Berichten

Berichten uit januari, 2016 weergeven

Uitslag bloghop Januari.

Afbeelding
Hier volgt de  uitslag van de Bloghop van Januari.
Laat me eerst zeggen dat ik genoten en geleerd heb. Als VERBINDING een thema is waar je je voor inzet en over nadenkt is het prachtig om al die schatten die mensen aan je toevertrouwen te bekijken.
Dat maakt dat een keuze maken lastig is.
Petrina van Schrijfgelukjes schreef over de verbinding met haar zelf.
Lange tijd lukte dit niet maar door dagelijks op te schrijven wat haar lichaam haar vertelde, haar geest zei en wat er in haar hoofd om ging werd er verbinding gemaakt en kon ze in balans komen.
Anita eindigde haar inzending met :
Ik denk dat het vreselijk eenzaam moet zijn voor diegene die zich nergens en aan niemand verbonden voelen. Zelf kan ik mij daar niets bij voorstellen.
Heleen citeer ik graag omdat ik er mee eens kan zijn.

Relaties zijn een kans op genezing en herstel, door relaties groeien we ook en op een gegeven moment zul je zo sterk zijn dat je ook de teleurstellingen aan kunt. Townsend schrijft hierover “Onze behoefte…

De ark van Noach.

Hoe gaat het hier? 
Het gaat goed. 
De poezen lopen eindelijk vrijmoedig door het huis.
Bell zwijgt in alle talen, als ik weg ben.
De buren vragen zich af of ik de hond nog wel heb, want ze horen nooit iets.
De kuchel van de hond en de diarree is over.
Ze komt als ik roep, behalve als ze een hond ziet.
Dan rent ze  ernaar toe met een kwispelende staart en begroet ze met kusjes.


Leren.
Stiekem bedenk ik me, dat wij mensen er iets van kunnen leren.
Niet dat we iedereen met kusjes en een wapperende hand moeten begroeten, maar toch...


Het raadsel van de goede gang.

Hoe komt het toch dat het allemaal zo goed verloopt?
Ik las het verhaal van Noach en de ark.
Het viel me op, dat toen het begon te regenen, de dieren aan kwamen  vliegen, lopen en kruipen.
Mannetjes en vrouwtjes. Van elk soort een echtpaar.
Daardoor bedacht ik me dat de Heer ook over Bella en de poezen regeert.


Concert.
Dus toen Bella de eerste keer alleen was en een concert aanhief van
blaffen en huilen heb ik gebeden of de Heer haar bek wilde s…

Rijkelijk voorzien..

Afbeelding
Ken je dat? De drang om vol te houden en door te zetten is enorm. Het neemt je helemaal in beslag. Je voelt niet hoe moe je bent. Ja soms geeft je lijf een signaal af en versta je het. Maar dan denk je, als ik ga zitten stort ik in. Wie moet er dan.....??? Ja, wie moet er dan....? En wie moet wat.....?
Je staat alleen voor de opvoeding van je kindjes. Je huwelijk hield geen stand, hoe hard je er ook voor gevochten hebt. Ook toen was de remedie volhouden en doorzetten. Vermoeid en van binnen gestorven zat je bij de scherven. Je was niet in staat de trouwbelofte in stand te houden.
Je vergat in al je ijver, dat ook je man zich hier voor in diende te zetten. Hij deed het niet, dus als jij niet  de kar  zou trekken, wie zou het dan doen?
Soms belemmert het volhouden en doorgaan je zicht op de situatie. Juist in het uitrusten en daarin loslaten komt er een nieuw persectief.  De Heer zegt: "Komt allen tot Mij die vermoeid en belast zijn en Ik zal je rust geven."
Durf je dat? En durf je daarmee je l…

Ik houd van juf....

De dag nadat ze me had toegezwaaid, het kleine slimme Syrische meisje, gingen we opnieuw uitspraak oefenen.
De goede uitspraak komt op een groen blaadje, de twijfelachtige op een oranje en degene, die nog niet binnen het bereik van de mond en tong is, op de rode.
Ze is een kwiek dametje. En eerzuchtig.
Als het klaar is, vergelijkt ze de stapels, als met memory en moet het stapeltje op de rode en oranje herhaalt worden, net zo lang ze allemaal op de groene passen.
De J is lastig. De SCH echt nederlands. 
Dan gaan we "zeg maar na"doen. Ze vindt het niet leuk om nog te luisteren en na te zeggen.
Ze is zover, dat ze kan lezen en wil dat graag.
Ik begrijp de uitdaging, die ze nodig heeft.
Ze spreekt met me af, dat ze vier bladzijden mag lezen en dan opnieuw de klas in gaat.
Of ik dat goed vind.
Ik herken een leider in haar.
En ik vind het goed.
Ze leest en doet het prima. Wel buigt ze ver over het papier.
Haar ene broer heeft een bril en de ander een zicht van 10 procent.
Of zij ook geen bril …

Dag juf...

Van maandag tot en met woensdagmorgen ben ik een uurtje op school.Ik oefen met kinderen dubbelklanken zoals de oe, de eu en de ij. Dan doen we "zeg maar na" We hebben een cd speler en daaruit klinkt een vrouwenstem die huis en vies zegt, waarna de kinderen het na zeggen. Is dat leuk?  Op zich niet. Maar wat leuk is, is even een praatje te maken voordat we beginnen. Hoe gaat het met je? Is er in Syrie ook ijs en sneeuw? Hoe gaat het met pappa en mamma?  En als het klaar is en het kind loopt verheugd de klas in en zwaait nog even "dag Juf" om als ik het volgende moment de klas inkom en zij al op haar plaats zit weer "dag Juf" te zwaaien, weet ik dat het goed was. Zo'n heel klein momentje, wat zo waardevol is.
"Je hebt connectie met de kinderen en je bent lief."
Goed om te horen....
@Lineke

Om de euro's, reuzen en sterk zijn.

Nog vier bushaltes en dan ben ik thuis.  Aarzelend blijf ik staan. Nog vier minuten, dan komt hij er aan.  Naast de klok die me vertelt dat we 2 en half uur aan de wandel zijn lichten de cijfers van 4 minuten op. Zal ik? Ik voel mijn bilspieren trekken en mijn voeten branden. Het beestje naast me heeft nergens last van. Natuurlijk heb ik mijn buskaart weer niet bij me. Poepen en plassen.
Na het korte blokje om even te plassen en te poepen zijn we eerst weer naar boven gegaan. Maar het slimme hondje vond dat het rond half elf tijd was om te wandelen. Dus in mijn fleecejack, een paar handschoenen, mijn nieuwe sjaal voor vijf euries en mijn bijzondere één euro- muts van de kringloop gehuld gingen we op weg. Vijf euro zaten in mijn jaszak, want ik wilde naar de boer om eieren te halen. Het zou een flinke tocht worden. Maar de zon scheen eindelijk op het druipende land.
Vrouwmoedig.
Vrouwmoedig stapten we voort. Af en toe aan dappere mensen zonder hond en met stokken vragend, waar we langs moesten. We g…

Het beste nieuws.

Soms brengt een kleine gebeurtenis een explosie aan gevoelens teweeg.
Ken je dat?  Een nieuwsbericht, een stukje uit de krant of een zin in een preek.. Het zet je op de kop en verbaasd kijk je naar het vuurwerk,  wat aan de lucht uiteen spat. Prachtig vuurwerk, maar het past niet bij de tijd van het jaar. Het is geen koningsdag of jaarwisseling.
Onbegrijpelijke emoties.
Onbegrijpelijke emoties hebben me iets geleerd. Ze hebben me geleerd om er mee naar God te gaan. Eerst was er veroordeling. Je bent altijd zo heftig, zo gevoelig, zo... Maar veroordeling wijst de liefdevolle hulp af, die God wil bieden.

Veroordeling veroorzaakt afwijzing.
Nu vraag ik de Heilige Geest om mij te laten zien, waar die gevoelens aan verbonden zijn. Want Hij kent de diepten en weet wat er in mijn hart leeft.
Liefdevol en trouw.

Liefdevol en trouw als Hij is, brengt Hij de beelden of een indruk naar voren. Beelden van een gelijkende gebeuren uit het verleden. Is het vervolgens nodig om het alsnog te verwerken? Voor mij niet alt…

Een rondje doen.

Sinds zaterdag heb ik het druk. Jullie weten al wel dat Bella ons team is komen versterken.
Het is echt een perfect hondje. Ze is slim, luistert goed, is stapel op honden, kinderen en mij.
Heerlijk zo'n beestje we hebben al heel wat rondjes gemaakt.

Rondjes maken wat kun je dat ook met je gedachten doen.
Je begint ergens. Vaak met iets wat je onverwacht te horen krijgt en wat behoorlijk schokkend is om te horen.
Er word gezegd dat je er maar verder niet over moet praten.
En uit sympathie voor degenen die het aangaan maar eigenlijk hoor je daar zelf ook bij zwijg je er over.
Je zoekt contact met iemand die er wel verstand van kan hebben en waarvan je weet dat het niet verder gaat.
Maar met dat antwoord kom je ook niet verder.
Vooral als de dag vordert en je ook nog eens griep hebt, word het nieuws zwaarder en ga je rondjes draaien.

Dan hoor je dat er is gevraagd om er niet over te spreken.
En ja dan zijn ze bij mij net aan het verkeerde adres.
Want ik weet uit eigen ervaring wat het is om te z…

Verbinding.

Stijf van het lopen ben ik maar eens achter het bureau gaan zitten.
Sinds zaterdag heb ik een huisgenootje erbij.
Haar naam is Bella. Een schattig klein hondje uit Roemenië.
Ze is echt probleemloos.
Ze is 11 maanden oud en lijkt op een klein vosje.
Iedereen verbaast zich over haar uiterlijk en vraagt wat voor ras het is.
Ik vertel dan maar, dat ze uit Roemenië komt.
Ik weet het, Roemeens zijn is geen ras, maar ik moet het antwoord schuldig blijven.

Niksje.
Er was iemand, die vond dat ze een niksje was.
Nou sorry, maar mijn Bella is geen niksje.
Mijn Bella is een vrolijk lief hondje, die enthousiast met andere hondjes speelt en door het veld rent, alsof ze een haasje is.
Mens en dier zijn geen niksen.

Afgod.

Een mens mag ook niet tot een afgod gemaakt worden.
Daarmee kom ik nog even terug op mijn vorig blogje.
Het schokkende nieuws van "de val" is enigszins verwerkt.
Wat dat betreft ben ik een rare.
In plaats van dat ik aan mijn verdriet hierover toegeef, begin ik direct met redeneren.
Op deze …

Afgoderij?

Wie denkt er met me mee?

Ik ben geboren in 1953 en opgevoed in de Gereformeerde Kerk. Iedere zondag ging de dominee voor en hij stond ver van ons af op de preekstoel. Een toga droeg hij niet, maar wel een zwart pak. De dominee had aanzien. Hij verdiende respect. Wat hij zei was waarheid. Een aureool van heiligheid hing om hem heen. Als hij op bezoek kwam, dan zaten we in gelid. De zondagse kopjes kwamen op tafel en er werd een koekje geserveerd. Je zag hem niet vaak. Bij rouw-en trouwdiensten onmoette je hem. En later toen we naar cathechesatie gingen. In ieder geval ontdek ik bij mezelf nog altijd die neigingen. Als de dominee iets zegt, zal het zo zijn. Ik schakel mijn eigen verstand uit en gehoorzaam onvoorwaardelijk. Want hij is toch de Gezalfde des Heren. Hij is toch aangesteld door God om mij het Evangelie te verkondigen.
Maar al meerdere keren en nu weer, ben ik flink met mijn voeten op de aarde gezet. Er gebeuren dingen, waardoor mijn onvoorwaardelijke loyaliteit aan de "gezalfde des Here…

Een onbegrijpelijke weg.

Afbeelding
God's wegen zijn de wegen, die Hij Zelf is gegaan en die wij nu met Hem moeten gaan.God laat ons geen weg gaan, die Hij Zelf niet is gegaan en waarop Hij ons niet voorgaat.
Opnieuw een gedeelte uit Brevier van Ditriech Bonhoeffer.
Opstandig. Die eerste zinnen hebben de neging om opstandigheid los te woelen. Is elke weg die wij zijn gegaan, de weg van God geweest? Bonhoeffer zegt het en hij zat als een jonge predikant in de gevangenis, omdat hij in verzet kwam tegen Hitler. Dus zijn boodschap is niet goedkoop. Maar kunnen wij dit met overtuiging nazeggen?
Vragen.
Hoe vaak hebben we geen vragen gesteld? Waar bent U? 
Waar was U? 
Als U zegt dat U mij als Uw kind behandelt, 
had U me dan niet kunnen waarschuwen? U bent toch een Vader...
Leren.Soms is de weg zo onbegrijpelijk verdrietig. Je verliest je kind. Je verliest je man, je gezondheid,je baan. Sommige mensen zeggen dat God het doet om je iets te leren. Maar als je terug kijkt langs de weg, die je bent gegaan, heb je er dan iets van geleerd? Of he…

Morgen zal ik het beter doen.

Vanaf 1 januari ben ik begonnen met een dagboek van Ditriech Bonhoeffer getiteld Brefier.
Gisteren las ik over dat God een begin met ons heeft gemaakt. En dat begin is eeuwig en nu zijn we met Hem onderweg. Onderweg zijn betekent niet, dat we telkens opnieuw hoeven te beginnen.

 Opluchting
Wat was dat voor mij een opluchting. Want hoe vaak gebeurd het niet, dat ik 's avonds in mijn bed stap en bedenk dat ik de Bijbel niet gelezen heb.  Geen tijd genomen heb om te bidden.
Stille tijd
Sinds het woord Stille Tijd zijn opwachting heeft gemaakt, ben ik daar vaak wat krampachtig in geworden. De mensen op de preekstoel, die dit woord introduceerden vertelden dat het heel belangrijk was. Het  liefst 's ochtends om een uur of half zes moest je stille tijd houden. Ze  werden reuzen in mijn ogen. En die reuzen deden iets wat ik nooit zou kunnen. Om een uur of half zes mijn bed uit en dan met een schor keeltje de Heer loven en prijzen, de Bijbel openslaan en bidden. Wat een onmogelijke prestatie..
Berg.H…

De grootheid van God.

Afbeelding
Het was op een avond in 1993. 
Een televisieprogramma met Feike ter Velde en Marrie van der Feen.
Zij vertelde dat ze misbruikt was door haar vader.
Het moment dat ik uit de kast kom.
Een werkelijkheid die zich aandient.
De volgende dag zit ik in mijn blauwe lange duster in een hoekje op de bank.
Een gewaarwording of de Heer  naast me komt zitten.
Een vraag van Hem of ik er door heen wil gaan.
Een Stille Stem, Die zegt dat het zwaar zal zijn.
Ik zeg dat ik het wil.
"Als U met mij meegaat zal ik het doen."
Wel heb ik een paar restrictie's.
Het is namelijk een tijd dat er veel aandacht is voor seksueel misbruik.
Gelukkig en goed. 
Want te lang blijven overlevers er mee rond lopen, zonder ooit de moed te vinden om er over te gaan praten.
Maar voor mij schuilde er ook een gevaar in.
Ten alle tijde wilde ik Lineke blijven.
Ik wil voorkomen dat mijn identiteit zou liggen in een seksueel misbruikte vrouw.

Twee dingen wilde ik graag. 
Het eerste was dat de Heer mij een teken zou geven mocht het pr…