn?
En wat heb ik nodig om Hem dichtbij te ervaren?

Mijn verlangen naar God is heel sterk.
Ik verlang naar Hem met alle vezels van mijn wezen.
God kan me niet dicht genoeg naderen.
Wat is er voor nodig om dit te kunnen bereiken?

Ik zet vaak muziek op.
Het lied "Ik verlang naar Jezus" zingt soms hele dagen in mij.
Ja ik verlang naar Jezus.
Ik verlang ernaar om heen te gaan en bij Hem te zijn.
Om Hem te zien van aangezicht tot aangezicht.

Ik wil bij U zijn U bent mij veel te ver weg.

Maar dan komt de Stille Stem.

Lieverd Ik woon in je. Ik ben altijd bij Je.
Dichter dan een mens ooit kan zijn ben Ik bij je.
Overal en altijd.
Waar je ook gaat. Of je boodschappen doet geniet van het zonnetje met je hondje.
IK ben bij je als je naar de beelden kijkt van de mensen op drift.
Als je naar de kinderen kijkt in de modder en in schamele tenten.
Als je ze voorleest.
Als je besloten hebt om ze niet meer te bezoeken omdat het door merg en been gaat.
Ik ben bij je als je lijdt onder die onmenselijkheid van politiek.
Als er geroepen word dat landen de situatie van mensen op de vlucht voor oorlog en geweld gebruiken voor hun eigen belang.
IK ervaar je verdriet. IK deel je leed.

Heer kom terug en maak alles nieuw. Laat ons niet aan onszelf over.

Lineke Weet je nog het moment dat je hoorde dat het vliegtuig de Twintowers doorboorde.

Ik zat in de auto en deed mijn route voor de thuiszorg.
Ik had de radio aan en hoorde het verschrikkelijke nieuws.
Mijn hoofd kon het niet verwerken en dacht dat het een herhaling was van een eerdere uitzending.
Toen drong het door...

De Stille Stem kwam en sprak: "Toch heb Ik alles onder controle"

Nooit heb ik dat vertelt. Maar ik weet: het loopt God niet uit de Hand.

Alleen is het leed zo groot wat wij vanuit onze weldoortimmerde huizen te zien krijgen.

@Lineke

donderdag 10 maart 2016

De toegangsdeur.

Luisterend naar de radio kwam er een lied voorbij, wat ging over een timmerman.
Mijn gedachten gingen.
Gingen naar jaren terug. In mijn auto reed ik 's avonds laat door de provincie.
Nog niet in bezit van een naviagtiesysteem probeerde ik het adres te vinden, waar ik die nacht moest zijn.
De ene keer in een behoorlijke plaats met verlichte straten.
De andere keer op het platteland via smalle landweggetjes aangekomen bij een achteraf huis.
Altijd was het om mensen in een terminale fase bij te staan.
Familie te ondersteunen, de zieke te verzorgen en gerust te stellen.
De laatste schreden in dit leven zo fijn mogelijk te maken.

Wat hield ik van mijn werk.
Wat kwam ik vaak mensen tegen die het geloof in God van vroeger kenden.
Wat kwam ik vaak pijn en teleurstelling in kerken tegen en daardoor een afkeer van God.
Wat waren de nachtelijke intieme gesprekjes fijn en vertrouwd.


Timmerman.



Vanavond klonk er een lied over een timmerman, die in een stad verbleef.
Ik dacht aan het achteraf huis via donkere landweggetjes.
De vrouw was erg ziek.
Haar man een timmerman, die deuren van kerken restaureerde.
Ik ging met hem naar zijn werkplaats en bewonderde de deuren, die onder zijn handen tot prachtige toegangen tot 's Heren Huizen vervaardigd werden.
Maar midden in de werkplaats stond een doodskist.
Nog niet helemaal klaar, want zover was het nog niet.
Zwijgend stonden we daar.
Kijkend naar haar laatste vervoer vanuit haar huis.

Mijn gedachten gaan verder.
Een timmermanszoon.
Hij heeft van Zijn vak geleerd.
Zijn laatste vervoer uit dit leven was ook van hout gemaakt.
Een Kruis.
Hij, de Timmermanszoon, maar ook God en Schepper van deze aarde, Hij werd aan dat Kruis genageld.
Zwijgend staan we daar.
En beseffen dat dat Kruis de toegangsdeur is naar 's Heren Huis.

Welkom thuis lieverds....

@Lineke

woensdag 9 maart 2016

Het zonnescherm.

Toen het bericht kwam, dat het bevolkingsonderzoek voor darmkanker positief was, omdat er bloed in de ontlasting was gevonden, leek het of er een zonnescherm naar beneden zakte.
Het scherm was geweven uit materiaal van ondoordringbare stof.
Het was niet lichtdoorlatend.
Angst, ervaringen van operatie's, chemobehandelingen en bestralingen, onzekerheid over wat er in mijn lijf gaande was.
Genoeg om de felle zon, maar ook de kleine lichtflonkeringetjes buiten te houden.

Na een mislukt onderzoek, wat ik niet alleen vervelend vond, maar ook de mensen die me hielpen, wat resulteerde in een grote bos bloemen, was het weer wachten.

Eindelijk was het dan zover.
Gisteren opnieuw de voorbereiding en vandaag de narcose in.
Opnieuw meelevende mensen, die me zo goed mogelijk hielpen.

"Mevrouw, merkt u al iets, word u al slaperig?"
Ja hoor, ik was nog maar amper op de wereld.
Van te voren had ik het natuurlijk met de Heer besproken.
Gezegd, dat ik er tegenop zag.

De Stille Stem kwam;
"Ik woon in je en IK onderga het ook."

Ik moest denken aan de keer dat ik een biopsie onderging.
Het was zo pijnlijk en niemand mocht mee.
De dokter en zijn medewerker, ik zie haar nog zo voor me met haar lelijke staart, hadden alleen maar aandacht voor mijn borst.
Het deed zo zeer en ik voelde me zo alleen.

Later tijdens een gebed bracht de Heer de herinnering terug.
Hij liet me Zijn aanwezigheid op dat akelige moment ervaren.
Hij stond naast me en hield mijn hand vast.

Ja, ook vandaag zou Hij bij me zijn. Hij woont in me, dichterbij dan een mens ooit kan zijn.

"Heer" fluisterde ik "Ik wil leven en Uw grote daden verkondigen"
De Stille Stem kwam opnieuw.
"Dat is je geraden ook!!"

Ik schoot hardop in de lach.
Mijn Vader weet, hoe Hij me op mijn beide voeten kan zetten.

Lieve mensen, het zonnescherm is omhoog gedraaid.
Het licht schijnt weer en ik herken mezelf weer.

Er is een klein poliepje gevonden en die zag er goed uit.

Wat ben ik dankbaar en wat ben ik blij, dat ik mag leven.




@Lineke

dinsdag 8 maart 2016

Alien


Vandaag is het weer vastendag.
Niet omdat het in de veertig dagentijd valt, maar omdat er morgen weer een onderzoek plaats zal vinden.
Deze keer onder volledige narcose. 

Wat is het toch fijn dat je je hart kan uitstorten bij de Heer.
Dat je gewoon alles eerlijk kan zeggen.
"Ik wil dat ze van mijn buik afblijven. Het is mijn buik. Ik ben al zo verminkt."
De Stille Stem kwam: "Voel je je zo verminkt?"
Eigenlijk nooit, bedacht ik me..
Ik voel me nog steeds mooi... En ik heb maar een borst meer.
Ik maak me 's ochtends met plezier op en trek een leuk jurkje aan.
Maar één borst hebben, het leek me altijd vreselijk voor vrouwen.
Maar nu ik het zelf heb, vind ik het niet het belangrijkste.

Zaterdag kwam ik iemand tegen, die ik al lange tijd niet gesproken had.
"Lekker bezig?" was haar eerste vraag.
Ik voelde me een alien. Het was een vraag uit een andere wereld.
"Ja ik ben wel bezig, maar ik rust ook veel" was mijn verbaasde reactie.

Gisteren kwam ik weer een vrouw tegen, die ik ook lange tijd niet gezien had.
Op mijn vraag hoe het ermee ging, vertelde ze, dat ze doordat ze ouder wordt allerlei kwaaltjes krijgt.
En dat was wennen, je moet je daarop aan passen.
Opnieuw kwam het aliengevoel.
Allerlei kwaaltjes kwam me over als wat ongemakjes.
Heel lastig. 
Maar mensen, wat ben ik blij dat ik er nog ben.

Maar wat ben ik nu weer bang,
dat er wat in mijn lijf zit wat er niet hoort.


@Lineke

zondag 6 maart 2016

Stickers.


Zoals jullie wel opgemerkt hebben schrijf ik graag. 
Maar soms heb je gewoon geen inspiratie. Ze noemen dat ook weleens een schrijversblok.
Bij mij komt het voort uit niet zo lekker in mijn vel voelen.
Ik vraag me dan af of jullie daar op zitten te wachten.
Verhalen vanuit klaagzangen.

Koning David.


Oh, koning David was daar heel open in. 
Hij schreef recht uit zijn hart.
En na al die eeuwen lezen we zijn psalmen nog altijd graag.
Want we herkennen ons er in.
Maar David schaamde zich niet.
Hij danste gewoon in zijn ondergoed voor de ark uit, toen deze naar Jeruzalem gebracht werd.
En dat terwijl heel het volk hem zag.
Hun koning danste in zijn ondergoed. 
Op zijn minst zou je denken dat hij niet zo lekker in zijn vel zat.


Sticker.


We zouden er tegenwoordig een sticker op plakken.
Adhd of een bipolaire stoornis.
De ene keer heel vrolijk en de andere keer heel down.
Die sticker past wel bij hem.
Dan vergeet je maar even de omstandigheden, waar hij in verkeerde.
Achtervolgd worden door de vijanden en steeds moet rennen voor zijn leven.
Door de koning aan de wand gespietst worden, als je niet oppast.
Nee, koning David heeft een bipolaire stoornis.


Kwaad.


Of hij heeft borderline, want hij kan toch uit het niets zo kwaad worden.
Eigenlijk moet hij een pilletje. Waarom neemt hij die nou niet?
Dat zou een heel stuk schelen.
Borderline is een sticker, wat beter bij hem past.
Want hij weet geen afstand te bewaren.
Kijk eens, hoe hij helemaal opgaat in zijn vriendschap met Jonathan.
Dat is toch niet normaal.

Oordelen. Stickers. Het is eenvoudig. Want dan hoef je er verder niets mee.
Je hebt de persoon eronder geplakt en dat hij of zij zich niet meer kan bewegen, daar zit jij niet mee.

Dat was het voor vandaag...

Ik weet het, het is niet normaal.

@Lineke



Je legacy.

Wat een mooi woord vind ik dat. Het woord Legacy. Het klinkt als muziek als de titel van een liedje. Legacy betekent: de erfenis (v) ...