zaterdag 27 februari 2016

Het Kruis uit de kerk.

In Bonhoeffer's Brevier een dagboekje van Ditriech Bonhoeffer staat een stukje wat me intrigeert.
De titel is Het onbegrepen Kruis.
Christus is in Zijn lijden verworpen. 
Soms heeft lijden iets tragisch in zich en draagt daardoor nog eer en waarde.
Maar omdat Christus verworpen werd in Zijn lijden was het eerloos.
Hij moet lijden wegens goddelijke noodzakelijkheid.
Petrus, de rots der kerk, wil dat God het lijden van Christus verhoedt.
Jezus antwoord daarop is, dat het satan is, die dit tegen Hem zegt.
Bonhoeffer stelt dat de kerk zelf aanstoot neemt aan een lijdende Christus. 
Zij wil niet zo'n Heer en ze wil zich niet de wet van het het lijden door haar Heer laten opdringen.
Daarmee is de duivel in de kerk gevaren.
Het is de duivel, die het Kruis aan de kerk wil losrukken.

Mijn gedachten gingen... 
Wat is de tendens?
Voorspoed, welvaart, genezing, gezondheid.
Allemaal dingen, waarvan we denken dat het hoort bij christen zijn.
Maar als het anders is...
Als je temidden van bovengenoemde zaken ziek bent, armoede kent, chronische kwalen hebt, verlies lijdt, een gebroken huwelijk hebt, voel je je dan thuis in de kerk waar de lijdende Messias niet verkondigd en tot navolging opgeroepen wordt?

@Lineke

vrijdag 26 februari 2016

God heeft ook mij in het oog..en ik ben mijn bril kwijt.

Vanaf mijn negende jaar draag ik een bril. Brillen waren vroeger heel kwetsbaar. De brillenglazen waren van glas terwijl het nu van kunststof gemaakt is. Ze hoefden maar te vallen en het glas was stuk.
Dat maakte dat je zorgvuldig met ze omging.
Hoe anders is dat nu.

O, ik leg hem altijd hoog neer, zodat hond en poezen er niet mee aan de haal kunnen gaan.
Maar waar ik hem neer leg, is de volgende dag niet altijd duidelijk.
Warhoofd als ik ben, loop ik nog weleens te zoeken.
En het is lastig om zonder bril, je bril te moeten vinden.
Ik spreek dan met mezelf af, dat ik hem op een vaste plaats zal neerleggen. Maar 's avonds ben ik dat alweer vergeten.
Mijn gebed is dan of de Heer mijn oog op het geval wil laten vallen.

Vanochtend liep ik buiten met mijn hondje zonder bril.
Het was niet anders en ik zou wel kunnen zien of ze haar behoefte zou doen.
Toen we huiswaarts keerden, kwam ons een oude man met rollator tegemoet.
Omdat Bella van ieder mens houdt en ze dat ook graag laat weten, maakte ik ruimte.
Ook de man ging een beetje aan de kant.
Maar toen we dichtbij kwamen, strekte hij zijn hand uit.
Bella kreeg de vrije teugel en likte zijn hand.
"Je kent me nog wel hé?" zei de man blij.
Zijn zwakke benen stapten verder en we wensten elkaar een fijne dag.

 Wat was de man blij, dat hij door Bella herkend was.
Voor hem was het een goed begin van de dag.
Ik hoop dat hij weet dat God hem herkent.
Want onder al die miljoenen heeft Vader ook hem in het oog.
En dat draagt ons door dit leven heen.



donderdag 25 februari 2016

Spiegelend water...

Vanochtend liep ik al vroeg met de hond buiten.
Voor mijn huis loopt een watertje en het oppervlak was spiegelglad en rustig.
Geen rimpelingetje te bekennen.
Als je niet beter wist zou je het zo bij het pad kunnen rekenen en er op stappen ware het niet dat de huizen aan de overkant vaag te zien waren in het water.
Hoe anders is het als het stormt.
Het water raast dan voorbij en de eendjes gedrongen door mijn enthousiast hondje doen een poging om er in te zwemmen.
Bella staat dicht aan de kant gefascineerd door dat roerige water.

Het water op de bodem zal stil zijn bij een storm. De wind bereikt het niet.
Zo liep ik te mijmeren op de vroege ochtend.
Is dat ook niet zo in een mensenleven.
Er kan veel geweld op je af komen.
Zoveel dat je je afvraagt hoe je in vredesnaam blijft staan.
Alles schijnt in beroering te zijn...
Je verzint tactieken om te overleven.
Toch is er een kern in je wat het geweld niet kan raken.
Het blijft onaangeroerd.
Het blijft heel en zuiver.
Als de wind is gaan liggen de stormen voorbij zijn en het veilig genoeg voelt mag die kern gaan groeien.
Soms moet je eerst wel op zoek naar dat zuivere in je.
In gedachten terug naar wat je graag deed en met wie je graag omging.
Want niet alleen het geweld heerste tussendoor waren er windstilten.
En die stilte's helpen je nu om te vinden wie je werkelijk bent.

Deze tijd heb je nodig om te groeien en bloeien.
Maar het komt. Want dat heeft de Heer in je gelegd.
De kracht om op te staan en je leven te leven zoals jij bent bedoeld.
De kracht die komt vanuit het Kruis van Jezus Christus.

Ik wens je vandaag veel opstandingskracht toe....

@Lineke

woensdag 24 februari 2016

Van harte gefeliciteerd.

Van harte gefeliciteerd met je 63ste verjaardag.
Vanochtend werd ik wakker.
 Zoals altijd is mijn eerste greep naar mijn smartphone, die naast me ligt.
Een stille Stem probeert door te dringen. Hij wil me feliciteren.
Ik lag mijn smartphone weg.

Van harte gefeliciteerd, lieve dochter van Me.


Wat was Ik blij, toen jij het levenslicht zag.
"Daar is ze"fluisterde Ik tegen jouw engel, die geholpen had bij de bevalling.
In gespannen afwachting zagen We ons mooie kind die onderweg was door het geboortekanaal.
We hadden haar geweven in de baarmoeder.
We zagen haar vormeloos begin. Geen enkele dag, die ze zou leven was voor ons onbekend.
We gaven haar als geschenk aan haar ouders.
We waren in gespannen afwachting, hoe ze zou opgroeien.
We hebben mooie gaven en talenten in haar gelegd.
Die kreeg ze mee van Ons vanuit de eeuwigheid.
En die mag ze ontwikkelen en gebruiken tot eer van ons en tot zegen van de wereld om haar heen.

We willen zo graag dat ze de wereld laat weten, hoe kostbaar ze zijn in Onze Ogen.
Vooral aan de mensen die misbruikt zijn.
Daar heeft ze een prachtige boodschap voor.
Maar ze durft het nog niet. Ze is op weg stapje voor stapje.
Ze droomt ervan te spreken voor en te bidden met die mensen.
Mensen, die zo beschadigd zijn.
Zo waardeloos zijn behandeld.
Die zich daardoor waardeloos voelen. Die bijna niet kunnen geloven dat God juist hun bijzonder lief heeft.
Die boodschap moet ze dit nieuwe jaar vertellen.

@Lineke

maandag 22 februari 2016

De toverbal.

Kleurig..
Het thema van deze maand voor de bloghop.
Ik zit er al een poosje op te zuigen.
Zo'n toverbal. die we kochten voor een stuiver.
Zaterdags waren we de eerste klanten bij de kruidenier.
Met een dubbeltje in ons handje geklemd renden we om acht uur een straat verder en stommelden de winkel binnen.
We stonden voor de flessen, die op verleidelijk ooghoogte stonden en besloten wat we deze week wilden.
Natuurlijk hadden we de hele week al overleg gepleegd.
Zelfs werd er na de koop van de ene al beslist, wat we de volgende keer zouden kopen.
Zo werd de keuze niet te moeilijk en was spijt minder.

Een toverbal, wat was dat bijzonder.
Je stak hem in je mond en zoog een poosje.
Niet te lang, want anders mistte je een kleur.
De kleverige bal werd uit de mond gehaald en bekeken.
Ook keek je scheel naar je tong en dat van  je vriendinnetje, want die waren ook gekleurd.
Gearmd liep je verder al zuigend naar de volgende kleur.
Zo'n keer of vier wisselde hij en dan werd hij wit en bleef wit.

Kleurig? Ik kan zo hard zuigen als ik wil, maar deze duim is inspiratieloos.
Ik kan er geen blogje uit krijgen.
En al helemaal niet een kleurig blogje.

@Lineke

Tjonge jonge de vis op het droge.

Ik verheug me op vanmiddag. Gezellig met mijn collega aan de balie in het gezondheidscentrum
Mensen de wegwijzen, een babbeltje maken, vriendelijk begroeten.
Koffie halen voor deze en gene, ik krijg er energie van en voel me als een vis in het water.

Maar helaas nu voel ik me als een vis op het droge. Vrijdag kreeg ik bericht van het Groene Hart ziekenhuis met twee afspraken.
Een voor 8 maart mij wel bekend de andere voor vanmiddag.
Die van vanmiddag vond ik niet kunnen.
We hadden afgesproken dat de uitslag na het onderzoek besproken zou worden.
Abusievelijk had ik hem dus maar uit mijn systeem gezet.
Totdat mij net iemand aanschiet via de chat.
Ze is aan het koken en krijgt het idee om mij te vragen hoe het gaat.
Ik vertel van de onzin afspraak en kijk toch maar even na wannneer het is.
Vanmiddag dus.
Het visje in het water springt op het droge.
Apegapend belt ze het ziekenhuis en weet uit te stoten dat het weer fout is gegaan.
Maar de visser vertelt dat ze me een diepere roes willen geven iets van een algehele narcose.
En daarvoor moet ik nog een onderzoekje op een andere afdeling.
Met een woeste sprong duikt de vis weer het water in.
Hij houdt het toch echt niet lang uit op de wal.
Boos als hij is zwemt hij met krachtige slagen door dat troebele water.
Ze hebben hem weer aan de haak.
 Na zes operaties vind hij het welletjes.
Maar het is niet anders.
Boosheid is gemakkelijker te voelen dan verdriet. Zal de vis toch maar wat meer water naar zee dragen?
Het helpt hem in ieder geval....

@Lineke

zaterdag 20 februari 2016

Hij spreekt en het word stil.


In november 2015 was ik op een weekend van stichting Selah.
Wat was het fijn en ik kan het iedereen aanraden.
Tijdens dat weekend heb ik een blijvende herinnering gemaakt met allerlei steekwoorden en kreten.
Deze herinnering staat op mijn bureau en verdient nog een lijstje.
Maar tot nu toe ben ik daar nog niet tegen aangelopen.

Een van die kreten is het volgende:

                 Put your hand
                  In the Hand
                  Of the Man
                  Who calmed
                  The sea.

Leg je hand in de Hand van de Man, Die de zee kalmeerde.

Jezus lag in het schip te slapen. Zijn leerlingen riepen Hem, omdat ze dreigden te verdrinken.
Jezus werd wakker en bestrafte de zee en deze werd stil.
Van hoge woeste golven tot een glad wateroppervlak.
Wat zullen die mannen verwonderd geweest zijn.
Wie is die Man die ze aan boord hebben?
Ervaren vissers die met hun boot weten om te gaan.
Die kunnen vertrouwen op hun kundigheid wat betreft de zee.
Die dus weten als het zo erg gaat stormen dat ze zullen vergaan.

Ze zien voorbij aan hun ervaring en weten nog maar een ding: 

"We moeten Jezus erbij roepen."

Toen ik vertrok naar Israel, had de Heer me een belangrijk ding geleerd.
Het laatste jaar in Nederland moest ik elke stap met Hem bespreken.
Al had ik jaren van ervaring in de zorg, ieder stapje besprak ik met Hem.
Als ik uit mijn auto stapte, zei ik dat.
Als ik naar een huis van een client liep, fluisterde ik het aan Hem.
De deurbel, de deur gaat open, ik stap binnen.
Ik vond het zo'n rare opdracht en voelde me echt dom om die opdracht te vervullen.
Maar achteraf kan ik zien dat ik ondanks mijn jarenlange ervaring in de zorg het werk in totale afhankelijkheid van Hem moest leren doen..
Iets wat heel erg nodig was in het werken met babies aan de beademing.
De Heer wist al welk prachtig, maar verantwoordelijk werk, Hij aan me zou toevertrouwen.
Tot twee weken voor mijn vertrek heb ik het niet geweten.
Ik wist dat ik naar Israel moest en had een "opleiding" gehad van Hem, maar wat het precies zou inhouden dat werd me pas twee weken voor mijn vertrek duidelijk.

Het kan ongelofelijk stormen in ons leven. De golven kunnen hoog over ons levensbootje slaan.
Water en wind kunnen je zicht belemmeren naar straks en morgen.

Leg dan je hand maar in de Hand van Degene Die de zee kalmeert.
Hij weet wat er nodig is voor dit moment. En Hij weet wat er nodig is om je klaar te maken voor Zijn plan met deze wereld.
Vertrouw Hem maar.

@Lineke 


                  
                  

donderdag 18 februari 2016

Dank U Vader....


Mijn hond was vroeg vanochtend. Ze piepte in de bench, dus gingen we op stap.
De nood was niet hoog, maar in de ijzige schemering van de ochtend was het goed toeven.
Tijdens het enthousiaste gewandel bleef ze stil staan.
Ze luisterde en ik luisterde mee.
Vogels in de bomen hieven een voorzichtig riedeltje aan..
Als zij niet had geluisterd, was ik er aan voorbij gegaan.
 Want zo duidelijk was het nu ook nog niet te horen.

De signalen van God, Die je willen zeggen, dat Hij ongelofelijk van je houdt, zijn niet altijd goed hoorbaar.
De roes van de dag met al zijn verplichtingen neemt je mee ver van Hem.
Je moet er even voor stil staan en goed luisteren.
Je hart open zetten en het ontvangen.
En dat ontvangen daar heb je lef voor nodig.
Zo vaak fluistert mijn Vader: "Ik ben trots op jou"
Zo vaak fluisteren mijn redenaties terug.
"Of dit God's stem is?"
Hoe vaak heb ik daardoor Zijn liefde voor mij niet afgewezen?
En hoe pijnlijk is dat niet voor Hem?

Het is beter om Hem ervoor te danken.
Dank U Abba dat U trots op mij bent.
Dank U dat U van mij houdt.
Dank U dat ik voor U ben als Uw enig kind.
Dank U dat U mij optilt en hoog op Uw schouders zet.
Dank U dat ik daardoor zelfvertrouwen heb.
Dank U dat ik hoog op Uw schouders de hele wereld aan kan.
Dank U dat ik met U mag kroelen...
Dank U dat we een rondedans van vreugde maken omdat U liefde bent en deze liefde overwinnen zal....

Gezegende liefdevolle dag toegewenst....

@Lineke

woensdag 17 februari 2016

Een grote bos bloemen.

Met een grote bos bloemen verdeeld over twee vazen zit ik fris en verig om me heen te kijken.
Wat is er gebeurd? Nou eigenlijk niks tot een klein beetje..
Vorige week ging ik voor de intake. Tijdens het gesprek gaf ik duidelijk aan dat ik slecht te prikken ben.
Ze mochten het in mijn voet proberen maar verder was er geen plekje waar een vaatje te vinden is.
Rechts mag ik niet geprikt vanwege het ontbreken van de lymfeklieren, links is weinig tot niets te vinden.

Ik zeg vaak dat ik niet vooraan stond toen de vaatjes werden uitgedeeld. Mijn fisio merkte een keer gevat op dat ik met iedereen om me heen een babbeltje stond te maken en daardoor niet op mijn beurt lette. Dat past wel bij mij...

Oke vanochtend was het voorbereidend onderzoek afgerond.
In de behandelkamer lukte het niet om een naaldje te zetten.
Ze begonnen er niet aan.
"Of ik zonder sedatie het onderzoek wilde ondergaan" was de vraag.
Sommige patienten fietsen er zo doorheen.
Ik vond het niet leuk, maar wilde het dan wel proberen.
Maar het werd me een pijnlijke toestand en ik wilde alleen maar stoppen.

Omdat er in het begin al wat gevonden was, was het wel nodig om het te herhalen.
Wat doe je?
Je kunt vanmiddag om half vier weer en voor die tijd op de anestesie terecht voor een naaldje.
Maar dan moest ik vier uur nuchter in het ziekenhuis rondhangen.
Dat ga ik dus echt niet doen, besloot ik.
Maar wel een poli-afspraak nodig voor de uitslag van het gevonden weefsel.
Dan maar een totale afspraak op 8 maart.
Thuisgekomen ging de bel.
De duurste bloemist van Krimpen bracht een prachtig boeket bloemen.
Als excuus voor het vervelende verloop.
Ik was er helemaal stil van...

@Lineke

Gebedsgenezing???

Gisteravond lag ik vroeg in bed. 
Door de voorbereiding op het onderzoek voelde ik me niet lekker.
Met koude handen en voeten kroop ik onder een laag dekbedden en werd niet warm.
Rommelend in een la kwam ik twee verschillende sokken tegen, wie kent dat niet en trok een licht rose en een knal rose aan.
In een poging in slaap te vallen werd ik gestoord door het geluid van een helicopter.
Hij bleef cirkelen boven onze woonplaats.
Niet direct boven mijn huis, maar een eind verder.
Nu twittert onze wijkagent vaak en onze nieuwe burgemeester doet hier ook aan mee.
Dus zocht ik nieuws en ja hoor, het ging om een oefening door alle disciplines en de burgemeester was er ook bij.

Het geluid van de helicopter duurde tot 24.15 uur.
Mijn gedachten gingen terug naar Jeruzalem in het jaar 2000.
Helicopters cirkleden boven ons huis op weg met gewonden naar het ziekenhuis.
Schoten in de verte in de wijk naast ons.
Uiteraard kon je de slaap niet vatten. Je lag daar en vroeg je af of je wellicht iets kon doen.
Maar meer dan bidden kon je niet.
Nu is gebed een machtig wapen, maar de Here God wil ons ook daadkracht geven.

Gisteravond was er een grootscheepse anti-terreuroefening.
Daarom werden we wakker gehouden door het geluid van de helicopter.
Van te voren waren we niet op de hoogte gesteld, zelfs de dienstdoende wijkagent wist van niets.
Het was laat en het gebied was afgesloten voor publiek.
Ondanks alle klachten van mensen, die niet konden slapen, nam onze gemeente de verantwoordelijkheid door middel van toestemming.

Anti-terreuroefening. Het is nodig in deze tijd.
Natuurlijk bidden we of God ons wil beschermen.
Maar Hij vraagt van ons, om onze verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat we kunnen doen.

Vandaag vind er een onderzoek plaats.
Leuk is het niet. Maar het is goed om te ondergaan.
Want al kan God mij genezen, ik behoor mijn verantwoordelijkheid te nemen.

In 2010 toen ik borstkanker bleek te hebben, zei de Heer heel duidelijk dat Hij me ging genezen door behandelingen heen.

Ja, we werden gisteravond gestoord in onze nachtrust.
Maar de oefening is nodig en ook van de Heer.
Ook daarin ligt Zijn bescherming.
Vandaag is er het onderzoek.
Ook dat draagt bij tot goddelijke genezing.

Een gezegende dag.


@Lineke

dinsdag 16 februari 2016

Doe je graag wat je fijn vind?


"Wat je fijn vind, doe je graag..."


Ze kwam me tegemoet, een vrouw zonder muts, sjaal en handschoenen. 
Gewend om buiten te zijn.
We begroetten elkaar met onze bewondering uit te spreken voor de natuur om ons heen.


Een schoon geveegde lucht in de kleur blauw, witte velden en de zon, die haar stralen vrolijk over het bevroren water liet dansen.


Ze was al even op pad en had  prachtige plaatjes gezien.
Ik keek haar aan, diep weggedoken in mijn lange jas met daaronder mijn geblokte flanellen pyama en dik vest, omdat mijn hondje een plas moest doen en ik zo moeilijk uit mijn bed kan komen..


Flink.


"Ik vind het flink van u...."
sprak ik diep verborgen achter een paarse sjaal.

"Het is helemaal niet flink" antwoorde ze..


"Wat je fijn vind, doe je graag"


@Lineke

maandag 15 februari 2016

Een tijdelijk adres.

Dankzij mijn hondje ben ik al vroeg op pad. Zo zie ik eens wat ik normaal mis, omdat ik nog lekker in mijn bed lig of met een kopje koffie op de bank zit.
Ik ben geen ochtendmens. Het bed ligt altijd zo heerlijk.
Als het op dankbaarheid aankomt, kan ik 's avonds heel tevreden op mijn slaapplek kruipen.
Een heerlijk matras, een bedbodem die ik electrisch omhoog en naar beneden kan doen, hoofd-en voeteneinde wel te verstaan.
Een donzen dekbed en mooie dekbedhoezen.
Dan een dak boven mijn hoofd en een voordeur om te sluiten.

Wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn. 

Danken.

Afgelopen zaterdag was ik naar een dag over goddelijke genezing.
Heenreis met openbaar vervoer, terugreis met een medestudent 
van de Bijbelschool, die ik gevolgd heb.
We spraken over goddelijke genezing en hun kindje, die toen ze in de buik groeide al bekend was met een ernstige ziekte.
Operatie op operatie zou moeten gebeuren nadat ze geboren was.
En dat heeft ze inmiddels ondergaan, maar er staan nog meer te wachten.
Een kleintje, breed lachend in de kinderwagen.

We spraken over goddelijke genezing en het mysterie er rondom.
We hadden het over de vermoeidheid, die zich van je meester maakt als je als ouders door zulke stormen heen gaat.
Hoe houd je het vol, vraag je je af?

Dankbaarheid is de sleutel.

Iedere dag dankbaar zijn draagt je door moeilijke tijden.
Dankbaar, dat je een God dient, Die dicht nabij is.
Dankbaar dat Hij liefde is en liefde doet.
Dankbaar voor de kleine dingen.
Een hart gevuld met dankbaarheid tilt je door het leven heen.

Verlustig je in de Here, dan zal Hij je geven de wensen van je hart.

Verlustigen is Hem vertellen, hoe geweldig je Hem vind. 
Hem iedere dag een knuffel brengen en bij Hem schuilen.
Weten, dat je Hem alleen toebehoort.
En dat en daar spraken we ook over, we alleen maar bijwoners hier op aarde zijn.
We zijn hier slechts tijdelijk, we zijn gemaakt voor de eeuwigheid.
En in die eeuwigheid mogen we nu al leven.
Dit alles gaat voorbij. Ons wacht een goed en een beter land.

@Lineke


zondag 14 februari 2016

Jezus Christus is mijn Valentijn.


Gisteren was ik aanwezig op een conferentie waar het onderwerp goddelijke genezing werd behandeld.
Genezing op gebed in het hier en nu.

Hoe was het?
Ik heb er van meegenomen, wat ik waardevol vond en laten liggen waar ik niets mee kon.
En daartoe was ik in staat..Gelukkig of eindelijk..
Want vroeger ging ik dwars tegen al mijn ja maars in en eistte ik van mezelf onvoorwaardelijke gehoorzaamheid.

Dat was me zo geleerd, dus dat hoorde zo.
Nu zat ik rustig op mijn plekje en hoorde het aan.
In de stemming om helemaal mee te gaan in de zang en muziek ben ik niet direct.
Maar lekker vooraan staat niemand mij in het zicht van de beamer en kan ik al zittend meezingen.

En dat vind ik ook prima. Dat heb ik geleerd van de periode dat ik met mijn pruik op mijn hoofd in de kerk zat en bleef zitten omdat ik te moe was om maar een tel te staan.
Als je aan de chemo bent zijn je emoties afgevlakt.
Je bevindt je in een land waar het dor en dood en zwart is.
Zo leerde ik tussen al die vrolijke, zingende, handenklappende en geestvervoerde mensen, dat ik mezelf mocht zijn.
Want ik kon niet anders en het was prima.

In de Daniel den Hoed was ik ineens deel van een groep mensen, die vochten tegen een ernnstige ziekte.
Voorheen stond ik aan de andere kant en was de hulpverlener.
Wat een bijzonder rijke ervaring was het.
Wat was de Heer altijd dichtbij.

Voordat ik ging, vroeg ik de Heer of ik mocht laten zien welke bijzondere God ik dien.
Want Hij is bijzonder en blijft bijzonder, ook in zware ziekte.
Omdat je iedere week aan dezelfde balie verschijnt zei een medewerkster dat er altijd een gouden glans over mijn gezicht lag.
Zij wist niet, dat ik me in een situatie van huiselijk geweld bevond en thuis met mijn kale hoofdje op de grond werd gegooid.

Hij bleef bijzonder, mijn God , mijn Heer en mijn Geliefde.

De dag dat ik op straat werd gezet kwam en 's ochtends fluisterde HIJ: " Zul je vandaag sterk zijn?"

Dakloos, met alleen de kleren aan mijn lijf stond ik daar.

Toen sloten de rijen zich aaneen van lieve mensen, die me de weg wezen en kon ik mijn huis betrekken, die op merkwaardige wijze al een half jaar leeg stond.

Nu ik voor onderzoek moet, omdat er iets gevonden is, stormen de spoken van huiselijk geweld en alles wat ik ondervonden heb, op me af.
Ik had het in gecalculeerd.
Het is logisch, want het is niet verwerkt.
En ik hoef het ook niet te verwerken van mezelf.
Het is zoals het is en als de uitslag binnen is verdwijnen de spoken wel weer.

Mijn Heer en Heiland Jezus Christus is mijn Geliefde en blijft mijn Geliefde.
Want ik heb geleerd om Hem lief te hebben, niet om wat HIJ doet maar om Wis HIJ is.
Goddelijke genezing in het hier en nu?
HIJ kan het, maar als HIJ besluit om het niet te doen, is het ook goed.
Vandaag is Jezus mijn Valentijn en verklaar ik Hem mijn liefde,,,,

@Lineke


vrijdag 12 februari 2016

The throwback experience.


Gisteren was ik in het Groene Hartziekenhuis. 
Daar moest ik zijn voor een intake voor een bepaald onderzoek.
Het was voor mij een throwback experience.
Voor degene, die nu niet ten ene male snapt, waar ik het over heb, throwback is een herinnering.
Tegenwoordig heb je throwback thursday.
Op donderdag mag je een foto of een berichtje van eerder plaatsen.
Experience is een ervaring.
Dus kort gezegd het aanstaande onderzoek herinnert me aan eerder.

Een opgewaaide paraplu.



Ik was van plan om alleen te gaan. Maar gistermorgen brak er een donkere wolk door, wat een flinke regenbui opleverde.
Een lichtelijke paniek, omdat ik geen paraplu kon vinden om onder te schuilen maakte zich van mij meester.
Alle woorden en Bijbelteksten ten spijt, de paraplu bleek opgewaaid door de sterke stormwind.

Collega.



In contact met een lieve collega beloofde ze met me mee te gaan.
Soms heb je gewoon een mens nodig waarbij je klein en zwak kan zijn.
In het ziekenhuis rolden de throwbackexperiences over me heen.
Daniel den Hoed, de mededeling dat je kanker hebt,
de operaties, de angst en de kleinheid of je het wel redden zal.

Ze pakte mijn jas en mijn tas en was bemoedigend rustig aanwezig.

Volgende week is het onderzoek en ik hoor dan na die tijd hoe het er uit zag.
Ze kunnen namelijk zien of er een tumor aanwezig is.

Die throwbackexperience had ik in gecalculeerd, maar als hij zich inderdaad aandient is het zaak mezelf even te omarmen.

En dat is een lastig geval. 
Want jezelf omarmen is moeilijker dan tanden op elkaar en doorgaan.

Het heeft te maken met jezelf lief te hebben net zoveel als je naaste.

Een Bijbeltekst, wat een je een degelijke paraplu in handen geeft,



@Lineke





woensdag 10 februari 2016

Nieuwe grond.

Als je ergens flink over na hebt gedacht en je een mening hebt gevormd, dan sta je daar achter.
Dan moet er heel veel gebeuren, wil je niet meer trouw zijn aan jezelf.
Misschien is het wat vaag allemaal, wat ik nu vertel.
Doordat ik geen gemakkelijke jeugd heb gehad en niet in dezelfde fout wilde vervallen, moest ik veel nadenken en uitproberen.
Er was immers niet een automatisme of een goed voorbeeld, wat ik na kon volgen.
Denkend aan wie kinderen zijn en hoe God ze heeft bedoeld, ben ik bepaalde principes gaan huldigen.
Ik wijs ze niet af op hun gedrag.
Want hun gedrag vertelt iets over hunzelf.
Ik benadruk niet het negatieve, maar ik wil het positieve in hun bevestigen.
Ik zoek een relatie met ze.
Zeker de kinderen, die gevlucht zijn en misschien nog nooit gespeeld hebben.
Die dingen hebben gezien, waar we geen idee van hebben.
Ze zijn niet vreemd, ze zijn kostbare mensen, die hun veerkracht mogen aanboren en ontdekken dat het leven ook leuk kan zijn.

Deze grond, waarop ik met overtuiging sta, heb ik stukje bij beetje ontgonnen en veroverd.
Als je dan iemand ontmoet die niet in dat land leeft, maar zich thuis voelt op de oude grond , kun je twee dingen doen.
Proberen je grond te bevechten of het opgeven en je afkeren omdat het gevaar dreigt niet meer trouw te zijn aan je principes.
Tot dat laatste heb ik besloten.
De foto's hangen er nog, met de namen er boven geschreven.

Er komt wel wat nieuws of het verhaal is nog niet uit.

@Lineke

dinsdag 9 februari 2016

Een habbekratserige malloot.

Vanochtend trok ik mijn dikke maillot aan.
Een donkerblauw exemplaar gekocht op de markt voor een habbekrats.
Hij past bij een donkerblauw jurkje en een rose lange vest.
Een leuke ketting maakt het geheel compleet en de kinderen vinden dat juf er leuk uit ziet.
Maar bij het aantrekken van de habbekrats malloot zag ik dat er een gaatje in de voet zat. 
Mijn grote teen wil blijkbaar een luchtje scheppen.
Peinzend kijk ik naar het gaatje..
Ik heb geen tijd om de zaak te stoppen en het is de vraag of dat zin heeft.
Want de habbekrats mallotig geval is, denk ik, niet zo sterk dat ze mijn stopjes  houdt.
Ik besluit mijn laarzen aan te trekken.
Niemand die het gaatje ziet, toch?

Nou ja, mocht ik onverwacht een ongeluk krijgen en in het ziekenhuis belanden, is het een ander verhaal.
Dat werd ons altijd gezegd als we ergens een veiligheidspeld droegen.
Een elastiek wat slap was, een knoop van je broek.
Veiligheidspelden waren de oplossing, maar niet van lange duur.
Stel dat je in het ziekenhuis kwam, wat moesten ze dan wel niet denken?
Waar de redenatie vandaan kwam, weet ik niet.
Maar dat was de reden dat alles werd gerepareerd en gestopt.

We kunnen hieruit de conclusie trekken, dat het niet altijd is wat het lijkt.
Soms mooi aan de buitenkant, maar aan de binnenkant wordt het met veiligheidsspelden bijeen gehouden.
Of nemen tenen of hielen een frisse neus.
Zullen we toch maar de stap wagen om hiermee naar ziekenhuis te gaan?
Naar de Dokter met een hoofdletter dan wel te verstaan.
Hij wil graag reapareren wat stuk is.
Hij repareert niet, HIJ maakt alles nieuw, belooft Hij.
Waar een habbekratse malloot niet toe kan leiden....

@Lineke

maandag 8 februari 2016

Jodelen.

Als ik vroeger met mijn zoontje onder een viaduct of door een tunnel fietste gingen we jodelen.
Het klonk zo mooi en het echode.
Je kon dan horen of je jodeltje wat voorstelde of dat het niets was.Want jodelen ik vond het zo knap.
Je moet gebruik maken van je kopstem ofzo.
Toen mijn zoontje wat ouder werd was hij niet meer zo'n fan van die jodelende moeder naast hem.

Vanochtend dacht ik aan die momenten terug.
Maar dan in verband met de echo die je in de tunnel hoorde.
Ik mijmerde verder.
Mijn tante had een regenput achter het huis.
Ook daar kon je in roepen en hoorde je je stem.
Maar er zijn ook putten, die niet echoën.
Het zijn bodemloze putten.
Je hebt dus een wand, een bodem nodig om weerklank te vinden.

Is het ook niet zo in relatie's?
Als je geen weerklank vind bij mensen, waarmee je in verbinding staat, kost het je vreselijk veel energie.
Als er geen bodem is bij de ander, als je er alleen maar instopt en je krijgt niets terug, raak je uitgeput.

Vanochtend nam ik me voor om niet meer te jodelen in bodemloze putten.
Gewoon omdat ik zo vreselijk moe ben...

@Lineke

zondag 7 februari 2016

Wat ben ik rijk....


Gisteren was ik met mijn hond aan de wandel, toen mijn vriendin belde. 
Ook zij had meegedaan aan het bevolkingsonderzoek en ik was benieuwd naar de uitslag.
Ze had het zelf niet durven zeggen, maar bij haar was alles goed.


Zo gaat het ongeveer als je graag zwanger wilt worden.
Het lukt maar niet, terwijl je er alles aan doet en allerlei kunstgrepen ondergaat.
Je vriendin word wel zwanger en ze durft het je bijna niet te vertellen.

Een jonge vrouw van twintig.


Mijn gedachten gaan terug naar de jonge vrouw, die ik was.
Twintig jaar, getrouwd en verlangend naar een kindje.
Maar na 8 maanden huwelijk werd ik iedere maand gewoon ongesteld.
Met Pasen waren we op bezoek bij mijn ouders.
Ik liep naar boven en knielde neer bij ons bed.
Verbonden met Hanna, de moeder van Samuel, bad ik dringend of ik zwanger mocht worden.
En beloofde ik de Here, dat mocht ik de maand erop zwanger zijn, ik het kind aan de Heer zou geven en dat Hij hem mocht nemen in Zijn dienst.
De maand erop was ik zwanger. 

Predikant.

En heden ten dage is mijn zoon predikant en weet hij zich geroepen om iets nieuws te beginnen in de Bijlmer in Amsterdam.
Nog voor hij werd verwekt, lag er een roeping op zijn leven en was de Heer trouw aan de belofte van een jonge vrouw.

Rijker dan een miljonair.

En waar ik helemaal rijk en dankbaar om ben is dat zijn gezin, mijn hele nageslacht zich geroepen weet in de dienst van God.
Want je veilige bestaan opgeven en als gezin gaan werken en wonen in omstandigheden, die onveilig kunnen zijn, daar moet je na rijp beraad bewust voor of tegen kiezen.
En ze hebben gekozen vanuit het volle besef dat de roeping van de Heer het allerbelangrijkste is.

@Lineke

zaterdag 6 februari 2016

Knikkers.



Het is een uitdaging. Dat woord zal jullie ongetwijfeld bekend voorkomen.
Want als het een uitdaging is, betekent dat het een moeilijke klus is.
Hoe komt het toch, dat een woord zo'n betekenis krijgt en ineens door zoveel mensen gebruikt word?
Wie is daar ooit mee begonnen?

Dat vroeg ik me ook weleens af toen ik nog naar school ging .
Ineens was het knikkertijd.
Zwarte nagels aan vingertjes, die een zak knikkers omklemden, waarvan de eigenaars niet konden wachten tot de bel ging, want dan vlogen ze fanatiek naar hun kuiltjes in een poging te winnen.
Springtouw en boog draaien.
Elastiek twist of hinkelen.
De hype trok door heel het land en overal waren kinderen te zien, die op dat moment er mee bezig waren.

Ergens moest er toch iemand begonnen zijn, zodat de wave zich uit kon breiden.
Dat was wat me fascineerde.
Helemaal als ik nu degene was, die de start gemaakt had.

Want heeft ieder mens niet die behoefte? Verschil maken in deze wereld? Iets willen betekenen, je leven van waarde laten zijn.
Ooit heb ik gezegd, dat het niet op de lengte aankomt, maar dat ik iedere dag iets mag betekenen voor de mensen om me heen. 

Volgende week donderdag heb ik een intake in het ziekenhuis in Gouda.
Dan wordt er een afspraak gemaakt voor een coloscopie.
Na de eerste schrik ben ik nu rustig.
Ik hoorde van iemand die veel met de doelgroep van het bevolkingsonderzoek werkt dat bij nader onderzoek niets gevonden was.
Darmkanker is geen uitzaaiing van borstkanker.
Ik ga er van uit dat er niets aan de hand is hooguit wat poliepjes.

En verder....Mijn leven is geborgen in de Hand van God.

Zal ik een zak knikkers meenemen?

@Lineke


donderdag 4 februari 2016

Mijmeringen

Met de rug zit ik naar een groot kamerraam. Het maakt mijn woonkamer licht. 
Ik hoor getik tegen dat raam en herken het geluid.
Dat is toch bijzonder he?
Je hoort een geluid en doordat je ooit op onderzoek bent uitgegaan weet je nu dat het regent.
Wat is ons brein toch ingenieus gemaakt.
Het was van oorsprong wel een uit een oerknal.
Of vanuit een aap.
Of we hebben ons in de loop der jaren aangepast aan de omstandigheden.
En daarom kan ons geweldige brein, waarvan ze nog steeds niet precies van weten hoe het werkt, dit allemaal doen.

Een mens is heel uniek geschapen.
God vormde, boetseerde ons uit stof.
Hij blies Zijn kostbare Adem in onze neus en riep onze geest tot leven.
Een eeuwige geest die er al was voordat Hij de aarde tot aanzijn riep?
Een bestemming, voordat de drieenig God hun vreugde vierde in het maken van de dieren en alles wat leeft en beweegt?


Een geest wonend in dit lichaam, in dit wezen, dat de naam Lineke kreeg.
Geliefd van ver voor de oorsprong en geliefd op aarde en geliefd als ze terug gaat naar haar Vader.
Wel moest met haar vrije wil voor haar Schepper blijven kiezen.
Want zo kon haar geest levend blijven.

Ze maakt van alles mee op aarde. Ze word toevertrouwd als een klein en hulpeloos wezen aan mensen die goed voor haar moeten zorgen.
Maar als dat niet gebeurd is ze nog steeds Lineke met een levende geest en een bestemming op haar leven en is ze voor eeuwig geliefd.
Ze is hier slechts op visite. Wel een mooie visite en niet zonder doel.
Dat doel van God aan haar gegeven mag ze ten uitvoer brengen.
De Bedenker van dat doel doet er alles aan om voor haar dit mogelijk te maken.
Het is een doel dat niet ter eer en verheerlijking van haar zelf is.
Het is een doel wat past in het plan wat God met deze wereld heeft.

@Lineke



Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...