Berichten

Berichten uit november, 2015 weergeven

Kinderfietsen op het plein.

Wat wilde ik graag met hun praten, maar ze scheurden op hun skeelers voorbij. Het was een flits en in een poging om contact te maken schreeuwde ik mijn longen uit mijn lijf. Maar zoals dat in een droom gaat kreeg ik geen geluid uit mijn keel. Het is alsof ik door een barriére van lucht heen moet, voordat er een klein geluidje aan mijn mond ontsnapt. Gelukkig voor mij loopt de wekker af. Dit is de eerste ochtend, waarin er een nieuwe taak wacht. Ik ervaar het nieuwe en het spannende ervan. Teksten waarin ik kan lezen over zegen die me zal volgen, komen voorbij.
GebedIn gebed wordt me duidelijk dat de Heer voor me uit zal gaan, verlangend om door mij heen de kinderen te zegenen en dichtbij ze te zijn. Om ze te laten weten dat ze kostbaar zijn. En dat Hij erbij was toen ze door het diepe water trokken,  Dat Hij zag, hoe ze door het vuur gingen. Hij was erbij maar op dat moment niet in de gelegenheid om te vertellen hoe lief Hij hen heeft en hoe Hij samen met hen huilde in hun diepe pijn.  Straf.Kinde…

Overgave.

Afbeelding
Wat is dat voor een woord? Overgave…
Ik word er helemaal kriebelig van.  In de kerk van mijn jeugd hoorde ik er nooit over spreken. En als ik het woord opzoek in de concordantie, kom ik hem maar drie keer tegen.
Waarom is er juist in evangelische kringen zoveel sprake van? Want toen kwam ik er mee in aanraking. Je moét je overgeven aan God. Je moet alles aan Hem geven. Je geld en je leven. Je tijd, je huis, je gaven en talenten.
Maar dat is moeilijk. Vooral als het nooit van je is geweest . Vooral als je zo weinig hebt gehad. Vooral als er zoveel van je is geroofd. Als er vroeger tegen je werd gezegd, dat er niets van jou was. En dan heb je eindelijk iets veroverd en dan moet je het overgeven,
Worsteling.
Ik heb er mee geworsteld.  En als de Heer het van mij vroeg en Hij vroeg dan de dingen, die ik ook liever kwijt wilde, zoals de foute dingen of de dingen die me tot dan toe hadden geholpen om overeind te blijven, maar nu wel weg konden, duurde het soms een aantal dagen. Dan durfde ik er nog niet hel…

Een niemanddalletje???

Afbeelding
Een lekker luchtig niemanddalletje.
Dat moet deze blog worden.



Als ik denk aan een niemanddalletje, denk ik aan een flutterig nachthemdje.
Dat is anders dan mijn flanellen pyjama, die over mijn handen en voeten valt.
Of aan een hemdje met spaghettibandjes.
Dat is anders dan een hemdje, die hooggesloten is vanwege een borstprothese.
Iedere keer als ik iets wil passen schuif ik eerst mijn rechterarm in de mouw.
Vanwege de oedeem-arm past lang niet alles.
Mooie lingerie laat ik voorbij gaan. 
Het is niet anders. Ik ben er nog en mag leven.

ZomerIn de zomer had ik heftige rugklachten.
Ik ging door de scan en in de overtuiging dat de kanker terug was, hoorde ik tot mijn stomme verbazing dat alles goed was.
Toen heb ik de keuze gemaakt om het wonder van genezing( door operaties en behandelingen heen) te aanvaarden en erin te geloven.


Fisio Gisteren was ik weer eens bij de fysio.
Ze moest mijn rechter-schouder, die de neiging heeft om naar voren te groeien weer eens flink onder handen nemen.
En weet je, de…

Bloemen..

Met een prachtige bos bloemen stap ik de deur weer binnen.
Dat was toch echt niet nodig geweest.
Het was zo leuk om te doen.
In de hal van het gemeentehuis stonden mensen, die vrijwilligersorganisatie vertegenwoordigden.
Het was zo mooi om naar die mensen te kijken, met ze te spreken en hun enthousiasme te zien.
Dat had ik nodig om een klein toespraakje te houden.
Ik sprak tegen deze mensen, Kostbaar en Geliefd.
Samen genoten we van een prachtige film.
Een film, waarbij we het niet droog konden houden.
Het was een mooie avond, waar we het mét elkaar en voor elkaar en voor Krimpen aan den IJssel en haar inwoners deden.

Met dank aan God.

@Lineke

Hoe groter je verlangen hoe kleiner de hobbel wordt.

Hoe groter je verlangen hoe kleiner de hobbel wordt.
Deze uitspraak kwam ik afgelopen weekend tegen.
En hoe waar is dat...
Als je een verlangen hebt en je wilt hem heel graag ten uitvoer brengen zie je vaak allerlei apen en beren op je weg.
Ik zou graag schrijfster willen worden, maar dan moet ik aan het papier toevertrouwen wat mijn gedachten zijn.
Wie wil nu toch mijn broddels lezen?
Ik heb het gevoel als ik schrijf dat ik van iedereen ben.
Tenminste van degene die het leest.
Ze kunnen er iets van vinden. Of ze kunnen het niets vinden.

Maar hoe groter het verlangen om te schrijven en gelezen te worden, hoe kleiner de hobbel.
En ontstaat zelfs de behoefte om gelezen te worden.

De naam van mijn blog is veranderd van Broddellapje naar Kostbaar en Geliefd.
Ook toen ontstond er weer een hobbel.
Want is mijn blog het wel waard om zo te heten?
En als het nu toch een Broddelap is?
Ik ga liever als Broddellap door het leven, dan als Kostbaar en Geliefd.
Want dan kan het nooit tegen vallen. Dan valt het hond…

Soms moet je de boze een poepje laten ruiken.

Gisteren en vandaag had ik een afspraak op school.
Ik ga als taalondersteuner helpen in de schakelklas.
Het is een klas met vluchtelingkinderen.
Ze leren eerst de Nederlandse taal, voordat ze doorstromen naar het gewone onderwijs.
Mijn taak zal zijn om de kinderen individueel te helpen met het lezen en uitspreken van de woordjes.
Ik heb er heel veel zin in.

Wethouder.Verder heb ik vanmiddag een afspraak gehad met de wethouder.
Morgenavond gaan we samen een avond openen, waarin het draait om het belonen van bestaande-en het werven van nieuwe vrijwilligers.
De wethouder zal mij kort interviewen voor een zaal vol mensen.
Hij zal vragen, waarom ik vrijwilliger ben geworden en wat het me heeft gebracht en waarom ik het mensen aan kan raden.


VerbazingWeet je, soms val je als klein mensje van de ene verbazing in de andere.
Verstrikt in huiselijk geweld, belasterd in het dorp waar ik woon, met het doel me te isoleren.
En nu ben ik nog geen vier jaar verder.
Van de ene prachtige vrijwilligersbaan in de and…

Sela-weekend.

Zondagavond.
Ik stap mijn stille huis binnen na een weekendje Sela.
Jullie zijn misschien wel benieuwd, hoe het was.

Ik reisde af naar Barendrecht, waar ik bij iemand in de auto stapte om naar Schaick af te reizen.
Op zich was dat al spannend, want haar kende ik ook niet en andersom is dat vanzelfsprekend ook zo.
Maar het gesprek vlotte goed vanuit gemeenschappelijke vaardigheden en tegenzin door angst voor het onbekende.
Op de parkeerplaats aangekomen bedachten we ons.
"Zullen we instappen en weer naar huis gaan?
Het kan nu nog."

Maar al gauw voelden we ons wat meer senang door de liefdevolle inspanningen van het team.
Maar de volgende hobbel diende zich aan.
Wie zou mijn kamergenoot worden?

Ik liep mijn kamer binnen en zag een paar schoenen onder en een tas op het bed.
Kennelijk had de eigenaresse het in groot vertrouwen achter gelaten.
De tas en schoenen vertelden me weinig over haar, ondanks mijn pogingen om een eerste indruk op te doen.
Dus liet ook ik mijn eigendommen achter. 

Later o…

Vol verwachting....

Vanavond reis ik af naar een weekend van Stichting Sela.
Een groep van ca 26 vrouwen komen bijeen rond het thema "Worden wie je bent"
De titel heeft wel wat he? 
Ik moet je eerlijk bekennen dat ik liever thuis blijf.
Ik ben moe en ik ben graag in mijn huis.
De bloemen zijn vanochtend gebracht als excuses voor de gang van zaken rond de Circ Aid.
Die zijn verhuisd naar buuv.
Mijn bed is het beste bed van de hele wereld.
Mijn kussen is de lekkerste van alle kussens.
Ze hebben geen zijslaapkussen voor mijn arm.
En het bed heeft niet mijn geurtje...
Ja ik weet het, ik lijk op mijn katten.
Die krijg je ook niet in een ander huis.
En dat hoeft ook niet, want vanavond logeert er een oppas.
Het team die ongelofelijk zorgzaam gebleken is in de afgelopen weken hoopt dat ik met grote verwachting kom.
"Heer als ik nu eens het tegendeel ervaar, doet U dan wel wat?
Maakt U me dan wel wie ik ben?"
Want ik heb toch wel het idee dat je met een open hart en vol overgave naar Hem toe moet gaan.
Tenmins…

Buigen voor de lafaards?

Gisteren beluisterde ik in het voorbijgaan een gesprekje tussen twee mensen.
Ze vertelden elkaar dat ze niet meer met de bus en metro reizen i.v.m. dreigende terroristische aanslagen.
Later op de avond hoorde ik het opnieuw.
Ze durven niet meer te reizen.

De eerste gedachte is er één van trots. Ik durf dat wel hoor...
Hoe kinderlijk is zo'n gedachte eigenlijk.
Ik ben niet bang, ik ben veel sterker dan jij bent.
Maar als die gedachte weg is, denk ik aan de mensen die dus niet meer reizen.
Omdat ik en zij waarschijnlijk ook afhankelijk zijn van het openbaar vervoer is dat toch een grote beperking.
Wat wens je dan voor je leven?
Moet je dan angstig in je huisje blijven zitten in de hoop dat je niet omkomt bij een aanslag?
Maar leef je dan nog wel?
Want misschien durf je op een gegeven moment ook niet meer te wandelen.
En geen boodschappen meer te doen.
Laat je alles thuis bezorgen.
Voel je de zon niet meer op je huid, de wind door je haren.
Is dat nog wel leven?

Als ik naar de terroristen kijk vind i…

Het is zo vertrouwd..behalve

De rust is weer gekeerd. Onze gasten zijn verhuisd naar het leegstaande hotel en wij moeten afkicken.
En dat voelt wat raar. Vamiddag ben ik even langs gegaan. 
Ik heb in de grote keuken een bakje gedaan bij de mensen, die te gast bij me waren.
Ze waren druk bezig met voorbereidingen voor het avondeten en onderwijl hebben we gezellig gepraat.
De ene jonge vrouw sprak namelijk goed Engels en vertaalde.
Weet je, het is net of ik even bij een buurvrouw binnen wip.


Het is zo vertrouwd. 
Behalve dat een jonge zwangere vrouw met haar kleine dochter in een rubberboot is aankomen varen en daarna te voet is verder getrokken. En dat ze het ergste van alles vond dat de kinderen, die in de boot zaten zo bang waren en erg moesten huilen.
Ze heeft haar man achtergelaten in Syrie.
Volgende maand word haar baby geboren.


Het is zo vertrouwd. 
Behalve dat een Syrische Christin me vertelt, dat ze het kerstfeest gaat missen.
In Syrie genoot ze samen met haar dochter van de winkels en het inkopen.
Maar haar dochter wo…

Hij krijgt me er niet onder.

In Krimpen hebben we een nieuw gemeentehuis.
Hij is echt mooi van binnen en van buiten.
Ook vanavond was er een bijeenkomst.
Een bedankavond voor de vrijwilligers die zich de afgelopen drie weken hebben ingezet voor de vluchtelingen.
Het was een gemeentehuis vol positiviteit.
De temperatuur steeg tot grote hoogte met de dankwoorden van onze gasten. Na die tijd waren er hapjes en drankjes en gesprekjes. 
Het was echt fijn. De aansalgen in Parijs hebben diepe indruk op onze gasten gemaakt.
Ook is er onzekerheid te bespeuren of ze nog wel welkom zijn.
Ik hoorde van iemand dat ze in een gesprek meende op te merken dat er schuldgevoelens waren.

Ja misschien zijn onze gasten en wij niet veilig meer. Niet zo veilig als we dachten te zijn.
Maar denken we dan, dat we veilig blijven als we onze grenzen hermetisch afsluiten.
En wie denken we, dat we zijn, dat wij gevrijwaard dienen te blijven van terreur?
En is terreur alleen maar te vinden in gekken die tekeer gaan...
Of is terreur ook te vinden in hoe de e…

Het konijn in de spinnenweb.

Na donderdagavond dacht ik maar steeds terug aan het witte gezichtje van mijn voorleesmeiske.
Tien jaar en de ogen stonden zo droevig, het gezichtje was zo wit.
Ze at bijna niets. 
Ze had heimwee, vertelde haar zus, op mijn vraag of het niet zo goed ging.
Ze mist Syrie.
Ik vroeg ernaar, bij mijn Syrische buren. Want wat is het lastig als kinderen het zwaar hebben.
Ze horen te lachen, te spelen en gelukkig te zijn.
Zij vertelden, dat hun oudste een half jaar gehuild had, toen ze van Syrie naar Libanon gevlucht waren.
Niks was leuk, hij wilde alleen maar terug naar Syrie.
Ondanks de verschrikkingen, waarvoor ze gevlucht waren.
Alleen maar huilen en heimwee.

Vanmiddag was het de laatste keer, dat ik in de Boog kwam.
Morgen gaan ze verhuizen en zullen we, als we willen ingeschakeld worden om hun wegwijs te maken in ons dorp.
Omdat ik taalondersteuning op school ga geven, zal ik in ieder geval mijn voorleesmeiske nog wel tegen komen.
Weet je en dan fiets je er in een bulderende wind naar toe.
En ondertus…

Een klankbord

Een klankbord. Ja dat zou mooi zijn.
Het werd tegen me gezegd.
Nadat ik verteld had, hoe vol ik zit van alle indrukken die ik de afgelopen drie weken heb gekregen.
Er zit een fikse huilbui, maar het wil maar niet doorbreken.
Moe word je er van. Je hebt ook een klánkbord nodig, je bent alleen.
Daar moet je echt voor gaan zorgen.
Haar man riep haar en wilde dat ze mee ging.
Daar gingen ze.

Wat is het moeilijk om alleen te zijn.
Mijn blog is mijn klankbord. Al een hele tijd.
Maar nu merk ik, dat er behoefte komt aan een mens.
Een mens van vlees en bloed, met hart en ziel.
Met twee oren aan het hoofd en een mond die even dicht blijft.
Die niet schrikt van mijn gedachten en verhalen en bijbehorende emoties. Die me even uit laat praten en weet dat het dan weer klaar is.

@Lineke


IJzig koud....

Afbeelding
Gisteravond mocht ik, dankzij een cadeautje, naar een concert in Gorinchem.
Al was het steenkoud in de grote kerk, het was prachtig.
Psalmen in een modern jasje gestoken, maar met dezelfde oude woorden.
Woorden, die binnen kwamen.
Woorden van hoop, rotsvast vertrouwen, maar ook van wanhoop.
Zorgeloos en op dat momentniet wetend, wat zich in de wereld afspeelt, zaten we daar en reden we weer terug naar huis.
Het was steenkoud, ja, maar binnen in ons was het warm.

Nog steeds is het steenkoud. Een ijzige kou is dichtbij gekomen.
Een koude, die niet te beschrijven is.
Een vrieskou, waar ze zich niet tegen konden beschermen.
Ze gingen uit naar een theater, waren in restaurants.
Het was er heerlijk warm. Vol vreugde, plezier en onschuld.

Dan gaan de deuren open en de ijzige wind komt binnen.
Mannen met kalashnikovs maaien warme mensen neer.
Warme tranen worden ijspegels.
En warme mensen worden ijskoud. 


En wij? Ook wij voelen de kilte, de koude.
We bevriezen bij het horen van dit verschrikkelijke nieuws.
Maa…

Het Syrische bezoek.

Aan het einde van een hele avond kom ik nog even vertellen hoe het was.
Vandaag kwamen er vier Syrische mensen bij me op bezoek.
Nu had ik ook een vriendin gevraagd en zij kwam om één uur vanmiddag, zodat we samen voor onze gasten en de avond konden bidden.
Voordat we baden, lazen we uit Jesaja 19.


Te dien dage zal er een heerbaan wezen van Egypte naar Assur(Syrië), en Assur (Syrië)zal in Egypte komen en Egypte in Assur (Syrië), en Egypte zal met Assur(Syrië)(de Here) dienen. 24Te dien dage zal Israël de derde zijn naast Egypte en Assur, een zegen in het midden der aarde, 25omdat de Here der heerscharen het gezegend heeft met de woorden: Gezegend zij mijn volk Egypte en het werk mijner handen, Assur,(Syrië) en mijn erfdeel Israël.

Gezegend is het Werk van Mijn Handen, Syrië.



Daarna liep ik nerveus met mijn boodschappentas door het dorp me bedenkend wat ik allemaal nog in huis zou halen.
Bij de Zeeman had ik een gekleurd tafelkleed gehaald met bordjes van 
Frozen en van Carss en dito bekers en…

De printer en de sportschool....

Gisteren ben ik voor het eerst weer eens naar de sportschool geweest.
Ik leek op mijn printer, die na een tijdje niet gebruikt te zijn, verstopt zit en geen ene mallemoer meer doet.
Ik weet, het is een gekke vergelijking: mijn persoontje en een printer.
Je kunt bijna geen overeenkomsten vinden.
Mijn printer drukt af, ik druk me uit.
Alhoewel de printer drukt af, waar ik uitdrukking aangeef.
Want dat laatste is toch een grote behoefte, ondanks de vermoeidheid.
Want die is behoorlijk.
Daarom had ik me ook bedacht, om weer eens naar de sportschol te gaan.
Omdat het zo lang geleden was, kon ik mijn pasje niet vinden.
Het hele huis op de kop en een gebedje naar boven, omdat ik wel wat hulp kon gebruiken.
Vergeet het maar, ik vond hem niet.
De dag ervoor was ik mijn puk-en pincode kwijt en kon ik niet meer in mijn smartphone.
Ik word beveiligd tegen mijn eigendommen. 
Het leverde veel ergernis op. Maar aan ieder nadeel zit een voordeel en er staat een flinke zak afval klaar.
Als je boos bent, kun je heel …