Berichten

Berichten uit februari, 2016 weergeven

Het Kruis uit de kerk.

In Bonhoeffer's Brevier een dagboekje van Ditriech Bonhoeffer staat een stukje wat me intrigeert.
De titel is Het onbegrepen Kruis.
Christus is in Zijn lijden verworpen. 
Soms heeft lijden iets tragisch in zich en draagt daardoor nog eer en waarde.
Maar omdat Christus verworpen werd in Zijn lijden was het eerloos.
Hij moet lijden wegens goddelijke noodzakelijkheid.
Petrus, de rots der kerk, wil dat God het lijden van Christus verhoedt.
Jezus antwoord daarop is, dat het satan is, die dit tegen Hem zegt.
Bonhoeffer stelt dat de kerk zelf aanstoot neemt aan een lijdende Christus. 
Zij wil niet zo'n Heer en ze wil zich niet de wet van het het lijden door haar Heer laten opdringen.
Daarmee is de duivel in de kerk gevaren.
Het is de duivel, die het Kruis aan de kerk wil losrukken.

Mijn gedachten gingen... 
Wat is de tendens?
Voorspoed, welvaart, genezing, gezondheid.
Allemaal dingen, waarvan we denken dat het hoort bij christen zijn.
Maar als het anders is...
Als je temidden van bovengenoemde zaken …

God heeft ook mij in het oog..en ik ben mijn bril kwijt.

Afbeelding
Vanaf mijn negende jaar draag ik een bril. Brillen waren vroeger heel kwetsbaar. De brillenglazen waren van glas terwijl het nu van kunststof gemaakt is. Ze hoefden maar te vallen en het glas was stuk.
Dat maakte dat je zorgvuldig met ze omging.
Hoe anders is dat nu.

O, ik leg hem altijd hoog neer, zodat hond en poezen er niet mee aan de haal kunnen gaan.
Maar waar ik hem neer leg, is de volgende dag niet altijd duidelijk.
Warhoofd als ik ben, loop ik nog weleens te zoeken.
En het is lastig om zonder bril, je bril te moeten vinden.
Ik spreek dan met mezelf af, dat ik hem op een vaste plaats zal neerleggen. Maar 's avonds ben ik dat alweer vergeten.
Mijn gebed is dan of de Heer mijn oog op het geval wil laten vallen.

Vanochtend liep ik buiten met mijn hondje zonder bril.
Het was niet anders en ik zou wel kunnen zien of ze haar behoefte zou doen.
Toen we huiswaarts keerden, kwam ons een oude man met rollator tegemoet.
Omdat Bella van ieder mens houdt en ze dat ook graag laat weten, maakte ik ru…

Spiegelend water...

Vanochtend liep ik al vroeg met de hond buiten.
Voor mijn huis loopt een watertje en het oppervlak was spiegelglad en rustig.
Geen rimpelingetje te bekennen.
Als je niet beter wist zou je het zo bij het pad kunnen rekenen en er op stappen ware het niet dat de huizen aan de overkant vaag te zien waren in het water.
Hoe anders is het als het stormt.
Het water raast dan voorbij en de eendjes gedrongen door mijn enthousiast hondje doen een poging om er in te zwemmen.
Bella staat dicht aan de kant gefascineerd door dat roerige water.

Het water op de bodem zal stil zijn bij een storm. De wind bereikt het niet.
Zo liep ik te mijmeren op de vroege ochtend.
Is dat ook niet zo in een mensenleven.
Er kan veel geweld op je af komen.
Zoveel dat je je afvraagt hoe je in vredesnaam blijft staan.
Alles schijnt in beroering te zijn...
Je verzint tactieken om te overleven.
Toch is er een kern in je wat het geweld niet kan raken.
Het blijft onaangeroerd.
Het blijft heel en zuiver.
Als de wind is gaan liggen de stormen v…

Van harte gefeliciteerd.

Van harte gefeliciteerd met je 63ste verjaardag.
Vanochtend werd ik wakker.
 Zoals altijd is mijn eerste greep naar mijn smartphone, die naast me ligt.
Een stille Stem probeert door te dringen. Hij wil me feliciteren.
Ik lag mijn smartphone weg.

Van harte gefeliciteerd, lieve dochter van Me.
Wat was Ik blij, toen jij het levenslicht zag.
"Daar is ze"fluisterde Ik tegen jouw engel, die geholpen had bij de bevalling.
In gespannen afwachting zagen We ons mooie kind die onderweg was door het geboortekanaal.
We hadden haar geweven in de baarmoeder.
We zagen haar vormeloos begin. Geen enkele dag, die ze zou leven was voor ons onbekend.
We gaven haar als geschenk aan haar ouders.
We waren in gespannen afwachting, hoe ze zou opgroeien.
We hebben mooie gaven en talenten in haar gelegd.
Die kreeg ze mee van Ons vanuit de eeuwigheid.
En die mag ze ontwikkelen en gebruiken tot eer van ons en tot zegen van de wereld om haar heen.

We willen zo graag dat ze de wereld laat weten, hoe kostbaar ze zijn in On…

De toverbal.

Kleurig..
Het thema van deze maand voor de bloghop.
Ik zit er al een poosje op te zuigen.
Zo'n toverbal. die we kochten voor een stuiver.
Zaterdags waren we de eerste klanten bij de kruidenier.
Met een dubbeltje in ons handje geklemd renden we om acht uur een straat verder en stommelden de winkel binnen.
We stonden voor de flessen, die op verleidelijk ooghoogte stonden en besloten wat we deze week wilden.
Natuurlijk hadden we de hele week al overleg gepleegd.
Zelfs werd er na de koop van de ene al beslist, wat we de volgende keer zouden kopen.
Zo werd de keuze niet te moeilijk en was spijt minder.

Een toverbal, wat was dat bijzonder.
Je stak hem in je mond en zoog een poosje.
Niet te lang, want anders mistte je een kleur.
De kleverige bal werd uit de mond gehaald en bekeken.
Ook keek je scheel naar je tong en dat van  je vriendinnetje, want die waren ook gekleurd.
Gearmd liep je verder al zuigend naar de volgende kleur.
Zo'n keer of vier wisselde hij en dan werd hij wit en bleef wit.

Kleurig? …

Tjonge jonge de vis op het droge.

Ik verheug me op vanmiddag. Gezellig met mijn collega aan de balie in het gezondheidscentrum
Mensen de wegwijzen, een babbeltje maken, vriendelijk begroeten.
Koffie halen voor deze en gene, ik krijg er energie van en voel me als een vis in het water.

Maar helaas nu voel ik me als een vis op het droge. Vrijdag kreeg ik bericht van het Groene Hart ziekenhuis met twee afspraken.
Een voor 8 maart mij wel bekend de andere voor vanmiddag.
Die van vanmiddag vond ik niet kunnen.
We hadden afgesproken dat de uitslag na het onderzoek besproken zou worden.
Abusievelijk had ik hem dus maar uit mijn systeem gezet.
Totdat mij net iemand aanschiet via de chat.
Ze is aan het koken en krijgt het idee om mij te vragen hoe het gaat.
Ik vertel van de onzin afspraak en kijk toch maar even na wannneer het is.
Vanmiddag dus.
Het visje in het water springt op het droge.
Apegapend belt ze het ziekenhuis en weet uit te stoten dat het weer fout is gegaan.
Maar de visser vertelt dat ze me een diepere roes willen geven iets va…

Hij spreekt en het word stil.

Afbeelding
In november 2015 was ik op een weekend van stichting Selah.
Wat was het fijn en ik kan het iedereen aanraden. Tijdens dat weekend heb ik een blijvende herinnering gemaakt met allerlei steekwoorden en kreten. Deze herinnering staat op mijn bureau en verdient nog een lijstje. Maar tot nu toe ben ik daar nog niet tegen aangelopen.
Een van die kreten is het volgende:
Put your hand
                  In the Hand
                  Of the Man
                  Who calmed
                  The sea.

Leg je hand in de Hand van de Man, Die de zee kalmeerde.

Jezus lag in het schip te slapen. Zijn leerlingen riepen Hem, omdat ze dreigden te verdrinken.
Jezus werd wakker en bestrafte de zee en deze werd stil.
Van hoge woeste golven tot een glad wateroppervlak.
Wat zullen die mannen verwonderd geweest zijn.
Wie is die Man die ze aan boord hebben?
Ervaren vissers die met hun boot weten om te gaan.
Die kunnen vertrouwen op hun kundigheid wat betreft de zee.
Die dus weten als het zo erg gaat stormen dat ze zullen vergaan.

Dank U Vader....

Afbeelding
Mijn hond was vroeg vanochtend. Ze piepte in de bench, dus gingen we op stap.De nood was niet hoog, maar in de ijzige schemering van de ochtend was het goed toeven. Tijdens het enthousiaste gewandel bleef ze stil staan. Ze luisterde en ik luisterde mee. Vogels in de bomen hieven een voorzichtig riedeltje aan.. Als zij niet had geluisterd, was ik er aan voorbij gegaan.  Want zo duidelijk was het nu ook nog niet te horen.
De signalen van God, Die je willen zeggen, dat Hij ongelofelijk van je houdt, zijn niet altijd goed hoorbaar. De roes van de dag met al zijn verplichtingen neemt je mee ver van Hem. Je moet er even voor stil staan en goed luisteren. Je hart open zetten en het ontvangen. En dat ontvangen daar heb je lef voor nodig. Zo vaak fluistert mijn Vader: "Ik ben trots op jou" Zo vaak fluisteren mijn redenaties terug. "Of dit God's stem is?" Hoe vaak heb ik daardoor Zijn liefde voor mij niet afgewezen? En hoe pijnlijk is dat niet voor Hem?
Het is beter om Hem ervoor te dan…

Een grote bos bloemen.

Met een grote bos bloemen verdeeld over twee vazen zit ik fris en verig om me heen te kijken.
Wat is er gebeurd? Nou eigenlijk niks tot een klein beetje..
Vorige week ging ik voor de intake. Tijdens het gesprek gaf ik duidelijk aan dat ik slecht te prikken ben.
Ze mochten het in mijn voet proberen maar verder was er geen plekje waar een vaatje te vinden is.
Rechts mag ik niet geprikt vanwege het ontbreken van de lymfeklieren, links is weinig tot niets te vinden.

Ik zeg vaak dat ik niet vooraan stond toen de vaatjes werden uitgedeeld. Mijn fisio merkte een keer gevat op dat ik met iedereen om me heen een babbeltje stond te maken en daardoor niet op mijn beurt lette. Dat past wel bij mij...

Oke vanochtend was het voorbereidend onderzoek afgerond.
In de behandelkamer lukte het niet om een naaldje te zetten.
Ze begonnen er niet aan.
"Of ik zonder sedatie het onderzoek wilde ondergaan" was de vraag.
Sommige patienten fietsen er zo doorheen.
Ik vond het niet leuk, maar wilde het dan wel prob…

Gebedsgenezing???

Afbeelding
Gisteravond lag ik vroeg in bed. 
Door de voorbereiding op het onderzoek voelde ik me niet lekker.
Met koude handen en voeten kroop ik onder een laag dekbedden en werd niet warm.
Rommelend in een la kwam ik twee verschillende sokken tegen, wie kent dat niet en trok een licht rose en een knal rose aan.
In een poging in slaap te vallen werd ik gestoord door het geluid van een helicopter.
Hij bleef cirkelen boven onze woonplaats.
Niet direct boven mijn huis, maar een eind verder.
Nu twittert onze wijkagent vaak en onze nieuwe burgemeester doet hier ook aan mee.
Dus zocht ik nieuws en ja hoor, het ging om een oefening door alle disciplines en de burgemeester was er ook bij.

Het geluid van de helicopter duurde tot 24.15 uur.
Mijn gedachten gingen terug naar Jeruzalem in het jaar 2000.
Helicopters cirkleden boven ons huis op weg met gewonden naar het ziekenhuis.
Schoten in de verte in de wijk naast ons.
Uiteraard kon je de slaap niet vatten. Je lag daar en vroeg je af of je wellicht iets kon doen.
Maar m…

Doe je graag wat je fijn vind?

"Wat je fijn vind, doe je graag..."
Ze kwam me tegemoet, een vrouw zonder muts, sjaal en handschoenen. 
Gewend om buiten te zijn.
We begroetten elkaar met onze bewondering uit te spreken voor de natuur om ons heen.


Een schoon geveegde lucht in de kleur blauw, witte velden en de zon, die haar stralen vrolijk over het bevroren water liet dansen.
Ze was al even op pad en had  prachtige plaatjes gezien.
Ik keek haar aan, diep weggedoken in mijn lange jas met daaronder mijn geblokte flanellen pyama en dik vest, omdat mijn hondje een plas moest doen en ik zo moeilijk uit mijn bed kan komen..


Flink.
"Ik vind het flink van u...."
sprak ik diep verborgen achter een paarse sjaal.

"Het is helemaal niet flink" antwoorde ze..


"Wat je fijn vind, doe je graag"
@Lineke

Een tijdelijk adres.

Dankzij mijn hondje ben ik al vroeg op pad. Zo zie ik eens wat ik normaal mis, omdat ik nog lekker in mijn bed lig of met een kopje koffie op de bank zit.
Ik ben geen ochtendmens. Het bed ligt altijd zo heerlijk.
Als het op dankbaarheid aankomt, kan ik 's avonds heel tevreden op mijn slaapplek kruipen.
Een heerlijk matras, een bedbodem die ik electrisch omhoog en naar beneden kan doen, hoofd-en voeteneinde wel te verstaan.
Een donzen dekbed en mooie dekbedhoezen.
Dan een dak boven mijn hoofd en een voordeur om te sluiten.

Wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn. 

Danken.

Afgelopen zaterdag was ik naar een dag over goddelijke genezing.
Heenreis met openbaar vervoer, terugreis met een medestudent 
van de Bijbelschool, die ik gevolgd heb.
We spraken over goddelijke genezing en hun kindje, die toen ze in de buik groeide al bekend was met een ernstige ziekte.
Operatie op operatie zou moeten gebeuren nadat ze geboren was.
En dat heeft ze inmiddels ondergaan, maar er staan nog meer te wachten.
Een kl…

Jezus Christus is mijn Valentijn.

Afbeelding
Gisteren was ik aanwezig op een conferentie waar het onderwerp goddelijke genezing werd behandeld.
Genezing op gebed in het hier en nu.

Hoe was het?
Ik heb er van meegenomen, wat ik waardevol vond en laten liggen waar ik niets mee kon.
En daartoe was ik in staat..Gelukkig of eindelijk..
Want vroeger ging ik dwars tegen al mijn ja maars in en eistte ik van mezelf onvoorwaardelijke gehoorzaamheid.

Dat was me zo geleerd, dus dat hoorde zo.
Nu zat ik rustig op mijn plekje en hoorde het aan.
In de stemming om helemaal mee te gaan in de zang en muziek ben ik niet direct.
Maar lekker vooraan staat niemand mij in het zicht van de beamer en kan ik al zittend meezingen.

En dat vind ik ook prima. Dat heb ik geleerd van de periode dat ik met mijn pruik op mijn hoofd in de kerk zat en bleef zitten omdat ik te moe was om maar een tel te staan.
Als je aan de chemo bent zijn je emoties afgevlakt.
Je bevindt je in een land waar het dor en dood en zwart is.
Zo leerde ik tussen al die vrolijke, zingende, handenklapp…

The throwback experience.

Afbeelding
Gisteren was ik in het Groene Hartziekenhuis. 
Daar moest ik zijn voor een intake voor een bepaald onderzoek.
Het was voor mij een throwback experience.
Voor degene, die nu niet ten ene male snapt, waar ik het over heb, throwback is een herinnering.
Tegenwoordig heb je throwback thursday.
Op donderdag mag je een foto of een berichtje van eerder plaatsen.
Experience is een ervaring.
Dus kort gezegd het aanstaande onderzoek herinnert me aan eerder.

Een opgewaaide paraplu.

Ik was van plan om alleen te gaan. Maar gistermorgen brak er een donkere wolk door, wat een flinke regenbui opleverde.
Een lichtelijke paniek, omdat ik geen paraplu kon vinden om onder te schuilen maakte zich van mij meester.
Alle woorden en Bijbelteksten ten spijt, de paraplu bleek opgewaaid door de sterke stormwind.

Collega.

In contact met een lieve collega beloofde ze met me mee te gaan.
Soms heb je gewoon een mens nodig waarbij je klein en zwak kan zijn.
In het ziekenhuis rolden de throwbackexperiences over me heen.
Daniel den Hoe…

Nieuwe grond.

Als je ergens flink over na hebt gedacht en je een mening hebt gevormd, dan sta je daar achter.
Dan moet er heel veel gebeuren, wil je niet meer trouw zijn aan jezelf.
Misschien is het wat vaag allemaal, wat ik nu vertel.
Doordat ik geen gemakkelijke jeugd heb gehad en niet in dezelfde fout wilde vervallen, moest ik veel nadenken en uitproberen.
Er was immers niet een automatisme of een goed voorbeeld, wat ik na kon volgen.
Denkend aan wie kinderen zijn en hoe God ze heeft bedoeld, ben ik bepaalde principes gaan huldigen.
Ik wijs ze niet af op hun gedrag.
Want hun gedrag vertelt iets over hunzelf.
Ik benadruk niet het negatieve, maar ik wil het positieve in hun bevestigen.
Ik zoek een relatie met ze.
Zeker de kinderen, die gevlucht zijn en misschien nog nooit gespeeld hebben.
Die dingen hebben gezien, waar we geen idee van hebben.
Ze zijn niet vreemd, ze zijn kostbare mensen, die hun veerkracht mogen aanboren en ontdekken dat het leven ook leuk kan zijn.

Deze grond, waarop ik met overtuiging sta, …

Een habbekratserige malloot.

Vanochtend trok ik mijn dikke maillot aan.
Een donkerblauw exemplaar gekocht op de markt voor een habbekrats.
Hij past bij een donkerblauw jurkje en een rose lange vest.
Een leuke ketting maakt het geheel compleet en de kinderen vinden dat juf er leuk uit ziet.
Maar bij het aantrekken van de habbekrats malloot zag ik dat er een gaatje in de voet zat. 
Mijn grote teen wil blijkbaar een luchtje scheppen.
Peinzend kijk ik naar het gaatje..
Ik heb geen tijd om de zaak te stoppen en het is de vraag of dat zin heeft.
Want de habbekrats mallotig geval is, denk ik, niet zo sterk dat ze mijn stopjes  houdt.
Ik besluit mijn laarzen aan te trekken.
Niemand die het gaatje ziet, toch?

Nou ja, mocht ik onverwacht een ongeluk krijgen en in het ziekenhuis belanden, is het een ander verhaal.
Dat werd ons altijd gezegd als we ergens een veiligheidspeld droegen.
Een elastiek wat slap was, een knoop van je broek.
Veiligheidspelden waren de oplossing, maar niet van lange duur.
Stel dat je in het ziekenhuis kwam, wat moe…

Jodelen.

Als ik vroeger met mijn zoontje onder een viaduct of door een tunnel fietste gingen we jodelen.
Het klonk zo mooi en het echode.
Je kon dan horen of je jodeltje wat voorstelde of dat het niets was.Want jodelen ik vond het zo knap.
Je moet gebruik maken van je kopstem ofzo.
Toen mijn zoontje wat ouder werd was hij niet meer zo'n fan van die jodelende moeder naast hem.

Vanochtend dacht ik aan die momenten terug.
Maar dan in verband met de echo die je in de tunnel hoorde.
Ik mijmerde verder.
Mijn tante had een regenput achter het huis.
Ook daar kon je in roepen en hoorde je je stem.
Maar er zijn ook putten, die niet echoën.
Het zijn bodemloze putten.
Je hebt dus een wand, een bodem nodig om weerklank te vinden.

Is het ook niet zo in relatie's?
Als je geen weerklank vind bij mensen, waarmee je in verbinding staat, kost het je vreselijk veel energie.
Als er geen bodem is bij de ander, als je er alleen maar instopt en je krijgt niets terug, raak je uitgeput.

Vanochtend nam ik me voor om niet meer t…

Wat ben ik rijk....

Afbeelding
Gisteren was ik met mijn hond aan de wandel, toen mijn vriendin belde. 
Ook zij had meegedaan aan het bevolkingsonderzoek en ik was benieuwd naar de uitslag.
Ze had het zelf niet durven zeggen, maar bij haar was alles goed.


Zo gaat het ongeveer als je graag zwanger wilt worden.
Het lukt maar niet, terwijl je er alles aan doet en allerlei kunstgrepen ondergaat.
Je vriendin word wel zwanger en ze durft het je bijna niet te vertellen.

Een jonge vrouw van twintig.
Mijn gedachten gaan terug naar de jonge vrouw, die ik was.
Twintig jaar, getrouwd en verlangend naar een kindje.
Maar na 8 maanden huwelijk werd ik iedere maand gewoon ongesteld.
Met Pasen waren we op bezoek bij mijn ouders.
Ik liep naar boven en knielde neer bij ons bed.
Verbonden met Hanna, de moeder van Samuel, bad ik dringend of ik zwanger mocht worden.
En beloofde ik de Here, dat mocht ik de maand erop zwanger zijn, ik het kind aan de Heer zou geven en dat Hij hem mocht nemen in Zijn dienst.
De maand erop was ik zwanger. 

Predikant.En hed…

Knikkers.

Afbeelding
Het is een uitdaging. Dat woord zal jullie ongetwijfeld bekend voorkomen.
Want als het een uitdaging is, betekent dat het een moeilijke klus is.
Hoe komt het toch, dat een woord zo'n betekenis krijgt en ineens door zoveel mensen gebruikt word?
Wie is daar ooit mee begonnen?

Dat vroeg ik me ook weleens af toen ik nog naar school ging .
Ineens was het knikkertijd.
Zwarte nagels aan vingertjes, die een zak knikkers omklemden, waarvan de eigenaars niet konden wachten tot de bel ging, want dan vlogen ze fanatiek naar hun kuiltjes in een poging te winnen.
Springtouw en boog draaien.
Elastiek twist of hinkelen.
De hype trok door heel het land en overal waren kinderen te zien, die op dat moment er mee bezig waren.

Ergens moest er toch iemand begonnen zijn, zodat de wave zich uit kon breiden.
Dat was wat me fascineerde.
Helemaal als ik nu degene was, die de start gemaakt had.

Want heeft ieder mens niet die behoefte? Verschil maken in deze wereld? Iets willen betekenen, je leven van waarde laten zijn.
Oo…

Mijmeringen

Met de rug zit ik naar een groot kamerraam. Het maakt mijn woonkamer licht. 
Ik hoor getik tegen dat raam en herken het geluid.
Dat is toch bijzonder he?
Je hoort een geluid en doordat je ooit op onderzoek bent uitgegaan weet je nu dat het regent.
Wat is ons brein toch ingenieus gemaakt.
Het was van oorsprong wel een uit een oerknal.
Of vanuit een aap.
Of we hebben ons in de loop der jaren aangepast aan de omstandigheden.
En daarom kan ons geweldige brein, waarvan ze nog steeds niet precies van weten hoe het werkt, dit allemaal doen.

Een mens is heel uniek geschapen.
God vormde, boetseerde ons uit stof.
Hij blies Zijn kostbare Adem in onze neus en riep onze geest tot leven.
Een eeuwige geest die er al was voordat Hij de aarde tot aanzijn riep?
Een bestemming, voordat de drieenig God hun vreugde vierde in het maken van de dieren en alles wat leeft en beweegt?


Een geest wonend in dit lichaam, in dit wezen, dat de naam Lineke kreeg.
Geliefd van ver voor de oorsprong en geliefd op aarde en geliefd als z…