woensdag 30 december 2015

Bloghop maand januari 2016.



Blij verrast was ik toen bleek dat Johanneke van http://waardevolenuniek.nl/
mijn bijdrage aan de bloghop van december het mooiste vond.
Dat betekent dat ik voor de maand januari een thema uit mag kiezen.
Het word een thema wat me heel na aan het hart ligt.
Een thema, waar ik voor ga en waar ik me, met velen, voor in zet.
Juist in een maatschappij, waarin het ego lange tijd heeft geregeerd is dit thema heel belangrijk geworden.
Ons koningspaar is hier ook druk mee en geeft een goed voorbeeld.

Misschien denk je dat ik nu maar eens moet vertellen welk thema het wordt.

Laat me eerst zeggen dat je er alle kanten mee op kunt.
Je kunt er over schrijven, dichten, schilderen, 
fotograferen, koken, boetseren en bakken.

Je kunt je kinderen er een tekening over laten maken.
En elke bijdrage heeft gelijke kansen.

Het thema van de maand januari is:

Verbinding.


Je hebt tot 29 januari 2016 om je bijdrage hieronder te plaatsen.
Heel veel plezier ermee.

@Lineke.

Nog even de spelregels op een rijtje:

Op je eigen blog plaats je je bijdrage waarin je vermeldt dat je meedoet aan de bloghop en een link naar mijn blog.
En onder deze blog kun je je link plaatsen, zodat we er van kunnen genieten.





Zelfvertrouwen


 Misschien ken je het wel. Je kunt allerlei testjes doen op facebook. Het is niet helemaal kosher, want de pagina wordt omgeven met allerlei occulte uitnodigingen.
Maar je kunt ook een Bijbeltekst voor jou aanklikken.

En bovenstaande kwam er voor mij uit.

`Raak je zelfvertrouwen niet kwijt, het zal rijkelijk worden beloond`


Het blijft haken. 
Waar kan ik deze tekst terug vinden in de Bijbel?
Ik moet denken aan: 

Geeft dan uw vrijmoedigheid niet prijs, die een ruime vergelding heeft te wachten. Want gij hebt volharding nodig, om de wil van God doende, te verkrijgen hetgeen beloofd is. (Hebr.10:35,36)


Derek Prince geeft er de volgende verklaring bij.

Het woord ‘vrijmoedigheid’ betekent dat je vrij mag spreken.
 Je mag vrijmoedig spreken over Jezus – 
over wat Hij voor je gedaan heeft en wat Hij nog voor je gaat doen. 

Degene die tussen de regels door kunnen lezen,
hebben wel begrepen, dat ik seksueel misbruikt ben door verschillende mensen.
Mensen aan wie ik door God werd toevertrouwd.
Mensen, die dat vertrouwen niet waard bleken te zijn.
Ik heb in de verwerking ervan zoveel van God gekregen en geleerd.

In mij leeft een sterk verlangen en een roep om dit aan het papier toe te vertrouwen.
Omdat het een eenzame weg is voor mensen die hetzelfde overkomen is.

Er is veel schaamte. Er zijn veel vragen. Er zijn veel vooroordelen.

Ik wil zo graag vertellen, dat God mensen die misbruikt zijn, zo waardevol vindt.

Maar daar heb ik heel veel vrijmoedigheid voor nodig.

Wat vinden jullie van mijn droom?


@Lineke.

dinsdag 29 december 2015

Troostmeisjes


Gisteren was het voor het journaal. Japan heeft officieel zijn excuses aangeboden en een groot bedrag betaald.
Troostmeisjes, die soldaten in de oorlog moesten `vermaken`.
Maar dan wel op seksueel gebied.

De mevrouw met haar muts en mondlap voor gaf een reactie.
Het trof me. Onherkenbaar was ze.
Je zag alleen een paar ogen achter een bril.

Dat is wat de vijand wil. Hij doet dingen met je in het geniep.
En zorgt ervoor dat je onherkenbaar wilt blijven.
Uit schaamte. 

Want wat zullen mensen wel niet denken
 als je een troostmeisje bent geweest?
Ze zullen op zijn minst denken
 dat je psychisch niet gezond kunt zijn
 en normaal kunt functioneren.
Ze zullen denken dat je het verzonnen hebt
 om aandacht te willen trekken.
Als ze horen dat je door meerdere mensen misbruikt bent,
 zullen ze denken dat je dat in ieder geval zal verzinnen.
Want dat verzin je toch niet?
Nee dat verzin je niet...

Dan is er de reden dat je je daders niet in discrediet wil brengen.
Ze waren namelijk zo zielig. 
Daarom vroegen ze van je wat je niet had mogen geven.
En eigenlijk zijn ze dus nog zielig.
En vertel je het maar niet.

Maar verkeerde daden moeten aan het licht gebracht worden.
En daarmee ook de daders.

Ik vond het erg dat deze mevrouw achter een monddoek schuil ging.

Geliefd en kostbaar is ze.
Ze mag opstaan en schitteren
Want Jezus heeft het ook voor haar gedaan.

@Lineke



maandag 28 december 2015

Oude pijn.

Nog drukt de last van leed in kwade -dagen,
nog kwelt de oude pijn ons hart en hoofd.
Voor onze opgejaagde zielen vragen wij,
het heil dat Gij ons hebt beloofd.
Ditriech Bonhoeffer.

Wat een lef deze regels op te schrijven.
"Nog kwelt de oude pijn ons hart en hoofd."
Dat hoort toch niet.
Het is toch zo dat “het oude voorbij gegaan is en het nieuwe is gekomen.”
En dat je niet achterom moet zien…..

Dus zeg je maar niets, als de oude pijn je hart en hoofd kwelt.
En worstel je om het ook maar niet aan God te vertellen en het voor je te houden.
Want Hij zal net zo reageren als die voorganger en ook vertellen dat het oude voorbij is gegaan. 
En dat je niet achterom moet zien.
Maar ondertussen neemt de oude pijn bezit van je.

Beelden.

Beelden van jaren terug komen voor in je dromen.
Geluiden, die doen denken aan die dagen maken dat je ineen krimpt.
Maar erover vertellen, erom huilen…

Wil je het niet liever vergeten? Zou je niet willen dat het nooit was gebeurd?
Zullen we net doen alsof het nooit is gebeurd?

Ja, ik had een hele lieve zorgzame moeder.
Ik had een vader die mij te allen tijde beschermde.
Ik had een meester die me goede dingen leerde.
Want zo is het te hanteren. De oude pijn…
Maar zo is het dat de leugen regeert.

Er is maar één weg.
De waarheid zal je vrijmaken. En die waarheid brengt oude pijn naar boven.
Maar alleen dan kan God's Heil (heling) komen.


@Lineke

zaterdag 26 december 2015

Niet dom

Gisteren was ik op bezoek bij mensen.
We zitten nooit verlegen om een onderwerp. We gaan van kunst, naar literatuur, van poëzie naar boeken en schrijvers, van kerk en geloof, naar musea. Het is echt zo leuk.

Er is een tijd geweest dat ik voor straf direct uit school naar huis moest rennen.
Ik was 10 jaar en er werd mij gezegd dat ik nooit zou kunnen leren.
Ik was dom en daarom moest ik direct uit school thuis komen, zodat mijn moeder me het huishouden kon leren.
Ze deed me het stoffen voor, ik moest de bedden opmaken, aardappels schillen etc.
Door allerlei gebeurtenissen en het milieu waarin ik opgroeide, kreeg ik niet de ruimte om me te ontwikkelen tot wie ik was.

Het leven was en is voor mij een ontdekkingstocht.
In gesprek met een lieve vriendin hadden we het over nare jeugdervaringen en wat je er later mee doet.
Als je bijvoorbeeld mishandeld of misbruikt bent, is het niet direct zo, dat je later ook gaat mishandelen of misbruiken.
Ieder mens heeft een keuze, ondanks slechte voorbeelden en ervaringen.
Wel is het dan zo dat het een zoektocht is. 
Een leven van veel nadenken over hoe dingen werken, een van fouten maken, opnieuw beginnen en het beter te doen.

Nu ben ik zover, dat ik kan zeggen dat ik absoluut niet dom ben.
En geniet ik van contacten, waarin we elkaar wat te vertellen hebben.

@Lineke


donderdag 24 december 2015

Wat een paard, een ezel en een schaap met elkaar van doen hebben......



Ken je dat? Je vraagt om een woord van de Here en opent je Bijbel op een willekeurige plaats.
Zo van: waar het Boek openvalt en er een tekst uitspringt, dat is voor mij vandaag.
Mijn Bijbel viel heel vaak open op psalm 32 en dan lichtte vers 8 en 9 op.

Ik leer en onderwijs u aangaande de weg die gij gaan moet;
Ik raad u; mijn oog is op u.
Weest niet als een paard, als een muildier zonder verstand,
welks trots men bedwingt met toom en bit,
opdat het u niet te na kome.  Psalm 32:8,9





“Ja hoor, ben ik weer een paard of een ezel” verzuchtte ik….
Ren ik weer voor de Here uit???
Het kwam me vreemd voor.
Ik rende niet zo hard. Ik was eigenlijk niet vooruit te branden.
Het leven had me dusdanige tikken uitgedeeld dat ik angstig en onzeker was.
Daarom had ik het nodig om op die manier de Bijbel te gaan lezen.
Het gevaar bestond dat de Bijbel steeds op dezelfde plaats openviel, maar dat had ik niet in de gaten.

Immanuel, God met ons.


Natuurlijk is het leven nog weleens spannend.
Is het nog niet altijd eenvoudig om te dealen met wat je dagelijks kan overkomen .
Maar de wetenschap dat Immanuel, God met ons, 
is gegroeid.
Daarom durf ik nu de Bijbel anders te lezen.
Hij staat namelijk van kaft tot kaft vol met Woorden Die op kunnen lichten.
Woorden die Levend zijn.

Maar met de geloofszekerheid is er ook iets anders gekomen.






Nu moet ik leren om meer te worden als een schaap.
Ik verzamel schaapjes. Om er eens naar te kunnen kijken en te bedenken dat ik achter de Herder aan moet gaan.
Dat Hij me leidt naar groene weiden.
Ik vind het een hele kunst.
Schaap zijn. Geleid te worden door de goede Herder.

Tekst


Er is een tekst die wél steeds terugkomt. 
Niet gezocht, maar op essentiele momenten gekregen van mensen.
Toen ik de Bijbelschool afsloot, kreeg ik hem. 
En op een conferentie, nog niet zo lang geleden, kwam hij weer.

'Vertrouw op de Here met uw ganse hart,
en steun op uw eigen inzicht niet.
Ken Hem in al uw wegen,
dan zal Hij uw paden recht maken.”

Dat heeft te maken met schaap zijn.
Je overgeven aan de Herder, Die weet wat goed voor je is.
Ik vind het zo moeilijk.
Jij ook?

@Lineke





woensdag 23 december 2015

Mijn wens voor jullie....



 tekst: Sydney Cartner, vertaling: Jaap Zijsltra

HEER VAN DE DANS

intro

Ik danste in de morgen, toen de wereld begon,
ik danste met de maan, de sterren en de zon,
daalde af van de hemel, met de aarde begaan,
in Bethlehem ving de reidans aan.

intermezzo

Ik danste voor priesters, voor het hele stel
Ze sprongen niet de zevensprong, ze sprongen uit hun vel
Ik danste voor vissers op hun strand en zie,
ze dansten op de golven van mijn melodie

Dans dan, wie of je ook mag zijn,
ik ben de Heer van de Dans, zegt hij.
Kom, ik leid je wel, dus schaar je aan mijn zij,
ik neem je op in mijn dans, zegt hij.

intermezzo

Ik danste op sabbat en de lamme genas
Het rabbinaat riep uit: “Dat geeft geen pas!”
Men loog, men spoog, de gram was groot
Aan een kruis maakte men mij dood.

Dans dan, wie of je ook mag zijn,
ik ben de Heer van de Dans, zegt hij.
Kom, ik leid je wel, dus schaar je aan mijn zij,
ik neem je op in mijn dans, zegt hij.

Ik danste op een vrijdag, en de zon week terug,
het viel mij zwaar met de duivel op mijn rug.
Mijn graf: een spelonk met een steen ervoor,
maar ik ben de Dans en ga altijd door!

modulatie

Ik werd geveld maar ben opgestaan:
Ik ben het leven dat altijd zal bestaan.
Ik leef in jou, leef jij nu ook in mij
Ik ben de Heer van de Dans, zegt hij.

Dans, dans, wie of je ook mag zijn
ik ben de Heer van de Dans, zegt hij.
Kom, ik leid je wel, dus schaar je aan mijn zij,
En ik neem je op in mijn dans, zegt hij.

coda

Dans maar! Dans dans! (repeat and fade out)

@Lineke

dinsdag 22 december 2015

27 dresses.

Deze maand heb ik een gratis abonement op Netflix.
Voor diegene, die (nog) niet weet wat het is, je kunt er voor een bepaald bedrag onbeperkt films kijken.
Heerlijk vind ik het juist gedurende de maand december.


Circus.


Ik bevind me in een circus waar ze een lieve olifant verdedigen tegen een brute directeur.
Daarna ben ik een gewoon meisje, die een prins ontmoet en met kerst met hem trouw.
Natuurlijk wel, nadat ik allerlei strubbelingen heb ondergaan.


27 Jurken


Gisteravond was ik in het bezit van 27 jurken.
Geen gewone jurken, zoals ik die weleens op de kop tik bij de kringloop, op de markt of in de uitverkoop.
Nee, mijn kast hing gisteravond vol met mooie- en maar ook de bizarre jurken.
Ik verzorgde trouwerijen en was telkens een bruidsmeisje.
En ik ontmoette een journalist.
Twee thema's, die me bijzonder na aan het hart liggen.
Jurken en journalistiek.


Werkelijkheid


Maar dan komt de werkelijkheid en met een zucht stap ik uit mijn luie stoel en ga richting bed.
Ik open mijn kast om mijn jurkje weg te hangen.
Er hangen geen 27, maar genoeg voor mij.
Als kleintje was ik al gek van jurkjes en van mijn roodwit gestippeld kleedje kon ik maar moeilijk afscheid nemen.
Iedere keer trok ik hem weer aan, ondanks dat hij veel te nauw en verbleekt was.
Onder tranen en protest is hij toch weggegaan.





Verdrietig


Ze was de afgelopen dagen behoorlijk verdrietig. Bepaalde herinneringen namen haar zo in beslag.
Ze kwam niet uit huis, niet in de kerk en niet uit de pyjama.
Een lieve vriendin ging voor haar bidden.

En toen kwam de Stille Stem.
"Doe die oude jurk eens uit en gooi hem nu maar weg."
Ze zag zichzelf, terwijl de jurk om haar benen op de grond gleed.
En heel bewust stapte ze eruit en gooide het weg.

Ze gleed in een jurk, die  ze al een poosje niet had gedragen.

Hij was gemaakt door een hemelse Couturier.
Hij was geverfd in een prachtige kleur.

Ze keek in de spiegel en zag zichzelf door de ogen van Degene,
Die deze jurk voor haar had gekocht.

Gekocht door het offer wat Hij bracht.

 Gekocht aan het Kruis van Golgotha.




@Lineke











maandag 21 december 2015

Straks als ik geen pijn meer doe.



Heer, neem dit leven en maak het tot Uw troon.

Het kwam binnen vanochtend.
Je leven geven aan God en vragen of Hij het wil maken tot een troon voor Hem?
Dat leven met zoveel verkeerde keuze's.
Met zoveel kronkelpaden. En op die paden ontmoetingen met mensen die je slecht behandelen.
Behandelen, zodat er een blijvende schade lijkt te zijn.
Ontmoetingen met mensen die ik slecht behandeld heb.
Die pijn hebben geleden door mijn toedoen.
"Straks als ik geen pijn meer doe" is de titel van een lied.
Helaas, ik doe nog steeds pijn.
En ik heb ook nog steeds pijn.
Soms zo erg, dat ik onderduik en even niet gezien wil worden.
Even niet in een kerk kom en bijna niet uit mijn pyama.
Het verhaal wat er te verwerken is niet over mijn lippen krijg.

En dat leven geven aan de Heer?

Nou, dat zie ik echt niet zitten.
En daar zie ik Hem niet in zitten.

@Lineke


zondag 20 december 2015

De wekker die niet afliep.

In het jaar 2000 woonde ik in Jeruzalem. 
Nu wilde het geval dat ik na drie maanden mijn visum moest laten verlengen.
Iedereen om me heen had het druk met brieven en bezoeken aan het visumkantoor.

Maar aangezien ik allergisch ben voor de papierenwereld en formulieren, lees allergisch als rebels, (willen jullie me iets voorschrijven, ik bepaal het zelf wel, wat ik doe) negeerde ik die toestanden. 

Ook mijn vrijwilligerscoördinator kwam niet op het idee om mij de benodigde brief te geven om mee naar het visumkantoor te gaan.

In juli kreeg ik bericht dat mijn schoonzusje stervende was.
Ik besloot om het vliegtuig naar Nederland te nemen.

Toen kwamen we tot de ontdekking dat ik al een aantal maanden illegaal in het land verbleef.
Ik ging snel met de brief naar het visumkantoor, maar deze staakte de hele week. 

Het zou geen probleem zijn om het land te verlaten, maar ik zou dat met een aantekening op mijn paspoort doen en het land nooit meer in mogen. 
Het was niet anders, ik had te gaan. 

De ochtend brak aan dat ik vliegen zou. 
Om kwart voor vijf zou een soort van "schipholbusje" voor de deur staan.
Ik had mijn wekker om 4 uur gezet, maar deze ging niet af waardoor ik om kwart voor vijf  wakker schrok. 
Ik schoot in de kleren, rende de trap af met mijn koffer en stond te duizelen op de stoep. 
Het busje was vast al geweest.

Maar even later kwam hij aanrijden en ik stommelde naar binnen. 

De hele tijd had ik het gevoel dat ik nog sliep en ik het allemaal droomde.

Aangekomen op het vliegveld schoot ik de eerste beste man aan 
en zei wanhopig dat hij me moest helpen: "I don't know anything"
Hij keek me aan, deed iets met mijn koffer en stuurde me naar de rij voor de douane. 

In Israël word je twee keer scherp ondervraagd, voordat je door de douane mag.

Dus ging ik geduldig in de rij staan.

 Maar ze riepen de mensen achter mij en mij lieten ze staan.

Fel zei ik, dat ik nu wel eens aan de beurt was, ik had al een poosje staan wachten.

Mevrouw, u bent klaar, u hebt alle benodigde stickers op uw koffer, u mag doorlopen.

Daar ging ik door de douane zonder paspoortcontrole.

Nog steeds slaapdronken en niet beseffend wat er gebeurd was.

De volgende morgen mailden de collega's en vertelden dat mijn wekker die ochtend

 om vier uur was afgegaan.

Ik vertelde van het wonder.


Voor mij een getuigenis van God's Genade,Die ondanks mijn rebellie ,

 mij toch uit de problemen hielp, door een engel op wacht te zetten.


Alleen was het wel nodig, om een controlfreak als ik ben, in slaap te houden.

 En kon ik na twee weken terug keren op mijn post.

@Lineke

zaterdag 19 december 2015

God is goed.

Wat als je uit Syrie gevlucht bent met vier kinderen, waarvan de jongste drie een ernstige stofwisselingsziekte hebben?
De kinderen zijn 2, 4 en 8 jaar oud. Nu heerst er in het gezin een virus en dit is gevaarlijk voor deze kinderen. 
Omdat ze geen netwerk hebben en het weekend voor de deur staat ben ik gevraagd als achterwacht. 
Heel "toevallig" kwam ik binnen terwijl er nagedacht werd over wie zou kunnen bijspringen. 
God is goed...

@Lineke

donderdag 17 december 2015

En daarom ben je te benijden.


Vanochtend las ik een berichtje over de toestanden die plaatsvonden in Geldermalsen gisteravond.
Op dezelfde tijd waren we bezig met een kerstmaaltijd.
Ouders hadden met liefde gerechten bereid.
Lekker eten wat volgens Syrisch recept klaargemaakt was. 
Koerdische ouders uit Irak, Syrische ouders uit Damascus die zich voorstelden en waarbij ik een kind, maar ook zijn gedrag kon plaatsen.

Vanochtend sprak ik stil met de Heer over de gebeurtenissen in Geldermalsen.

`Je bent te benijden.`



Jubel, gij onvruchtbare, die niet gebaard hebt; breek uit in gejubel en juich, gij die geen weeën gekend hebt, want de kinderen der eenzame zijn talrijker dan de kinderen der gehuwde, zegt de HereMaak de plaats voor uw tent wijd, en men spanne de kleden uwer woningen uit, wees er niet karig mee, maak uw touwen lang en sla uw pinnen vast Jesaja 54:1,2 


De ogen en gezichtsuitdrukking vertellen je een verhaal.
Het niet kunnen begrijpen van een onverwacht opstandig en defensief gedrag ook.
Het zijn geen sprookjes eindigend in`En zij leefden nog lang en gelukkig.`

Het peilend kijken in mijn ogen of er vijandschap te zien is vertelt dat er niet een onmiddelijk vertrouwen is.

Het proces in mij van angst voor overheersing en terrorisme tot een warm welkom en inzet heeft zich in een paar weken tijd voltrokken.
Doodmoe was ik er door.

Je bent te benijden.


De tent,  je hart word opgerekt.
De kleden van je hart uitgespannen.
De touwen van dat kleed lang gemaakt.
De haringen stevig vast gemaakt.
In dat hart mogen vele kinderen op de vlucht komen schuilen.

Ik moet nu denken aan een beeld, wat iemand ooit had, toen ze voor me bad.
Ik zeg het met aarzeling, omdat ik me er niet op voor wil laten staan.
Ze zag me lopen, gehuld in een wijde mantel.
De wind nam de mantel vanaf mijn schouders en bolde het als een luifel op.
En onder die luifel liepen veel kinderen.
Blij en zorgeloos gingen we voort.


En daarom ben je te benijden.


@Lineke



woensdag 16 december 2015

Kerstfeest op school.

In mijn kerstjurk zit ik weer achter de pc om verslag te doen.
Om half zes kwam ik de school binnen en stonden er in de hal waar we normaal zitten om te oefenen met de Nederlandse woordjes, tafels met lekker eten.
De kinderen waren prachtig uitgedost.
Ouders hadden de kinderen gebracht.
Dat was fijn, zo kon ik kennis maken met vaders en moeders.
We aten lekker en gezellig.
Daarna gingen we naar buiten om op het plein in het donker een paar kerstliederen te zingen.
Nog even weer in de klas waar we van ieder kind een mooie foto namen en mochten ze naar huis.

Het deed me terug denken aan vroeger.
Weken van te voren waren we kerstliederen aan het instuderen.
Ook waren er kinderen die een stukje tekst mochten voorlezen.
Netjes op toon met de punt en de komma op de juiste plaats.
Dit alles was voor het kerstfeest in de kerk.
Opgewonden waren we. Onze ouders zaten te luisteren en te kijken.
Begeleid door blokfluit of orgel zongen we dat het een lieve lust was.
Een enkele keer gebeurde het dat een nerveuze jongen zijn tekst kwijt was en met een rood hoofd het podium verliet.
Och wat maakte het uit, denk ik nu.
Bij de uitgang kregen we een boekje van W.G. van der Hulst en een sinaasappel.
Heerlijk, met twee broers hadden we in de vakantie drie boeken om te lezen.
En werd de voorraad aangevuld, zodat ik bibliotheekje kon spelen.
Ja, kerstfeest was een indrukwekkend gebeuren.
Met de kinderen van vanavond had ik eigenlijk een reis in de tijd willen maken.
En hun kennis laten maken met het Kindje Jezus.
Wat ik wel heb zijn de foto's. En daar maak ik een collage van en breng ze in gebed bij Hem.



Intuïtief eten

Van intuïtief eten word je slank.
Dat las ik laatst op een site van een soortement van welzijnsgoeroe.
Nou, ik moet je zeggen, dat sprak me wel aan.
Na het drinken van sole, wat normaal heel gezond schijnt te zijn maar voor mij even net niet, ben ik wat voorzichtig geworden.
De hevige rugpijn als gevolg van protesterende nieren stond er niet niet bij vermeld.

Nu eet ik geen vlees. Allereerst omdat me dat helemaal niet gezond meer leek, nadat ik kanker heb gehad.
Nu heb ik ook geen carnifoor in huis, dus dat kan gemakkelijk.

Verder vind ik het meer dan schandalig zoals we met dieren omgaan.
 Ik gruwel van de aanblik van kippen op doorgezakte pootjes, varkens die bevallen op een rooster en in een klem, zodat ze niet bij hun pasgeboren kindjes kunnen komen, die via dat rooster van hun wegglijden, het vervoer van jonge kalfjes die meer dood dan levend aankomen.


Van intuïtief eten word je slank.


Laat ik nou op vrijdagavond een zak drop leeg eten. 
En vandaag kreeg ik een kerstkrans van school, als dankjewel voor mijn bijdrage aan de vluchtelingkinderen.
Hoe raadden ze het, bij het ontbijt had ik daar al zin.
Ik dacht er nog over om er één te halen, maar ging met het ingepakte cadeautje naar huis en sneed snel de krans aan.
Inmiddels heb ik mijn vierde stukje op.

Eigenlijk kan ik nu niet zeggen, waar mijn lijf behoefte aan heeft.
Terwijl ik straks op school verwacht word om samen met de kinderen van een kerstmaaltijd te genieten.
Ik hijs mijn stille lijf maar eens in een mooie kerstjurk.
En ik hoop dat  de nieuwe kinderen, die vanmorgen voor het eerst zijn begonnen, er ook bij zijn.
Want wat zou ik graag wat van de gespannen gezichtjes en lijfjes willen wegnemen.
Een beetje plezier, een vonkje aan het lontje, wat ergens diep van binnen te vinden, is aansteken.

Van intuïtief eten word je slank.


Laat ik het er op houden, dat ik een grote portie zelfbeheersing nodig heb. 
Dat mag je mij wel opscheppen, vooral in de maand december.

@Lineke.



dinsdag 15 december 2015

Tel je mee?

Vanaf zondag ben ik alweer in de uitrustmodus. 
Wat is dat een lastig gegeven. 
Zondagmorgen ben ik niet naar de kerk geweest en in de middag heb ik een groot deel geslapen.
Gelukkig wel in de stoel met de kleren aan, want anders voelt het helemaal zo lui.
Ook gistermiddag deed ik een paar uur mijn oogjes toe,
En vanochtend heb ik uitgeslapen. Ik hoefde niet naar school, omdat ze naar de kinderboerderij gingen.
's Nachts slaap ik ook het klokje rond.
Ik word daar zo verdrietig van. 
Ik worstel ermee. En ik vraag me af of ik lui ben.
Of ik misschien depressief ben.
Of ik geen plezier heb aan het leven. 

Oude vertrouwde stemmen klinken.
"Gaat tot de mier, gij luiaard, ziet hare wegen en wordt wijs."
"Eruit lui lui Lineke" 
Het verlamt, want al zou ik er gehoor aan willen geven, het lukt me ten ene male niet.

Ja, er zijn dagen dat ze vol energie is.
Toch weet ze al bruist ze van levenslust, blij omdat het weer eens anders is, ze 's middags een uurtje moet rusten.
Maar ze opent haar handen en verwelkomt de dag en rusten is zonde van haar tijd.
Nu gaat ze niet liggen.
Naarmate de dag vordert, word ze vermoeider, maar ze gaat er tegen in.
En dat duurt een aantal dagen, totdat ze in een zwart gat zinkt.
 Niet van depressie, maar van dodelijk vermoeid zijn.
Ze praat met vrouwen, die ook kanker, chemo's en operaties achter de rug hebben.
Lotgenoten, die haar bevestigen dat het er bij hoort, dat je zo moe kunt zijn.
Gerustgesteld geeft ze er aan toe. 
Maar verdrietig blijft het.
 Want je telt pas mee als je productief bent. 

"Kom maar Mijn zoon en Mijn dochter, je mag er gewoon zijn. Je hoeft niet altijd tegen de berg op te klimmen. Rust maar uit in Mijn liefdevolle armen.
Rust maar uit aan Mijn Hart, wat spreekt van acceptatie in Mijn Zoon.
Hij, Die tegen jou zegt: "Kom maar bij Mij, je bent vermoeid en belast" 
Kom maar bij Mij, Ik zal je rust geven"

@Lineke

maandag 14 december 2015

De dans van een goede wereld.

Mijn vorige blog ging over Elizabeth en Zacharia.
In een tijd dat het volk in een hopeloze situatie leeft, de Romeinen hebben  het voor het zeggen, Elizabeth en Zacharia, twee oude mensen, die na jaren van gebed kinderloos zijn...grijpt God in.
Elizabeth, een oude vrouw, wordt zwanger.
Zij wordt zwanger van Johannes den Doper.
Hij is degene die de komst van de Messias rondbazuint.
In dezelfde tijd dat Elizabeth haar kind onder haar hart draagt, wordt Maria zwanger van de Messias.
Ze zijn neven, ware het niet dat Jezus God's Zoon is.
Zacharia en Elizabeth zullen allang niet meer gebeden hebben om een kind.
Ze hebben zich na alle verdriet erbij neergelegd.
Het volk Israel is gewend aan de Romeinse overheersing.

Hoop op verandering brengt meer pijn met zich mee,
 dan berusting in de situatie,
Verlangen naar goedheid, naar vrijheid om te zijn zoals je bent bedoeld, heb je laten ondersneeuwen.
Verborgen onder een ijslaag van angst voor pijn.
Een langgerekt verlangen maakt immers het hart ziek.

Maar God denkt daar anders over.
Hij denkt aan Zijn beloften, die Hij na de zondeval al gaf.
En midden in de troosteloosheid, in de apathie laat Hij Zijn Zoon geboren worden.
Breekt de Hemel open en daalt een engel neer.
Aan verkleumde herders wordt het goede nieuws gebracht.
Zij zetten hun verstijfde koude stramme benen op weg naar de stal
en openen hun versteende harten voor dit Kind.

Daar waar licht en liefde de hardheid van het leven raken, vloeien er tranen.
Warme tranen om de ijskorst rond het hart te doen smelten.
Hun stramme benen, hun verkleumde voeten leren te dansen.
Ze laten zich leiden door de dans van het paradijs.
Muziek van hoop en een zeker weten dat er zuivere wereld is.

@Lineke

Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...