maandag 30 november 2015

Kinderfietsen op het plein.

Wat wilde ik graag met hun praten, maar ze scheurden op hun skeelers voorbij.
Het was een flits en in een poging om contact te maken schreeuwde ik mijn longen uit mijn lijf.
Maar zoals dat in een droom gaat kreeg ik geen geluid uit mijn keel.
Het is alsof ik door een barriére van lucht heen moet, voordat er een klein geluidje aan mijn mond ontsnapt.
Gelukkig voor mij loopt de wekker af.
Dit is de eerste ochtend, waarin er een nieuwe taak wacht.
Ik ervaar het nieuwe en het spannende ervan.
Teksten waarin ik kan lezen over zegen die me zal volgen, komen voorbij.

Gebed

In gebed wordt me duidelijk dat de Heer voor me uit zal gaan, verlangend om door mij heen de kinderen te zegenen en dichtbij ze te zijn.
Om ze te laten weten dat ze kostbaar zijn.
En dat Hij erbij was toen ze door het diepe water trokken, 
Dat Hij zag, hoe ze door het vuur gingen.
Hij was erbij maar op dat moment niet in de gelegenheid om te vertellen hoe lief Hij hen heeft en hoe Hij samen met hen huilde in hun diepe pijn.

 Straf.

Kinderen denken heel vaak dat de nare dingen die hun overkomt hun eigen schuld is.
Zij hebben iets verkeerds gedaan en daarom gebeuren die dingen.
En grote kinderen denken vaak dat ze iets moeten leren als ze verlies lijden.
Dat God hun iets wil leren door dat verdriet.’
Die grote kinderen zijn vaak volwassen. 

Maar als je toch in een God moet geloven Die je moedwillig allerlei ellende in de schoenen schuift om je iets te leren…Dan geloof je toch zeker niet meer.


Verwrongen.

Mijn Godsbeeld is jaren verwrongen geweest.
God was mijn vader en mijn vader was god.
Ik kwam er door in de knoei. 
En heb heel vrouwmoedig gezegd dat ik niet meer wenste te geloven in een god die op mijn vader leek.
En heb gezegd dat als God anders zou zijn, Hij Zich maar aan mij bekend moest maken.
Dus legde ik het bij Hem neer en wachtte af.
Ik ben niet teleurgesteld. Hij openbaarde Zich als Vader, als Jezus en als Heilige Geest.

Klaar?

Is het nu voor altijd klaar? Nee, het is geen statisch gebeuren.
Het leven is in beweging en door die beweging lijkt het of God soms weer verder weg is.
Maar in die beweging weet ik ook dat ik voor altijd vastgehouden wordt.
Net zoals de kinderen die ik vanochtend hielp om woordjes te oefenen.
Toen ik het schoolplein opkwam en er allemaal kinderfietsen stonden werd ik blij.
En toen ik de deur opende van de klas had ik het gevoel dat de Heilige Geest in mij vooruit rende naar hun toe.

Heerlijk, IK mag bij jullie zijn. Wat keek IK verlangend uit naar dit moment.
IK houd van jullie, want jullie zijn Mijn Schepping.

Kostbaar En Geliefd.

@Lineke



zondag 29 november 2015

Overgave.


Wat is dat voor een woord? Overgave…


Ik word er helemaal kriebelig van.
 In de kerk van mijn jeugd hoorde ik er nooit over spreken.
En als ik het woord opzoek in de concordantie, kom ik hem maar drie keer tegen.

Waarom is er juist in evangelische kringen zoveel sprake van?
Want toen kwam ik er mee in aanraking.
Je moét je overgeven aan God. Je moet alles aan Hem geven.
Je geld en je leven. Je tijd, je huis, je gaven en talenten.

Maar dat is moeilijk. Vooral als het nooit van je is geweest .
Vooral als je zo weinig hebt gehad.
Vooral als er zoveel van je is geroofd.
Als er vroeger tegen je werd gezegd, dat er niets van jou was.
En dan heb je eindelijk iets veroverd en dan moet je het overgeven,

Worsteling.


Ik heb er mee geworsteld. 
En als de Heer het van mij vroeg en Hij vroeg dan de dingen, die ik ook liever kwijt wilde, zoals de foute dingen of de dingen die me tot dan toe hadden geholpen om overeind te blijven, maar nu wel weg konden, duurde het soms een aantal dagen.
Dan durfde ik er nog niet helemaal zonder.

Het was als een kruk die ik niet meer nodig had, maar waarvan ik niet zeker wist of ik hem terug kon brengen naar de thuiszorgwinkel.
Maar als ik dan eindelijk zover was ontdekte ik dat de Heer mijn benen sterk genoeg had gemaakt. Of dat ik flink getraind had.
Want wie zegt wat van Hem is en van mij?

Overgave aan een liefdesrelatie?


Zou het zo zijn dat het geheim schuilt in een liefdesrelatie?
In de intieme omgang waarin ik meer en meer leer met Hem te delen?
En dat de overgave niet alleen van mijn kant komt?
Maar dat ook Hij Zich overgegeven heeft.

Hij als Eerste. Hij het grote voorbeeld.
Zijn Zondeloos bestaan en volmaakte Lichaam, vrijwillig overgeven,
 Overgegeven tot in de dood. 

Overgave, een Genadig Gebeuren. 


Het is een genadig gebeuren.
Nooit zal Jezus dwingen. 

Het moment dat Hij fluisterde of Hij mijn hart mocht open beminnen?
Dat moment staat me nog levendig voor ogen.
Aarzelend en bevreemd gaf ik toestemming.
En vanuit die onvoorwaardelijke liefde, dat zachte aandringen, dat geduldige kloppen aan de deur van mijn hart lukte het me.

Hij zegt het Zelf:

Loop niet vooruit op de liefde, overhaast niets. Laat de liefde zichzelf openbaren als de tijd daarvoor gekomen is. Hooglied 2:7a


En nu?

Overgave is een levenslang proces.
Want als de wind is gaan liggen na een storm lijkt het, alsof je het opnieuw 
moet leren.

Opnieuw je durven te verheugen in Zijn liefde, steeds vaster groeien in je identiteit tot een totale overgave.

Een overgave aan de Stem, Die roept:

Jij bent Mijn duifje, verborgen in de rotsspleten. Laat Me je gezicht zien en je stem horen. Je stem klinkt zo zoet en je gezicht is zo lief. Hooglied 2:14


@Lineke

Met deze blog doe ik mee aan de Bloghop 



zaterdag 28 november 2015

Een niemanddalletje???

Een lekker luchtig niemanddalletje.
Dat moet deze blog worden.



Als ik denk aan een niemanddalletje, denk ik aan een flutterig nachthemdje.
Dat is anders dan mijn flanellen pyjama, die over mijn handen en voeten valt.
Of aan een hemdje met spaghettibandjes.
Dat is anders dan een hemdje, die hooggesloten is vanwege een borstprothese.
Iedere keer als ik iets wil passen schuif ik eerst mijn rechterarm in de mouw.
Vanwege de oedeem-arm past lang niet alles.
Mooie lingerie laat ik voorbij gaan. 
Het is niet anders. Ik ben er nog en mag leven.


Zomer

In de zomer had ik heftige rugklachten.
Ik ging door de scan en in de overtuiging dat de kanker terug was, hoorde ik tot mijn stomme verbazing dat alles goed was.
Toen heb ik de keuze gemaakt om het wonder van genezing( door operaties en behandelingen heen) te aanvaarden en erin te geloven.


Fisio

 Gisteren was ik weer eens bij de fysio.
Ze moest mijn rechter-schouder, die de neiging heeft om naar voren te groeien weer eens flink onder handen nemen.
En weet je, de tranen rolden me over de wangen.
Ik lag plotseling lekker te huilen.
Ineens uit het niets kwam de realiteit van het overleven van borstkanker en de kwetsbaarheid daarin, terug.

Het mooie daarin was, dat ik me niet schaamde voor mijn tranen.
In al die jaren dat ik bij haar kom, was ik vooral flink en stoer.
Ze kende haar pappenheimer, maar ging rustig mee in al die niemanddalverhalen.
We bescheurden ons vaak van het lachen, terwijl daarachter zoveel verdriet lag.


Wij-dalletje.

Maar het was aan mij of ik koos voor het niemanddalletje
of het dalletje, waarin we samen mochten zijn.
Het wij-dalletje zal ik maar zeggen.
En dat kiezen had vooral met veiligheid te maken.

Ken jij dat ook? 
De aantrekkingskracht van een niemanddalletje, terwijl je hart schreeuwt om een wij-dalletje?
En de angst om af te dalen in dat dalletje?










Weet je, jij en ik zijn nooit alleen. Het is een Wij-dalletje.
Hij helpt ons erdoor heen.
Want wij zijn Kostbaar en Geliefd.

@Lineke

vrijdag 27 november 2015

Bloemen..

Met een prachtige bos bloemen stap ik de deur weer binnen.
Dat was toch echt niet nodig geweest.
Het was zo leuk om te doen.
In de hal van het gemeentehuis stonden mensen, die vrijwilligersorganisatie vertegenwoordigden.
Het was zo mooi om naar die mensen te kijken, met ze te spreken en hun enthousiasme te zien.
Dat had ik nodig om een klein toespraakje te houden.
Ik sprak tegen deze mensen, Kostbaar en Geliefd.
Samen genoten we van een prachtige film.
Een film, waarbij we het niet droog konden houden.
Het was een mooie avond, waar we het mét elkaar en voor elkaar en voor Krimpen aan den IJssel en haar inwoners deden.

Met dank aan God.

@Lineke

donderdag 26 november 2015

Hoe groter je verlangen hoe kleiner de hobbel wordt.

Hoe groter je verlangen hoe kleiner de hobbel wordt.
Deze uitspraak kwam ik afgelopen weekend tegen.
En hoe waar is dat...
Als je een verlangen hebt en je wilt hem heel graag ten uitvoer brengen zie je vaak allerlei apen en beren op je weg.
Ik zou graag schrijfster willen worden, maar dan moet ik aan het papier toevertrouwen wat mijn gedachten zijn.
Wie wil nu toch mijn broddels lezen?
Ik heb het gevoel als ik schrijf dat ik van iedereen ben.
Tenminste van degene die het leest.
Ze kunnen er iets van vinden. Of ze kunnen het niets vinden.

Maar hoe groter het verlangen om te schrijven en gelezen te worden, hoe kleiner de hobbel.
En ontstaat zelfs de behoefte om gelezen te worden.

De naam van mijn blog is veranderd van Broddellapje naar Kostbaar en Geliefd.
Ook toen ontstond er weer een hobbel.
Want is mijn blog het wel waard om zo te heten?
En als het nu toch een Broddelap is?
Ik ga liever als Broddellap door het leven, dan als Kostbaar en Geliefd.
Want dan kan het nooit tegen vallen. Dan valt het honder procent mee.
Van mezelf ben ik een broddellap.
Maar als God's Licht er door heen schijnt, word ik Kostbaar en Geliefd.
Zoiets? 

@Lineke


woensdag 25 november 2015

Soms moet je de boze een poepje laten ruiken.

Gisteren en vandaag had ik een afspraak op school.
Ik ga als taalondersteuner helpen in de schakelklas.
Het is een klas met vluchtelingkinderen.
Ze leren eerst de Nederlandse taal, voordat ze doorstromen naar het gewone onderwijs.
Mijn taak zal zijn om de kinderen individueel te helpen met het lezen en uitspreken van de woordjes.
Ik heb er heel veel zin in.

Wethouder.

Verder heb ik vanmiddag een afspraak gehad met de wethouder.
Morgenavond gaan we samen een avond openen, waarin het draait om het belonen van bestaande-en het werven van nieuwe vrijwilligers.
De wethouder zal mij kort interviewen voor een zaal vol mensen.
Hij zal vragen, waarom ik vrijwilliger ben geworden en wat het me heeft gebracht en waarom ik het mensen aan kan raden.


Verbazing

Weet je, soms val je als klein mensje van de ene verbazing in de andere.
Verstrikt in huiselijk geweld, belasterd in het dorp waar ik woon, met het doel me te isoleren.
En nu ben ik nog geen vier jaar verder.
Van de ene prachtige vrijwilligersbaan in de andere gerold. 
En daar heb ik niet op gereageerd, maar ik ben ervoor gevraagd.
En ook de opening van morgenavond, heb ik niet zelf gezocht, maar ben ik voor benaderd.
Ik zag er tegenop, maar ik wist ook dat het de Heer Zijn manier was
om de boze te laten zien dat hij God's kinderen niet klein krijgt.

Je kunt op God vertrouwen.

@Lineke

zondag 22 november 2015

Sela-weekend.

Zondagavond.
Ik stap mijn stille huis binnen na een weekendje Sela.
Jullie zijn misschien wel benieuwd, hoe het was.

Ik reisde af naar Barendrecht, waar ik bij iemand in de auto stapte om naar Schaick af te reizen.
Op zich was dat al spannend, want haar kende ik ook niet en andersom is dat vanzelfsprekend ook zo.
Maar het gesprek vlotte goed vanuit gemeenschappelijke vaardigheden en tegenzin door angst voor het onbekende.
Op de parkeerplaats aangekomen bedachten we ons.
"Zullen we instappen en weer naar huis gaan?
Het kan nu nog."

Maar al gauw voelden we ons wat meer senang door de liefdevolle inspanningen van het team.
Maar de volgende hobbel diende zich aan.
Wie zou mijn kamergenoot worden?

Ik liep mijn kamer binnen en zag een paar schoenen onder en een tas op het bed.
Kennelijk had de eigenaresse het in groot vertrouwen achter gelaten.
De tas en schoenen vertelden me weinig over haar, ondanks mijn pogingen om een eerste indruk op te doen.
Dus liet ook ik mijn eigendommen achter. 

Later op de avond schudden we de handen en de avond daarop schudden we van ingehouden lachen, als twee kleine meisjes die nog lang niet van plan zijn, om te gaan slapen, omdat het zo gezellig is.

Wat was het een mooi mens, mijn kamergenoot.
Wat was het een fijne conferentie.
Ik zou er heel veel over kunnen vertellen, maar als je nieuwsgierig geworden bent, kan ik je aanraden om zelf eens te gaan.

@Lineke

vrijdag 20 november 2015

Vol verwachting....

Vanavond reis ik af naar een weekend van Stichting Sela.
Een groep van ca 26 vrouwen komen bijeen rond het thema "Worden wie je bent"
De titel heeft wel wat he? 
Ik moet je eerlijk bekennen dat ik liever thuis blijf.
Ik ben moe en ik ben graag in mijn huis.
De bloemen zijn vanochtend gebracht als excuses voor de gang van zaken rond de Circ Aid.
Die zijn verhuisd naar buuv.
Mijn bed is het beste bed van de hele wereld.
Mijn kussen is de lekkerste van alle kussens.
Ze hebben geen zijslaapkussen voor mijn arm.
En het bed heeft niet mijn geurtje...
Ja ik weet het, ik lijk op mijn katten.
Die krijg je ook niet in een ander huis.
En dat hoeft ook niet, want vanavond logeert er een oppas.
Het team die ongelofelijk zorgzaam gebleken is in de afgelopen weken hoopt dat ik met grote verwachting kom.
"Heer als ik nu eens het tegendeel ervaar, doet U dan wel wat?
Maakt U me dan wel wie ik ben?"
Want ik heb toch wel het idee dat je met een open hart en vol overgave naar Hem toe moet gaan.
Tenminste, dat is me wel eens verteld. 
Het ligt toch heel erg aan mij of God wat wil doen.
Vannacht droomde ik over een leider van een conferentie die ik veel heb bezocht.
Hij was liefdevol totdat bleek dat ik per ongeluk een beker melk over zijn gestreken broek had gegooid.
Zo kon hij niet meer op het podium verschijnen.
Ik huilde tranen met tuiten, want hij had net mijn diepste emoties aangeraakt.
Een gekke droom maar met een kern van eerdere ervaringen.
Leiders die op podia te vinden zijn en van een grote afstand voor je bidden.
Omdat ik niet meer afhankelijk wil zijn van dit soort gedoe zie ik er nu ook wel tegenop.
Dus grote verwachting? Nee.. Ik zie wel...

@Lineke



donderdag 19 november 2015

Buigen voor de lafaards?

Gisteren beluisterde ik in het voorbijgaan een gesprekje tussen twee mensen.
Ze vertelden elkaar dat ze niet meer met de bus en metro reizen i.v.m. dreigende terroristische aanslagen.
Later op de avond hoorde ik het opnieuw.
Ze durven niet meer te reizen.

De eerste gedachte is er één van trots. Ik durf dat wel hoor...
Hoe kinderlijk is zo'n gedachte eigenlijk.
Ik ben niet bang, ik ben veel sterker dan jij bent.
Maar als die gedachte weg is, denk ik aan de mensen die dus niet meer reizen.
Omdat ik en zij waarschijnlijk ook afhankelijk zijn van het openbaar vervoer is dat toch een grote beperking.
Wat wens je dan voor je leven?
Moet je dan angstig in je huisje blijven zitten in de hoop dat je niet omkomt bij een aanslag?
Maar leef je dan nog wel?
Want misschien durf je op een gegeven moment ook niet meer te wandelen.
En geen boodschappen meer te doen.
Laat je alles thuis bezorgen.
Voel je de zon niet meer op je huid, de wind door je haren.
Is dat nog wel leven?

Als ik naar de terroristen kijk vind ik ze echte lafaards.
Ze zaaien dood en verderf en slaan op de vlucht.
In plaats dat ze staan voor hun daden, zorgen ze dat ze onvindbaar zijn of ze blazen zichzelf op.
Lekker gemakkelijk is dat. 
Zij noemen zichzelf helden, ik vind het helden op sokken.

Moeten we bang zijn voor deze lafaards?
Ik wil er niet voor buigen, hoe graag zij dat ook zouden willen.
 Zij horen echt niet bij de groten der aarde en al helemaal niet bij de Grote der aarde.

@Lineke


woensdag 18 november 2015

Het is zo vertrouwd..behalve

De rust is weer gekeerd. Onze gasten zijn verhuisd naar het leegstaande hotel en wij moeten afkicken.
En dat voelt wat raar. Vamiddag ben ik even langs gegaan. 
Ik heb in de grote keuken een bakje gedaan bij de mensen, die te gast bij me waren.
Ze waren druk bezig met voorbereidingen voor het avondeten en onderwijl hebben we gezellig gepraat.
De ene jonge vrouw sprak namelijk goed Engels en vertaalde.
Weet je, het is net of ik even bij een buurvrouw binnen wip.


Het is zo vertrouwd. 


Behalve dat een jonge zwangere vrouw met haar kleine dochter in een rubberboot is aankomen varen en daarna te voet is verder getrokken. En dat ze het ergste van alles vond dat de kinderen, die in de boot zaten zo bang waren en erg moesten huilen.
Ze heeft haar man achtergelaten in Syrie.
Volgende maand word haar baby geboren.


Het is zo vertrouwd. 


Behalve dat een Syrische Christin me vertelt, dat ze het kerstfeest gaat missen.
In Syrie genoot ze samen met haar dochter van de winkels en het inkopen.
Maar haar dochter woont daar nog.
Ik vis uit mijn tas een sneeuwpop met een zak cadeuatjes op de rug.
Ik was van plan hem op mijn voordeur te plakken.
De vrouw kan haar tranen niet meer de baas. 


Het is zo vertrouwd.

Behalve.....

@Lineke

maandag 16 november 2015

Hij krijgt me er niet onder.

In Krimpen hebben we een nieuw gemeentehuis.
Hij is echt mooi van binnen en van buiten.
Ook vanavond was er een bijeenkomst.
Een bedankavond voor de vrijwilligers die zich de afgelopen drie weken hebben ingezet voor de vluchtelingen.
Het was een gemeentehuis vol positiviteit.
De temperatuur steeg tot grote hoogte met de dankwoorden van onze gasten. Na die tijd waren er hapjes en drankjes en gesprekjes. 
Het was echt fijn. De aansalgen in Parijs hebben diepe indruk op onze gasten gemaakt.
Ook is er onzekerheid te bespeuren of ze nog wel welkom zijn.
Ik hoorde van iemand dat ze in een gesprek meende op te merken dat er schuldgevoelens waren.

Ja misschien zijn onze gasten en wij niet veilig meer. Niet zo veilig als we dachten te zijn.
Maar denken we dan, dat we veilig blijven als we onze grenzen hermetisch afsluiten.
En wie denken we, dat we zijn, dat wij gevrijwaard dienen te blijven van terreur?
En is terreur alleen maar te vinden in gekken die tekeer gaan...
Of is terreur ook te vinden in hoe de ene mens met de ander om denkt te kunnen gaan?
En hoe te reageren op terreur?
Laat je je regeren door angst of door vastberadenheid dat je blijft opkomen voor de vrijheid van jezelf en ieder mens?
Vanochtend kwam er onverwacht iemand langs, die me een aantal jaren geterroriseerd heeft.
Natuurlijk schrok ik.
Maar hij keek niet op of om en had niet langer de behoefte om binnen mijn grens te komen.
Eerder maakte hij de indruk, dat hij voor me wegvluchtte.
Ik heb geaccepteerd, dat ik af en toe nachtmerries heb.
Dat ik verstijf van angst, als ik hem onverwacht zie.
Maar ooit heb ik besloten dat hij me er niet onder krijgt.

@Lineke


zondag 15 november 2015

Het konijn in de spinnenweb.

Na donderdagavond dacht ik maar steeds terug aan het witte gezichtje van mijn voorleesmeiske.
Tien jaar en de ogen stonden zo droevig, het gezichtje was zo wit.
Ze at bijna niets. 
Ze had heimwee, vertelde haar zus, op mijn vraag of het niet zo goed ging.
Ze mist Syrie.
Ik vroeg ernaar, bij mijn Syrische buren. Want wat is het lastig als kinderen het zwaar hebben.
Ze horen te lachen, te spelen en gelukkig te zijn.
Zij vertelden, dat hun oudste een half jaar gehuild had, toen ze van Syrie naar Libanon gevlucht waren.
Niks was leuk, hij wilde alleen maar terug naar Syrie.
Ondanks de verschrikkingen, waarvoor ze gevlucht waren.
Alleen maar huilen en heimwee.

Vanmiddag was het de laatste keer, dat ik in de Boog kwam.
Morgen gaan ze verhuizen en zullen we, als we willen ingeschakeld worden om hun wegwijs te maken in ons dorp.
Omdat ik taalondersteuning op school ga geven, zal ik in ieder geval mijn voorleesmeiske nog wel tegen komen.
Weet je en dan fiets je er in een bulderende wind naar toe.
En ondertussen ervaar je je eigen machteloosheid.
Want je zou al dat geleden oorlogsgeweld en die heimwee weg willen nemen.
Ik bid erover en vertel het tegen God.
Wat haalt een stom boekje en een memoryspel nu uit?
Maar dan kom je je voorleesmeiske tegen en haar ogen beginnen écht te glinsteren. Ze zet haar fietsje neer en knuffelt.

Dat is waar ik tevreden mee moet zijn. Dat is wat ik kan doen.
Ik kan dat leed niet weg nemen.
En wij kunnen dat leed niet weg nemen.
Maar misschien kunnen we kaarsjes van hoop zetten langs de nieuwe weg in hun nieuwe land.
Zodat ze weer zicht hebben op een toekomst.

In ieder geval hadden we veel plezier om een konijn die in de spinnenweb zat.
En was ook zij duidelijk bang voor een spin.
En dat is universeel toch?

@Lineke


Een klankbord

Een klankbord. Ja dat zou mooi zijn.
Het werd tegen me gezegd.
Nadat ik verteld had, hoe vol ik zit van alle indrukken die ik de afgelopen drie weken heb gekregen.
Er zit een fikse huilbui, maar het wil maar niet doorbreken.
Moe word je er van. Je hebt ook een klánkbord nodig, je bent alleen.
Daar moet je echt voor gaan zorgen.
Haar man riep haar en wilde dat ze mee ging.
Daar gingen ze.

Wat is het moeilijk om alleen te zijn.
Mijn blog is mijn klankbord. Al een hele tijd.
Maar nu merk ik, dat er behoefte komt aan een mens.
Een mens van vlees en bloed, met hart en ziel.
Met twee oren aan het hoofd en een mond die even dicht blijft.
Die niet schrikt van mijn gedachten en verhalen en bijbehorende emoties. Die me even uit laat praten en weet dat het dan weer klaar is.

@Lineke


zaterdag 14 november 2015

IJzig koud....

Gisteravond mocht ik, dankzij een cadeautje, naar een concert in Gorinchem.
Al was het steenkoud in de grote kerk, het was prachtig.
Psalmen in een modern jasje gestoken, maar met dezelfde oude woorden.
Woorden, die binnen kwamen.
Woorden van hoop, rotsvast vertrouwen, maar ook van wanhoop.
Zorgeloos en op dat moment niet wetend, wat zich in de wereld afspeelt, zaten we daar en reden we weer terug naar huis.
Het was steenkoud, ja, maar binnen in ons was het warm.

Nog steeds is het steenkoud. Een ijzige kou is dichtbij gekomen.
Een koude, die niet te beschrijven is.
Een vrieskou, waar ze zich niet tegen konden beschermen.
Ze gingen uit naar een theater, waren in restaurants.
Het was er heerlijk warm. Vol vreugde, plezier en onschuld.

Dan gaan de deuren open en de ijzige wind komt binnen.
Mannen met kalashnikovs maaien warme mensen neer.
Warme tranen worden ijspegels.
En warme mensen worden ijskoud. 


En wij? Ook wij voelen de kilte, de koude.
We bevriezen bij het horen van dit verschrikkelijke nieuws.
Maar laten we de warmte van binnen blijven voeden.
Laten we kolen op het vuur leggen, wat in ons brandt.
Laten we nog meer overtuigd, onze harten openen en onze handen
uitstrekken naar die mensen, die het nodig hebben.
Die mensen, die naar ons kwamen, vanuit die ijzige kou.
Laten we ze verwarmen met de liefde, die in ons is.




@Lineke

vrijdag 13 november 2015

Het Syrische bezoek.

Aan het einde van een hele avond kom ik nog even vertellen hoe het was.
Vandaag kwamen er vier Syrische mensen bij me op bezoek.
Nu had ik ook een vriendin gevraagd en zij kwam om één uur vanmiddag, zodat we samen voor onze gasten en de avond konden bidden.
Voordat we baden, lazen we uit Jesaja 19.


Te dien dage zal er een heerbaan wezen van Egypte naar Assur(Syrië), en Assur (Syrië)zal in Egypte komen en Egypte in Assur (Syrië), en Egypte zal met Assur(Syrië)(de Here) dienen. 24Te dien dage zal Israël de derde zijn naast Egypte en Assur, een zegen in het midden der aarde, 25omdat de Here der heerscharen het gezegend heeft met de woorden: Gezegend zij mijn volk Egypte en het werk mijner handen, Assur,(Syrië) en mijn erfdeel Israël.

Gezegend is het Werk van Mijn Handen, Syrië.



Daarna liep ik nerveus met mijn boodschappentas door het dorp me bedenkend wat ik allemaal nog in huis zou halen.
Bij de Zeeman had ik een gekleurd tafelkleed gehaald met bordjes van 
Frozen en van Carss en dito bekers en servetten.
Dit was het voor de jongste deel van het bezoek en de ouderen mochten ook mee doen.
Bij de Turk haalde ik baklava en Turkse pizza.
De man had het druk vandaag met mensen, die gasten uit de Boog te te eten kregen.
Ik kocht komkommer, tomaten en avocado en hakte dat in keurig kleine blokjes. Er kwam een scheutje olijfolie, honing, zout en komijn door en verdween in de koelkast.
De friteuse van de buren stond klaar voor de patat.
En de kip was gisteren al mishandeld.
Verder had ik snijboontjes op het menu.
Om kwart voor zes kwamen we aan bij de Boog.

Er stond een grote groep Krimpense jongeren om de Syrische jongeren mee te nemen naar huis.
Her en der stonden de gasten buiten te wachten met een bloeiend plantje voor hun gastheer.
Ook mijn gasten liepen direct met ons mee en we stapten in de auto om naar huis te gaan.
We waren al een poos thuis toen we gebeld werden, we hadden ons moeten melden.
Nooit meer om gedacht, wel de mail bij me en mijn id kaart.
Maar het was prima. Het leverde wel een lachbui op.
Maar wat was de thee alleen al gezellig.
Een gast schoot met mij de keuken in en leverde een net zo groot aandeel als ikzelf.
Toen de tafel vol stond, vroegen we via ons Syrisch buurjongetje of zij ook altijd baden voor het eten.
Nee, dat waren zij niet gewoon.
Wij wilden dat wel graag doen en noemden in ons gebed iedere persoon bij naam om ze aan de Heer op te dragen.
Wat werd dát gewaardeerd!!!
Ze bedankten ons ontroerd.
Ze kunnen ook wel gebed gebruiken, je raakt diep onder de indruk van hun verhaal.
Eerst met de boot en daarna te voet verder gegaan.
Foto´s van vermoorde zonen. Mensen zoals jij en ik.
Die je mag knuffelen vanwege verschrikkelijke verhalen, maar die ook knuffelen als het hun duidelijk wordt vanwege mijn kous, dat ik ziek ben geweest.
Wat hebben we veel plezier gehad tijdens het eten.
Aan het einde verdwijnt de middelste vrouw naar de keuken en de kinderen van 10 en 11 jaar ruimen als van zelfsprekend  de tafel af.
De vrouw wast af en zet de restjes keurig op bordjes in de koelkast .
Na een fotoshoot en het uitwisselen van telefoonnummers en een laatste kopje koffie brengen we ze weer naar de sporthal.
Maandag gaan ze verhuizen naar het hotel. Eindelijk zullen ze eens goed kunnen slapen.

Zenuwachtig? Het was echt niet nodig geweest.

Het voelde eigen...

@Lineke

woensdag 11 november 2015

De printer en de sportschool....

Gisteren ben ik voor het eerst weer eens naar de sportschool geweest.
Ik leek op mijn printer, die na een tijdje niet gebruikt te zijn, verstopt zit en geen ene mallemoer meer doet.
Ik weet, het is een gekke vergelijking: mijn persoontje en een printer.
Je kunt bijna geen overeenkomsten vinden.
Mijn printer drukt af, ik druk me uit.
Alhoewel de printer drukt af, waar ik uitdrukking aangeef.
Want dat laatste is toch een grote behoefte, ondanks de vermoeidheid.
Want die is behoorlijk.
Daarom had ik me ook bedacht, om weer eens naar de sportschol te gaan.
Omdat het zo lang geleden was, kon ik mijn pasje niet vinden.
Het hele huis op de kop en een gebedje naar boven, omdat ik wel wat hulp kon gebruiken.
Vergeet het maar, ik vond hem niet.
De dag ervoor was ik mijn puk-en pincode kwijt en kon ik niet meer in mijn smartphone.
Ik word beveiligd tegen mijn eigendommen. 
Het leverde veel ergernis op. Maar aan ieder nadeel zit een voordeel en er staat een flinke zak afval klaar.
Als je boos bent, kun je heel goed opruimen.
De laden zijn weer netjes tot de volgende verdwijntruc.
De pin en puk zijn weer terecht evenals het pasje.
Ik heb nog net niet mijn buren uitgenodigd voor een feestje.
Dat gebeurt morgen, als er drie Syrische zussen komen voor een zg Meet en Eat.
De jongste lees ik voor en de middelste heeft er ook een keer bijgezeten.
De oudste heb ik bij toeval, wat heet toeval, de weg gewezen naar het toilet in de kringloop.
Mijn Syrisch buurjongetje is ook uitgenodigd. Hij spreekt redelijk goed Nederlands en is van de leeftijd van Amina.
Een vriendin, een gepensioneerde onderwijzeres en christen, is ook van de partij.

Het is fijn dat we geen afscheid hoeven te nemen, ze blijven zeven maanden in ons dorp wonen.

Ik zal eens iets gaan doen.
Mijn pijnlijke spieren eens in beweging zien te krijgen.
Maar het komt allemaal goed.

Ook met de printer....

@Lineke


Je legacy.

Wat een mooi woord vind ik dat. Het woord Legacy. Het klinkt als muziek als de titel van een liedje. Legacy betekent: de erfenis (v) ...