Berichten

Berichten uit oktober, 2015 weergeven

Dezelfde woorden.

Wat zag ik er tegenop. Hoe maak je contact met kinderen die je niet verstaan? Voorlezen? In het Nederlands terwijl ze Arabisch spreken?
Terwijl ze van huis en haard verdreven zijn? Terwijl ze dingen hebben meegemaakt, waar ik me geen voorstelling van kan maken?
Ik blader wat in kinderboeken die ik in huis heb.
Zal ik die met de afbeeldingen van allerlei voorwerpen en dieren meenemen?
Ik heb hem eens op de kop getikt in de kringloop en het was voor mijn draaitolletje een uitkomst.
Ik fluister tegen de Vader dat ik het moeilijk vind.
Het antwoord in mijn hart is onmiskenbaar van Hem.
"Zij hebben het veel moeilijker."
Daar ga ik met een boek onder mijn arm.
Ik voel me zo klein. Op weg met een boek naar mensen met grote problemen.
Ik denk terug aan de tijd in Israel.
Iedere morgen was mijn belijdenis dat Zijn kracht in mijn zwakheid volbracht zou worden.
Dit bad ik nu.
En ik dacht aan het gebed wat ik bad als ik naar mijn werk ging om met demente mensen te gaan werken.
"Heer, wilt U de H…

Als alles duister is...

Afbeelding
Op facebook stond vanochtend een overdenking van ds v d Veer.
Ik was het roerend met hem eens.
Hij schrijft over wat wij als christenen doen in de duisternis om ons heen.
Gaan we de duisternis bestrijden? Of steken we een licht aan?

In mijn gemeente worden vluchtelingen opgevangen. Er zijn negatieve ongenuanceerde geluiden op Facebook neergezet.
Daar is helemaal niet door mensen, die er anders over denken,
op gereageerd.
Je ziet die reacties afnemen. Maar wel zijn er meer dan 200 vrijwilligers die bezig zijn.
Op een aantal, van nog geen honderd vluchtelingen mag dit een warm onthaal zijn.
De jeugd zet zich in om voetbalwedstrijden te organiseren.
Ze steken een licht aan in de duisternis van deze mensen.
Dat is toch super hé? Ik ben helemaal trots op ze. 



@Lineke

Kwetsbare kinderen.

Afbeelding
Vanochtend zou ik eigenlijk naar de Bijbelstudie van Beth Moore gaan.
Maar ik lag helemaal uitgeput op mijn bedje en besloot om thuis te blijven.
Een tijdje terug stond er een oproepje op facebook voor jongenskleding in een bepaalde maat.
Het werd gevraagd voor een kinderkledingbank.
Een mooie vraag, maar mijn jongen is groter gegroeid.
Het zou niet best zijn als hij als veertigjarige hier nog in zou passen.

De Hema in Krimpen aan den IJssel doneerde hun nieuwe onverkoopbare kinderkleding aan deze kinderkledingbank.
En de Zeeman in Krimpen houdt al vijftien jaar lang drie keer per jaar een actie.
Twee keer voor kinderkleding en één keer een speelgoedactie.
De klanten worden vriendelijk gevraagd om voor een klein bedrag iets te kopen en dit word gegeven aan het goede doel.

De speelgoedactie gaat deze keer ook naar de kinderkledingbank.
Het is zo super.
Binnen een paar dagen waren er 7 grote dozen nieuw speelgoed ingezameld. 
Het moet opgehaald en eerst ergens neergezet.
Hoe doe je dat en wie heeft b…

Wie rent het hardste?

Weer een dag voorbij. Soms heb ik het idee dat we een wedstrijdje doen.
Wie rent het hardst de tijd of ik? Nu heb ik nooit een horloge om.
Dat is naar mijn idee te beklemmend. Dan zou ik me laten regeren door de tijd om mijn pols.
Maar ik heb niet geleerd om naar de stand van de zon te kijken om te weten hoe laat het is.
En omdat ik altijd raad naar de tijd en er van buiten af toch van mij verwacht word dat ik ergens op afspraak kom ben ik vanmiddag naar de markt afgereisd.
Een nieuwe batterij in mijn horloge astublieft.
Nou, ik was niet de enige klant, de man achter de kraam deed niet anders. 
Het zou een kwartiertje duren of dat goed was.
Geen probleem, ik had nog niet gegeten, dus lekkere erwtensoep bij de Hema ging er wel in.
Daar zat ik te speuren naar een klok aan de wand, want ik mocht een kwartiertje weg blijven.
De klok was er niet, lastig is dat. 
Ik keek nog even bij het Kruidvat en speurde naar aanbiedingen.
Kattenbrokjes en wasverzachter, ja ik heb een klantenkaart.
Op weg naar mijn f…

Je bent prima....

Vanavond keek ik TLC. Ik kijk niet vaak naar die zender, maar deze uitzending boeide me.
Het ging over een jonge vrouw, die graag als hippie gekleed ging.
Zij ging trouwen en haar moeder wilde graag dat ze een mooie trouwjurk uit ging zoeken.
Zij zelf voelde er niet voor en ze riepen hulp in van kledingstilisten.
Ze zochten drie jurken voor haar uit die ze aantrok.
De eerste jurk bracht gevoelens in haar naar boven.
Ze was blij met wie ze was, maar niet met bepaalde lichaamsdelen.
De tranen rolden over haar wangen en het verdriet had gemaakt, dat ze zich verstopt had in vormloze kleding.
In de mooie jurk kwam ook haar verdriet tevoorschijn. 
Hoe herkenbaar is dat niet voor ons?
Wat kunnen we het moeilijk hebben met bepaalde karaktereigenschappen. Of met ons uiterlijk.
We zijn te dik. Of te dun. We hebben te kleine borsten, te grote borsten of maar één borst.

"Ik ben niet sociaal, ik ben een bang mens, die maar zo niet ergens instapt" zei een mooie jonge vrouw vanochtend tegen mij.
"…

Prik in de bil.

Zondagmorgen. Het is vroeg omdat het wintertijd is, zegt de regel.
Er is besloten dat twee keer per jaar de klok een uur verzet word dus dat doen we dan.
Ik ben er wel eens mee in de war geweest.
Mijn zoon was nog klein en op eerste Paasdag fietsten we naar het verpleeghuis alwaar ik met het gospelkoor zou zingen.
Mijn zoontje ging altijd mee en het koor had hem als jongste lid geadopteerd.
Hij bleef wel achter in de banken, als we op het podium gingen staan.
Maar luidkeels zong hij de altpartij mee, want dat had hij van zijn moeder opgepikt.
Omdat ik me als alleenstaande moeder erg bewust was, dat ik mijn zoontje goed behoorde op te voeden, schudde ik heftig met mijn hoofd heen en weer ten einde hem duidelijk te maken, dat dat geen pas gaf.
Als je een verlegen kind hebt, is dat wat gemakkelijker, maar een spring in ´t veld als mijn kind die luid verkondigt, als we door de wachtkamer lopen, nadat we bij de dokter geweest zijn dat ZIJN moeder een prik in de bil heeft gehad brengt je meer dan e…

Als afwijzing aan de voordeur klopt.

Afbeelding
The good you do today may be forgotten tomorrow. Do good anyway,
Vanochtend kwam mij dit stukje van moeder Theresa onder ogen. Ik vind dit een heel sterk stukje en ben het er helemaal mee eens. Maar als de praktijk een uur later aan je voordeur klopt, word het toch anders. Weet je, je kunt hele goede uitspraken vinden. En je stemt er mee in met heel je hart.  En je denkt: " Daar ga ik voor."
Als je aardig bent kunnen mensen je verdenken van bijbedoelingen. Blijf ondanks dat aardig. Als je eerlijk bent kunnen mensen je voor de gek houden.  Blijf ondanks dat eerlijk. Het goede wat je vandaag doet kan morgen vergeten zijn. Ondanks dat blijf goed doen. Geef de wereld het beste wat je hebt en het is misschien nooit genoeg. Ondanks dat, geef het beste wat je hebt. Want weet je aan het einde gaat het om jou en God. En is het nooit om die ander gegaan.
Nou die kon ik gebruiken. Want ik zit wel te slikken tegen mijn tranen. Want inderdaad soms gebeurd het dat al het goede wat je hebt gedaan vergeten is…

Stoom afblazen.

Afbeelding
Daar stap ik weer binnen. Mijn voeten zet ik bewust op de vloerbedekking en loop door de gang naar de kamer.Tjonge wat heb ik toch een leuk huis en wat heb ik veel spullen. Ik kroel even met de katten die me verbaasd aankijken. Ik wil even aan iemand laten weten hoe ik me voel en ik zou willen dat er even iemand was die me tegen zich aan hield. De hele morgen ben ik samen met andere vrijwilligers bezig geweest de bedjes klaar te maken. Twee dekens, een handdoek een klein kussentje en toiletartikelen werden op ieder bed neergelegd. Daarna  slaapzakken. Ik zie de rijen nu voor me. Ze staan te wachten op de mensen die gaan komen. Er zijn wasmachine´s en drogers aangesloten. Er kwamen dozen speelgoed binnen. Kinderwagens, een poppenwagen, boxen.. Heel praktisch ben je bezig. Je gevoel zet je weg tot later. Behalve als een jonge vrouw wiens ouders en grootouders gevlucht zijn uit Afghanistan een praatpaal nodig heeft. Vanochtend voordat ik weg ging werd ik via socialmedia zo bemoedigd. Ik had gebeden…

Een glimpje dwars door de duisternis? Vluchteling..

Donderdagochtend. Normaal komt mijn hulp, maar zij heeft herfstvakantie. Dus heb ik het ook...
In mijn nieuwe grote flanellenpyama met pijpen, waar ik bijna over struikel en mouwen die ik op moet rollen, dar ik nog een beetje door mijn huis.
Heerlijk is dat.
Toch is de ochtend tot nu toe niet ongestoord verlopen.
Ik werd wakker door een gerinkel, waarvan ik in mijn slaap dacht dat het een brandalarm zou zijn.
Maar het was de telefoon. Een geplande afspraak voor vanmiddag kwam te vervallen wegens ziekte.
Als een gevangenbewaarder pak ik mijn sleutelbos.
Op het rinkelen ervan komen de katten aangesneld, die besloten hebben de nacht alleen maar buiten te willen doorbrengen.
Het werkt veel beter, dan dat ik voorzichtig hun namen roep.
En ze hebben zelfs geen kittencursus gedaan.
Weer gaat de telefoon. En nog eens weer.
Daar komt de vraag of ik morgenochtend van negen tot twaalf mee wil helpen de bedjes op te dekken en er hygiënische setjes op wil leggen.
De eerste honderd vluchtelingen bestaande uit …

Bescherm je hart.....vluchtelingen...

Afbeelding
Bescherm je hart boven alles, want uit je hart komt alles voort wat je doet. Spreuken 4:13
Je hart volgen. Doe wat je hart je ingeeft…. Volg je hart want het klopt.  Tegenwoordig lees je en hoor je dit veel. Het klinkt heel mooi en plausibel. 
Maar voor mij gaat het niet op. Luisteren naar mijn hart en doen wat het het ingeeft zonder naar mijn gezond verstand te luisteren heeft me al vaak eens in problemen gebracht.
Voor een vrouw is dat vaak heel verleidelijk. Het luisteren naar je hart.
Ook nu, nu er vluchtelingen onderweg zijn naar ons dorp.
Vanaf vrijdag worden voor drie weken ipv drie dagen gezinnen met jonge kinderen en oude mensen uit Syrie opgevangen. Het stond onze gemeente tegen om mee te moeten werken aan het heen en weer gesleep van deze doelgroep.
Ik vind het fantasisch en heb me aangemeld als vrijwilliger.
Ik heb gezegd dat ik ziekenverzorgende ben en ik kan me indenken, omdat ze naarstig op zoek zijn naar EHBOers ze me misschien kunnen inzetten.
Maar ik ben ook geneigd om me te ve…

Vier vrouwen op een bank.

Vanochtend had ik twee afspraken. 
Weet je, dat kan je weleens opjagen. Ken je dat? Heel je dag staat in het teken van je agenda.
Op tijd op staan, want ik moet om 9.00 met een vriendin aan het ontbijt.
Ik zal de wekker even zetten, maar voor ik dat plan uit kon voeren, was ik al weggesoesd.
Het werd een onrustige nacht, met af en toe een poging om aan de oppervlakte van wakker zijn, komen om me te bedenken wat ik ook al weer moest.
Maar voordat het echt tot me doordrong was ik ook al weer vertrokken.
Totdat ik om kwart voor zes wakker werd, om me te herinneren dat ik de wekker zou zetten.
Ik bedacht me dat het toch beter zou zijn, dat mijn hele dag niet zou draaien om die afspraken.
Want er zat nog tijd genoeg tussen. 
Maar goed, als het een spannende afspraak is, zoals vanochtend, is het toch even iets anders.
Ik had namelijk een kleine bijeenkomst met betrekking tot het werk in de schakelklas voor vluchtelingkinderen.
En daar zag ik tegenop.
Want wie ben ik nu eigenlijk? Een mens met een hart …

God stuurt de mensen.

Gisteren kwam ik een preek tegen op internet die ik heel graag wil delen.
Hij is gehouden in Heerenveen en Rotterdam.

 Als  je deze http://www.christengemeentedeweg.nl/?page_id=575 aanklikt kun je hem beluisteren.
Het is de preek van Daniel Renger gehouden op 18 oktober.

Hij heeft me erg bemoedigd. Eigenlijk moet je hem eerst beluisteren voordat we erover in gesprek kunnen gaan.
Hij is gebaseerd op een ontmoeting met voorgangers uit Nederland met leiders uit het Midden Oosten.
Ze hebben vragen beantwoord ten aanzien van de vluchtelingenstroom.
De vraag kwam, waarom er zoveel vluchtelingen deze kant op komen.
"God stuurt ze" was hun antwoord. 
Wij hoeven geen zendelingen meer die kant op sturen, we kunnen hier zending gaan bedrijven.
Daar word ik helemaal enthousiast van.
Als God de mensen stuurt, Die Hij op het oog heeft, Die Hij wil redden voor de eeuwigheid en wij mogen daarvoor ingezet worden, dan is dat toch fantastisch...
God zal meewerken met Zijn Geest.
De harde opstelling van med…

Een geheime zondag?

Wat mis ik ze. En wat heb ik me eraan geergerd. Ik vond het vooral storend als ik ´s zomers lekker op mijn balkon in het zonnetje zat. Dan riep ik weleens hardop of het niet een keer kon stoppen. “Nu is het klaar” En mijn buurman riep instemmend “Ho maar, nu weten we het wel” De kerkklokken in een straat verderop luidden om klokslag half tien op de zondagochtend. Maar dat was eens, dat hoorde bij toen. Met heel mijn hart kan ik er nu naar terug verlangen. Nu kleed ik me zondags in werkkleding.  Steels en voorzichtig loop ik naar beneden. Ik pak mijn fiets uit de schuur en lettend op schimmen achter bosjes en bomen fiets ik nonchalant naar een geheime plaats. Een plaats, waar af en toe iemand naar binnen gaat. Niet allemaal tegelijk.. Dat zou teveel op vallen. Mijn fiets heb ik een straat verderop neergezet. Ook teveel fietsen bij één deur loopt in het oog. De meeste mensen lopen daarom.  Wandelen in een rustig tempo. Maar mijn energie laat te wensen over. In het huis aangekomen begroeten we elkaar. …

Over stappen- overstappen....

Afbeelding
Mijn teennagel is weer bevrijd. Heerlijk na een nachtje purol op een wattenschijfje met een plakkertje erom heen, kan ik weer een poosje stappen.
Stappen....

Naar de disco tot diep in de nacht? Die tijd is voorbij. Ik heb dat echt wel gedaan hoor, toen ik een jaar of achttien was en de vrijheid kreeg. 
Echt tot diep in de nacht, daar kregen we de kans niet toe.
We moesten om een bepaalde tijd binnen zijn en als je in het weekend wat langer weg wilde, moest je een briefje inleveren met de reden waarom je avondpermissie wilde. 
Wel spraken we weleens af met de nachtdienst, die ons stiekem binnenliet via de deur van de huiskamer.
Op onze tenen slopen we naar boven in de hoop dat we niet gesnapt werden door het hoofd.

Stappen. 

Ja ik heb er heel wat gezet tot nu toe. Misstappen door verkeerde keuzes.
Misstappen die kleine gevolgen hadden.
Maar ook misstappen die grote gevolgen hadden. Waar je kind onder te lijden had en waar hij mee leven moest. 

Wat is het verdriet voor je als ouder voelbaar, als j…

Voetenpraat.

Met de voeten in een teiltje met warm water doe ik een poging om een blogje te schrijven.
Af en toe heb ik een ingegroeide nagel en met het lopen is dat niet prettig.
Ik probeer me zo elegant mogelijk voort te bewegen, maar pumps staan al jaren te verstoffen in de kast. 
Ik heb er een paar prachtige schoenen staan en als ik er op loop moet ik hangen aan een arm.
Met een lijdend gezicht beweeg ik me voorwaarts in de hoop dat het niet opvalt.
Hoe onze koningin het voor elkaar krijgt om zich op die torens voort te bewegen, ik zou het niet weten.
Ze lacht er ook nog eens stralend bij, dus het zal wel goed zitten.
Als ik haar was, zou ik een liedje zingen van Willeke.
`Mijn vriendje mag ik even aan je hangen.....`
Onze koning lijkt me stabiel genoeg om dit aan te kunnen.

Wat hebben ze een zware taak in deze tijd. Soms kijk ik naar haar foto en vraag me af hoe ze zo gegroeid is van een meisje van gewone komaf naar de moeder des Vaderlands.
De preek die er gehouden werd, toen ze trouwden was er een uit…

Circ Aid en zwaaiende kinderen.

Afbeelding
Vandaag ben ik weer eens druk met mijn arm. 
Had ik de zwachtels van vrijdag op zaterdagnacht met een woeste inval er afgehaald en kon ik zaterdag heerlijk zwachteloos genieten van een dag uit om vervolgens zondag zwachteloos in bed te verblijven, moest ik maandag met een hangend pootje naar de thuiszorg, zodat ze hem weer in oude staat terug konden brengen.
Vanmorgen ben ik naar de zaak van de armkous gestapt om daar mijn arm en kous te laten bekijken.
Ik krijg een andere kous die binnen de garantie valt en zachter is.
Ook hebben we samen nagedacht over Circ Aid.






Een Circ Aid is dus zo'n geval. Je kunt hem na believen strakker of slapper zetten net hoe dik of dun de arm is. En hij is ook in het zwart te krijgen gelukkig. Ik wil die kouskleur niet het doet me denken aan die halfwollen hemdjes en borstrokken die we droegen.
Ik wil zwart. Nu is het wel een kolossaal ding waar je geen mouw over heen kan krijgen. Dus ben ik aan het verzinnen hoe we daar mee om moeten gaan.
In ieder geval mag…

Even zwaaien.

Al een paar weken loop ik met mijn rechterarm dik in de zwachtels.
Vanaf de knokkels van mijn rechterhand tot aan de schouder is hij strak verbonden met vier zwachtels. Het is een dik geval en lastig.
Ik draag het dag en nacht en drie keer per week komt de thuiszorg en zwachteld het opnieuw.
Ik kan geen jas aan want daarvoor is mijn arm te dik.
Nu heb ik vorig jaar een koningsblauwe grote omslagdoek gekocht.
Hij is van kashmerewol en omdat hij als ik fietste alle kanten op wapperde heb ik hem aan de zijkanten en voor dichtgenaaid.
Dus lijkt het op een cape.
Leuk ware het niet dat hij zo'n opvallende kleur heeft.
Men ziet mij al van verre aankomen.
En daar ben ik chagerijnig over.
Sowieso ben ik chagerijnig vanwege die ingepakte arm
Ik kan er niks mee beginnen.
Ik ben rechts, dus kun je na gaan.
Vanochtend was hij ook nog eens te los gezwachteld.
Dus moest de thuiszorg opnieuw komen.
Er staat een doos met latex handschoenen in de keuken.
En er zitten latex handschoenen in mijn tas.
Want of ik nu na…

There is a crack in everything.

Vandaag ga ik eens niet over vluchtelingen schrijven maar over de Here God en Wie Hij is in mijn leven.
Ik ben een gebroken vat, een zwaar beschadigd mens door wat ik allemaal heb meegemaakt in mijn jeugd,
Dan zou je kunnen denken dat ik dit ingewikkelde leven niet aan zou kunnen en dat zou ook zo zijn, ware het niet dat ik God aan mijn zijde vind.
Van kleins af aan was Hij daar.
Ik zat voor mijn huis als heel klein meisje alleen op het stoeprandje.
Gods Geest daalde naast me neer en nam plaats.
Een Liefde en een Aanwezigheid was zo voelbaar.
Dat gebeurde meerdere malen.
Ik weet het nog. De herinnering aan die Aanwezigheid heeft me gedragen tot nu toe.
Nooit heb ik getwijfeld aan het bestaan van God.
Waar anderen zich weleens afvroegen of God niet een sprookje zou zijn, heb ik altijd een rotsvast vertrouwen en geloof gehad.
De ervaring op het stoeprandje werd opgemerkt door de atheïstische overbuurman.
Hij zei tegen mijn ouders, dat hij absoluut niet in God geloofde, maar als hij dat kleine meisj…

Geloven als een.......

Vandaag ga ik het weer eens over mijn poezen hebben.
Na een drietal blogjes waarin ik veel nagedacht heb, word het tijd om maar weer eens eenvoudig  rond te huppelen.
Gisteren was ik bij mijn voorleesjongetje en zijn moeder. 
Heerlijk om te merken dat spreken zijn hobby geworden is.
Met aandacht sprak hij de woorden uit en zocht naar de juiste.
Hij is echt leergierig. Als je ouders uit de Ivoorkust komen en Franstalig zijn is dat een handicap.
Ik  heb me voorgenomen om samen iets gezelligs te gaan doen.
Toen ik wegging pakte hij mijn gezicht met twee handjes beet en 
drukte hij een kus op mijn wang.
Denk je dat ik dat plekje ooit nog ga wassen?

Kinderen, wat zijn het toch heerlijke mensen.
Zo echt en zonder maskertjes. 
Ik ben dol op ze. Mijn mooiste tijd was toen ik in Israel in het kinderziekenhuis voor zuigelingen en jonge kinderen aan de beademing mocht zorgen.
Vorige week was er een vaccinatieronde en de rijen ouders met kinderen zag ik binnenkomen en mocht ze de weg wijzen.
Heerlijke uurtjes …