donderdag 29 oktober 2015

Dezelfde woorden.

Wat zag ik er tegenop. Hoe maak je contact met kinderen die je niet verstaan? Voorlezen? In het Nederlands terwijl ze Arabisch spreken?
Terwijl ze van huis en haard verdreven zijn? Terwijl ze dingen hebben meegemaakt, waar ik me geen voorstelling van kan maken?
Ik blader wat in kinderboeken die ik in huis heb.
Zal ik die met de afbeeldingen van allerlei voorwerpen en dieren meenemen?
Ik heb hem eens op de kop getikt in de kringloop en het was voor mijn draaitolletje een uitkomst.
Ik fluister tegen de Vader dat ik het moeilijk vind.
Het antwoord in mijn hart is onmiskenbaar van Hem.
"Zij hebben het veel moeilijker."
Daar ga ik met een boek onder mijn arm.
Ik voel me zo klein. Op weg met een boek naar mensen met grote problemen.
Ik denk terug aan de tijd in Israel.
Iedere morgen was mijn belijdenis dat Zijn kracht in mijn zwakheid volbracht zou worden.
Dit bad ik nu.
En ik dacht aan het gebed wat ik bad als ik naar mijn werk ging om met demente mensen te gaan werken.
"Heer, wilt U de Hand zijn, laat mij Uw handschoen zijn."
Ook dit bad ik.
Ik bad dit omdat het toen goed werkte en niet omdat ik vol vertrouwen naar de Verhoorder van die gebeden op keek.
Herken je dat?

Binnengekomen ging ik vrijwel direct aan een tafeltje zitten bij een jonge vrouw en een meisje.
De jonge vrouw stelde me gerust met een lieve glimlach.
Ze was zichtbaar moe.  We stelden ons aan elkaar voor en ik kan je niet meer zeggen hoe ze heten. Wat is Arabisch moeilijk.
Toch wees ik de voorwerpen aan, die zij in het Arabisch uitspraken en ik herhaalde en daarna andersom.
Hun prestaties waren oneindig veel beter dan de mijne.
Een wilskracht om zich hun nieuwe taal eigen te maken, kwam achter hun vermoeidheid tevoorschijn.
Bij het plaatje van de VIS schakelde ik tot groot plezier van het meisje over naar het visje in de kom, die zich omdraait en niet kan praten.
Het liedje bracht een twinkeling in haar ogen. Verder ging het in het boek.
Voor de giraffe, de artisjok, de sla hebben we dezelfde woorden.

Maar hoe vind je woorden voor oorlog, het feit dat het twee zusjes waren en "geen mamma", voor verlies en afwijzing en gruwelijkheden waar we geen weet van hebben?



@Lineke

Als alles duister is...

Op facebook stond vanochtend een overdenking van ds v d Veer.
Ik was het roerend met hem eens.
Hij schrijft over wat wij als christenen doen in de duisternis om ons heen.
Gaan we de duisternis bestrijden? Of steken we een licht aan?

In mijn gemeente worden vluchtelingen opgevangen. Er zijn negatieve ongenuanceerde geluiden op Facebook neergezet.
Daar is helemaal niet door mensen, die er anders over denken,
op gereageerd.
Je ziet die reacties afnemen. Maar wel zijn er meer dan 200 vrijwilligers die bezig zijn.
Op een aantal, van nog geen honderd vluchtelingen mag dit een warm onthaal zijn.
De jeugd zet zich in om voetbalwedstrijden te organiseren.
Ze steken een licht aan in de duisternis van deze mensen.
Dat is toch super hé? Ik ben helemaal trots op ze. 



@Lineke

woensdag 28 oktober 2015

Kwetsbare kinderen.

Vanochtend zou ik eigenlijk naar de Bijbelstudie van Beth Moore gaan.
Maar ik lag helemaal uitgeput op mijn bedje en besloot om thuis te blijven.
Een tijdje terug stond er een oproepje op facebook voor jongenskleding in een bepaalde maat.
Het werd gevraagd voor een kinderkledingbank.
Een mooie vraag, maar mijn jongen is groter gegroeid.
Het zou niet best zijn als hij als veertigjarige hier nog in zou passen.

De Hema in Krimpen aan den IJssel doneerde hun nieuwe onverkoopbare kinderkleding aan deze kinderkledingbank.
En de Zeeman in Krimpen houdt al vijftien jaar lang drie keer per jaar een actie.
Twee keer voor kinderkleding en één keer een speelgoedactie.
De klanten worden vriendelijk gevraagd om voor een klein bedrag iets te kopen en dit word gegeven aan het goede doel.

De speelgoedactie gaat deze keer ook naar de kinderkledingbank.
Het is zo super.
Binnen een paar dagen waren er 7 grote dozen nieuw speelgoed ingezameld. 
Het moet opgehaald en eerst ergens neergezet.
Hoe doe je dat en wie heeft beschikking over een auto.
En waar zet je het neer voordat het op zijn plek van bestemming kan komen?
En dan word mij ook nog verteld en bij de Hema en bij Zeeman
dat ik mag bepalen waar de opbrengst naar toe gaat.

Allemaal dingen die ik niet had voorzien toen ik lijntjes uitrolde.

Maar al die stukjes schuiven als een puzzel in elkaar.
Ik sta er bij en ik kijk ernaar, zou je rustig kunnen zeggen.

Vanmiddag ga ik samen met drie andere vrouwen voorlezen in de noodopvang voor vluchtelingen.
We zullen dat op woensdag-en zondagmiddag gaan doen.
Er zijn 45 kinderen en de voorleesexpress is hiervoor ingeschakeld.

De Heer heeft vaker gezegd, dat Hij me geroepen heeft voor kwetsbare kinderen.

De vrouw, die vele malen door verschillende mensen seksueel misbruikt is geweest  in haar jonge leven, 
mag op een wonderlijke wijze hiervoor geroepen zijn.

Het is toch om stil van te worden hé?

Maar dat is GOD....

En Hij zegt: "Ga!!!!"......



@Lineke


dinsdag 27 oktober 2015

Wie rent het hardste?

Weer een dag voorbij. Soms heb ik het idee dat we een wedstrijdje doen.
Wie rent het hardst de tijd of ik? Nu heb ik nooit een horloge om.
Dat is naar mijn idee te beklemmend. Dan zou ik me laten regeren door de tijd om mijn pols.
Maar ik heb niet geleerd om naar de stand van de zon te kijken om te weten hoe laat het is.
En omdat ik altijd raad naar de tijd en er van buiten af toch van mij verwacht word dat ik ergens op afspraak kom ben ik vanmiddag naar de markt afgereisd.
Een nieuwe batterij in mijn horloge astublieft.
Nou, ik was niet de enige klant, de man achter de kraam deed niet anders. 
Het zou een kwartiertje duren of dat goed was.
Geen probleem, ik had nog niet gegeten, dus lekkere erwtensoep bij de Hema ging er wel in.
Daar zat ik te speuren naar een klok aan de wand, want ik mocht een kwartiertje weg blijven.
De klok was er niet, lastig is dat. 
Ik keek nog even bij het Kruidvat en speurde naar aanbiedingen.
Kattenbrokjes en wasverzachter, ja ik heb een klantenkaart.
Op weg naar mijn fiets ontdek ik dat hij aan de andere kant stond.
Dus rechtsomkeert en o ja mijn horloge.
Klaar was hij en ik deed hem om.
Dat viel me reuze mee. Was het nog zo vroeg?
Dan zou ik een poosje kunnen rusten.
Maar thuis gekomen was er een paar keer gebeld en moesten er dingen geregeld worden.
En dan is het maar zo  vijf uur ondanks mijn horloge. 
Ik had geen zin in koken. Maar een aardappel is zo geschild en de boerenkool zo klaar.
Halverwege roept buurvrouw of ik een warme prak wil. Ze heeft nog over.
Wat heb je dan?
Boerenkool....Oh lekker graag.
Het gas onder mijn boerenkool gaat uit en ik eet van de boerenkool van buuv.
Dan herinner ik me plots de erwtensoep en concludeer dat ik vandaag niet omval van de honger .

@Lineke



zondag 25 oktober 2015

Je bent prima....

Vanavond keek ik TLC. Ik kijk niet vaak naar die zender, maar deze uitzending boeide me.
Het ging over een jonge vrouw, die graag als hippie gekleed ging.
Zij ging trouwen en haar moeder wilde graag dat ze een mooie trouwjurk uit ging zoeken.
Zij zelf voelde er niet voor en ze riepen hulp in van kledingstilisten.
Ze zochten drie jurken voor haar uit die ze aantrok.
De eerste jurk bracht gevoelens in haar naar boven.
Ze was blij met wie ze was, maar niet met bepaalde lichaamsdelen.
De tranen rolden over haar wangen en het verdriet had gemaakt, dat ze zich verstopt had in vormloze kleding.
In de mooie jurk kwam ook haar verdriet tevoorschijn. 
Hoe herkenbaar is dat niet voor ons?
Wat kunnen we het moeilijk hebben met bepaalde karaktereigenschappen. Of met ons uiterlijk.
We zijn te dik. Of te dun. We hebben te kleine borsten, te grote borsten of maar één borst.

"Ik ben niet sociaal, ik ben een bang mens, die maar zo niet ergens instapt" zei een mooie jonge vrouw vanochtend tegen mij.
"Oh en ik denk vaak, waarom ik me niet méér terug kan trekken en rustig in mijn huisje kan zitten. Ik stort me juist ergens in" antwoordde ik en dat meende ik ook.

Als er een avond is in het gemeentehuis en er zijn zoveel negatieve geluiden, terwijl het zo'n prachtig initiatief is, vind ik dat er een tegengeluid moet komen en spring ik achter de microfoon.
Denk je dat ik dat leuk vind van mezelf?
Echt niet.
Als ik naar huis fiets denk ik : "Ja hoor ik weer."
Waarom toch, was ik maar een grijs muisje, die tevreden achter de bloemetjes in haar vensterbank zat te knikkebollen.
Nou grijs ben ik wel, maar knikkebollen is er echt niet bij.
En bloemetjes daar heb ik geen tijd voor, want ik moet de barricaden op.

Voor de jonge vrouw was het een geruststelling dat ze prima is zoals ze is. En ik moet er na 62 jaar ook maar eens aan gaan wennen.

@Lineke

Prik in de bil.

Zondagmorgen. Het is vroeg omdat het wintertijd is, zegt de regel.
Er is besloten dat twee keer per jaar de klok een uur verzet word dus dat doen we dan.
Ik ben er wel eens mee in de war geweest.
Mijn zoon was nog klein en op eerste Paasdag fietsten we naar het verpleeghuis alwaar ik met het gospelkoor zou zingen.
Mijn zoontje ging altijd mee en het koor had hem als jongste lid geadopteerd.
Hij bleef wel achter in de banken, als we op het podium gingen staan.
Maar luidkeels zong hij de altpartij mee, want dat had hij van zijn moeder opgepikt.
Omdat ik me als alleenstaande moeder erg bewust was, dat ik mijn zoontje goed behoorde op te voeden, schudde ik heftig met mijn hoofd heen en weer ten einde hem duidelijk te maken, dat dat geen pas gaf.
Als je een verlegen kind hebt, is dat wat gemakkelijker, maar een spring in ´t veld als mijn kind die luid verkondigt, als we door de wachtkamer lopen, nadat we bij de dokter geweest zijn dat ZIJN moeder een prik in de bil heeft gehad brengt je meer dan eens in verlegenheid.
Toch heb ik in ruime mate genoten van dit kind.
Hij kletste me de oren van het hoofd en vroeg als altijd naar het waarom van de dingen.
Vooral ´s ochtends vroeg aan het ontbijt was dat een opgave voor een avondmens als ik was.
En zo komen we weer bij de zomer-en wintertijd.
We kwamen bij het verpleegtehuis aan en de koorleden fietsten ons tegemoet en gingen huiswaarts.
Wat een vreemde ervaring was dat. Die nacht was het zomertijd geworden.
Hoe leg je dat je enthousiast zoontje uit die heel veel zin had om naar de zieke mensen te gaan?
In ieder geval draaiden we om en of we nog naar onze eigen kerk gegaan zijn om het Paasfeest te vieren, dat zou ik me niet meer kunnen herinneren.
Wel weet ik dat hier nu vandaag de klok doortikt en als ik op tijd wil zijn dit verhaaltje moet afsluiten.
Ik wens jullie een fijne dienst.

@Lineke

zaterdag 24 oktober 2015

Als afwijzing aan de voordeur klopt.


The good you do today may be forgotten tomorrow.
Do good anyway,

Vanochtend kwam mij dit stukje van moeder Theresa onder ogen.
Ik vind dit een heel sterk stukje en ben het er helemaal mee eens.
Maar als de praktijk een uur later aan je voordeur klopt, word het toch anders.
Weet je, je kunt hele goede uitspraken vinden.
En je stemt er mee in met heel je hart. 
En je denkt: " Daar ga ik voor."

Als je aardig bent kunnen mensen je verdenken van bijbedoelingen.
Blijf ondanks dat aardig.
Als je eerlijk bent kunnen mensen je voor de gek houden. 
Blijf ondanks dat eerlijk.
Het goede wat je vandaag doet kan morgen vergeten zijn.
Ondanks dat blijf goed doen.
Geef de wereld het beste wat je hebt en het is misschien nooit genoeg.
Ondanks dat, geef het beste wat je hebt.
Want weet je aan het einde gaat het om jou en God.
En is het nooit om die ander gegaan.

Nou die kon ik gebruiken. Want ik zit wel te slikken tegen mijn tranen.
Want inderdaad soms gebeurd het dat al het goede wat je hebt gedaan vergeten is.
En word je eerst door een uitstraling en dan door woorden te verstaan gegeven dat het klaar is.
Afwijzing het raakt zo diep. Het raakt het fundament van je bestaan.

De Here Jezus heeft Zijn hele leven afwijzing ervaren.
Vlak na Zijn geboorte moesten Zijn ouders vluchten en werden de jongetjes in de omgeving van Zijn geboorte vermoord. 
Alleen om uit te sluiten dat Hij de koning van de troon zou stoten.
Wat een start heb je dan als kind.

Hoe verduren we de afwijzing, die plotsklaps opnieuw aan de voordeur van ons bestaan klopt?
Jezus wist, Wie Hij was in de Vader.
En wij mogen weten, wie we zijn in Christus. 
Dat betekent niet, dat we geen verdriet hebben.
Maar wel dat we in staat blijven om de juiste keuze's te maken.
Ik heb zelfs het gevoel dat tegenstand ons er dieper van kan overtuigen voor het goede te blijven kiezen. 

@Lineke



vrijdag 23 oktober 2015

Stoom afblazen.

Daar stap ik weer binnen. Mijn voeten zet ik bewust op de vloerbedekking en loop door de gang naar de kamer.
Tjonge wat heb ik toch een leuk huis en wat heb ik veel spullen.
Ik kroel even met de katten die me verbaasd aankijken.
Ik wil even aan iemand laten weten hoe ik me voel en ik zou willen dat er even iemand was die me tegen zich aan hield.
De hele morgen ben ik samen met andere vrijwilligers bezig geweest de bedjes klaar te maken.
Twee dekens, een handdoek een klein kussentje en toiletartikelen werden op ieder bed neergelegd. Daarna  slaapzakken.
Ik zie de rijen nu voor me. Ze staan te wachten op de mensen die gaan komen.
Er zijn wasmachine´s en drogers aangesloten.
Er kwamen dozen speelgoed binnen. Kinderwagens, een poppenwagen, boxen..
Heel praktisch ben je bezig. Je gevoel zet je weg tot later.
Behalve als een jonge vrouw wiens ouders en grootouders gevlucht zijn uit Afghanistan een praatpaal nodig heeft.
 
Vanochtend voordat ik weg ging werd ik via socialmedia zo bemoedigd.
Ik had gebeden vanwege mijn arm en hand. 

Daarom verzaken wij onze plicht niet.
 Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren, 
ons innerlijke bestaan wordt van dag tot dag vernieuwd.
-- 2 Korintiers 4:16 

Bij het zien van de volgende foto kleedde ik me al zingend aan.
Wat heb je Zijn Zegen nodig bij alles wat je doet.


Maar nu? Nu roept mijn hart: "Ik wil niet. Ik wil niet dat allemaal klaar moeten maken. Ik wil niet. Ik wil dat ouders en babies veilig en rustig in hun huisje wonen. Ik wil niet dat oude mensen zo ver van huis en haard verdreven zijn. "

"Here God ik wil dat niet."

 En dan strekt Hij Zijn armen uit en tilt mij op.
En mag ik even bij Hem uithuilen. Hij zwijgt in Zijn liefde.
Ik word een lange stoet gewaar.
Een lange stoet, die achter Jezus aanloopt.
Hij draagt Zijn Kruis op Zijn rug en gaat richting Golgotha.
En al die verdrevenen gaan met Hem mee.
Jezus Hij hangt er voor hun.
Ga je met me mee? Zullen we er tussen gaan staan?

@Lineke




donderdag 22 oktober 2015

Een glimpje dwars door de duisternis? Vluchteling..

Donderdagochtend. Normaal komt mijn hulp, maar zij heeft herfstvakantie. Dus heb ik het ook...
In mijn nieuwe grote flanellenpyama met pijpen, waar ik bijna over struikel en mouwen die ik op moet rollen, dar ik nog een beetje door mijn huis.
Heerlijk is dat.
Toch is de ochtend tot nu toe niet ongestoord verlopen.
Ik werd wakker door een gerinkel, waarvan ik in mijn slaap dacht dat het een brandalarm zou zijn.
Maar het was de telefoon. Een geplande afspraak voor vanmiddag kwam te vervallen wegens ziekte.
Als een gevangenbewaarder pak ik mijn sleutelbos.
Op het rinkelen ervan komen de katten aangesneld, die besloten hebben de nacht alleen maar buiten te willen doorbrengen.
Het werkt veel beter, dan dat ik voorzichtig hun namen roep.
En ze hebben zelfs geen kittencursus gedaan.
Weer gaat de telefoon. En nog eens weer.
Daar komt de vraag of ik morgenochtend van negen tot twaalf mee wil helpen de bedjes op te dekken en er hygiënische setjes op wil leggen.
De eerste honderd vluchtelingen bestaande uit oude mensen en gezinnen met hele jonge kinderen komen morgen aan.

Jongens ik ben zo blij....
De mensen die zo lang onderweg waren, die de meest barre omstandigheden hebben moeten verduren.
Ik mag met liefde hun bedjes opdekken en er hygiënische setjes opleggen.
Ik voel me nederig en vereerd.
Het is toch geweldig....
Weet je ze verdienen zoveel respect...

Ik zal de bedjes dusdanig opmaken. En hoop als ze hun moede lijven neerleggen dat ze onze liefde en respect mogen ervaren.
Ietsjes, een klein glimpje dwars door de duisternis van oorlogsgeweld en verdreven zijn van huis en haard.

Hoop je met mee?

@Lineke


woensdag 21 oktober 2015

Bescherm je hart.....vluchtelingen...

Bescherm je hart boven alles, want uit je hart komt alles voort wat je doet. Spreuken 4:13

Je hart volgen. Doe wat je hart je ingeeft….
Volg je hart want het klopt. 
Tegenwoordig lees je en hoor je dit veel.
Het klinkt heel mooi en plausibel. 

Maar voor mij gaat het niet op.
Luisteren naar mijn hart en doen wat het het ingeeft zonder naar mijn gezond verstand te luisteren heeft me al vaak eens in problemen gebracht.

Voor een vrouw is dat vaak heel verleidelijk. Het luisteren naar je hart.

Ook nu, nu er vluchtelingen onderweg zijn naar ons dorp.

Vanaf vrijdag worden voor drie weken ipv drie dagen gezinnen met jonge kinderen en oude mensen uit Syrie opgevangen.
Het stond onze gemeente tegen om mee te moeten werken aan het heen en weer gesleep van deze doelgroep.

Ik vind het fantasisch en heb me aangemeld als vrijwilliger.

Ik heb gezegd dat ik ziekenverzorgende ben en ik kan me indenken, omdat ze naarstig op zoek zijn naar EHBOers ze me misschien kunnen inzetten.

Maar ik ben ook geneigd om me te verdiepen in het ophalen van dekens kleding etc.
En bedenk dat een badge handig zou zijn voor de vrijwilligers die er gaan helpen.
En zou mensen willen uitnodigen voor een maaltijd in de kerk of aan huis.
En…..En……

Wat heb ik het nodig dat er Iemand is Die tegen me zegt: “ Bescherm je hart.”
Bescherm je hart, als je niet tegen de beelden kunt, die aan je voorbij trekken bij het zien van het journaal.
Bescherm je hart, als je onderuit gaat bij de geluiden van negatieve reactie’s en verharding.

Het is een OPDRACHT van de Here God, geen advies.

Gebed: 
Heer wilt U me helpen om mijn hart te beschermen? En als ik warm loop voor de komst van de vluchtelinggezinnen en ouderen wilt U me duidelijk maken, wat ik mag doen en me helpen voldoende rust te nemen? 
Dank U voor de opdracht om mijn hart te beschermen.

In Jezus Naam. 
Amen.

@Lineke



dinsdag 20 oktober 2015

Vier vrouwen op een bank.

Vanochtend had ik twee afspraken. 
Weet je, dat kan je weleens opjagen. Ken je dat? Heel je dag staat in het teken van je agenda.
Op tijd op staan, want ik moet om 9.00 met een vriendin aan het ontbijt.
Ik zal de wekker even zetten, maar voor ik dat plan uit kon voeren, was ik al weggesoesd.
Het werd een onrustige nacht, met af en toe een poging om aan de oppervlakte van wakker zijn, komen om me te bedenken wat ik ook al weer moest.
Maar voordat het echt tot me doordrong was ik ook al weer vertrokken.
Totdat ik om kwart voor zes wakker werd, om me te herinneren dat ik de wekker zou zetten.
Ik bedacht me dat het toch beter zou zijn, dat mijn hele dag niet zou draaien om die afspraken.
Want er zat nog tijd genoeg tussen. 
Maar goed, als het een spannende afspraak is, zoals vanochtend, is het toch even iets anders.
Ik had namelijk een kleine bijeenkomst met betrekking tot het werk in de schakelklas voor vluchtelingkinderen.
En daar zag ik tegenop.
Want wie ben ik nu eigenlijk? Een mens met een hart voor kinderen en taal. Maar die anderen waren natuurlijk veel intelligenter.
Ze hadden vast een onderwijsachtergrond.
Aangekomen moest ik nog even wachten. Er zaten drie vrouwen op een bank en ik vroeg of ik erbij mocht zitten.
Ik viel in een gesprek over het lezen in de krant, dat er vrijdag vluchtelinggezinnen komen. Ik luisterde naar kritische geluiden.
 En Lineke zou Lineke niet zijn, als ze het allemaal probeerde te nuanceren.
Als een onderwijzeres gaf ik informatie over de nieuwsbronnen en welke plannen er geweest waren en welk besluit er nu gevallen was. En waar ze dat allemaal hadden kunnen lezen.


De vergadering begon en de dames van de bank stapten achter elkaar de ruimte in.
Ik riep spontaan, dat het leuk was, dat we al even kennis hadden gemaakt.
Maar ik voelde me stiekem ook wel een beetje verlegen.


We vinden het alle vier een groot cadeau om te mogen doen.
Leuk he?

@Lineke

maandag 19 oktober 2015

God stuurt de mensen.

Gisteren kwam ik een preek tegen op internet die ik heel graag wil delen.
Hij is gehouden in Heerenveen en Rotterdam.

 Als  je deze http://www.christengemeentedeweg.nl/?page_id=575 aanklikt kun je hem beluisteren.
Het is de preek van Daniel Renger gehouden op 18 oktober.

Hij heeft me erg bemoedigd. Eigenlijk moet je hem eerst beluisteren voordat we erover in gesprek kunnen gaan.
Hij is gebaseerd op een ontmoeting met voorgangers uit Nederland met leiders uit het Midden Oosten.
Ze hebben vragen beantwoord ten aanzien van de vluchtelingenstroom.
De vraag kwam, waarom er zoveel vluchtelingen deze kant op komen.
"God stuurt ze" was hun antwoord. 
Wij hoeven geen zendelingen meer die kant op sturen, we kunnen hier zending gaan bedrijven.
Daar word ik helemaal enthousiast van.
Als God de mensen stuurt, Die Hij op het oog heeft, Die Hij wil redden voor de eeuwigheid en wij mogen daarvoor ingezet worden, dan is dat toch fantastisch...
God zal meewerken met Zijn Geest.
De harde opstelling van medelanders is dan beter te plaatsen.
Natuurlijk is er tegenstand, natuurlijk is er een geestelijke strijd gaande. 
Maar moeten we onze oren daar naar laten hangen?
Niet doen hoor lieve mensen je word er zo door ontmoedigd.
Je draagt niet de verantwoordelijkheid voor die hardheid...
Vraag of God je met Zijn Geest wil vullen en kijk wat je kunt doen om deze mensen een warm welkom te bereiden.
De drogist heeft lekkere toiletartikelen, men is blij met garen en haak- en breinaalden. 
Laat de negativiteit liggen en maak de keuze om mooie stapjes te zetten.....
Veel zegen en blijdschap....

@Lineke

zondag 18 oktober 2015

Een geheime zondag?

Wat mis ik ze. En wat heb ik me eraan geergerd. Ik vond het vooral storend als ik ´s zomers lekker op mijn balkon in het zonnetje zat. Dan riep ik weleens hardop of het niet een keer kon stoppen. “Nu is het klaar”
En mijn buurman riep instemmend “Ho maar, nu weten we het wel”
De kerkklokken in een straat verderop luidden om klokslag half tien op de zondagochtend.
Maar dat was eens, dat hoorde bij toen.
Met heel mijn hart kan ik er nu naar terug verlangen.
Nu kleed ik me zondags in werkkleding. 
Steels en voorzichtig loop ik naar beneden.
Ik pak mijn fiets uit de schuur en lettend op schimmen achter bosjes en bomen fiets ik nonchalant naar een geheime plaats.
Een plaats, waar af en toe iemand naar binnen gaat.
Niet allemaal tegelijk.. Dat zou teveel op vallen.
Mijn fiets heb ik een straat verderop neergezet.
Ook teveel fietsen bij één deur loopt in het oog.
De meeste mensen lopen daarom. 
Wandelen in een rustig tempo.
Maar mijn energie laat te wensen over.
In het huis aangekomen begroeten we elkaar.
Wat zijn we blij dat we elkaar kunnen ontmoeten. 
Wat zijn we blij om bemoedigd te worden en te horen uit Gods Woord.
Vroeger had ik heel veel Bijbels en vertalingen.
Maar door berichten van huiszoekingen met represailles,  heb ik ze weggegooid.
Maar nu is mijn Bijbel de grootste schat geworden.


Vanmorgen, dankte de predikant voor het feit dat we in vrijheid bij elkaar mochten komen.
Eigenlijk word dat iedere dienst gezegd, maar deze keer drong het door en dwaalden mijn gedachten af.
Zo zou het kunnen gaan, als we die vrijheid niet meer hebben.
Want waarom wij niet? 
Waarom is er in zoveel landen verdrukking van christenen en leven we hier nog in vrijheid?
Laten we die vrijheid ten goede gebruiken.
Laten we onze stem laten klinken.
Laten we gerechtigheid doen.



“Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de HEER van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.” (Micha 6:8)

donderdag 15 oktober 2015

Over stappen- overstappen....

Mijn teennagel is weer bevrijd. Heerlijk na een nachtje purol op een wattenschijfje met een plakkertje erom heen, kan ik weer een poosje stappen.
Stappen....

Naar de disco tot diep in de nacht? Die tijd is voorbij. Ik heb dat echt wel gedaan hoor, toen ik een jaar of achttien was en de vrijheid kreeg. 
Echt tot diep in de nacht, daar kregen we de kans niet toe.
We moesten om een bepaalde tijd binnen zijn en als je in het weekend wat langer weg wilde, moest je een briefje inleveren met de reden waarom je avondpermissie wilde. 
Wel spraken we weleens af met de nachtdienst, die ons stiekem binnenliet via de deur van de huiskamer.
Op onze tenen slopen we naar boven in de hoop dat we niet gesnapt werden door het hoofd.

Stappen. 

Ja ik heb er heel wat gezet tot nu toe. Misstappen door verkeerde keuzes.
Misstappen die kleine gevolgen hadden.
Maar ook misstappen die grote gevolgen hadden. Waar je kind onder te lijden had en waar hij mee leven moest. 

Wat is het verdriet voor je als ouder voelbaar, als je hem alleen ziet opgroeien, zonder de steun en de erkenning en bevestiging van een vader.
Je ziet de strijd van je kind en het enige, wat je kunt doen is bidden.

Stappen. Juist in die gebrokenheid, waarin de grond niet stevig is en gaten en kuilen vertoont, je voet geen vaste grond vind om verder te gaan, maar bij elke stap die je doet afbrokkelt, juist dan krijg je de gelegenheid om op de Rots te stappen.
Ik weet het, het is een waagstuk. 
Want het is maar de vraag of die Rots wel houdt.
Maar wat moet je als de grond onder je voeten wegzakt?
Als de golven slaan en je overspoelen?
Die Rots blijft een droge plek, die nooit wankelt.
Mag ik je mijn hand toesteken, dan help ik je erop.
Laten we samen overstappen.




@Lineke


woensdag 14 oktober 2015

Voetenpraat.

Met de voeten in een teiltje met warm water doe ik een poging om een blogje te schrijven.
Af en toe heb ik een ingegroeide nagel en met het lopen is dat niet prettig.
Ik probeer me zo elegant mogelijk voort te bewegen, maar pumps staan al jaren te verstoffen in de kast. 
Ik heb er een paar prachtige schoenen staan en als ik er op loop moet ik hangen aan een arm.
Met een lijdend gezicht beweeg ik me voorwaarts in de hoop dat het niet opvalt.
Hoe onze koningin het voor elkaar krijgt om zich op die torens voort te bewegen, ik zou het niet weten.
Ze lacht er ook nog eens stralend bij, dus het zal wel goed zitten.
Als ik haar was, zou ik een liedje zingen van Willeke.
`Mijn vriendje mag ik even aan je hangen.....`
Onze koning lijkt me stabiel genoeg om dit aan te kunnen.

Wat hebben ze een zware taak in deze tijd. Soms kijk ik naar haar foto en vraag me af hoe ze zo gegroeid is van een meisje van gewone komaf naar de moeder des Vaderlands.
De preek die er gehouden werd, toen ze trouwden was er een uit het Bijbelboek Ruth.

"Uw volk is mijn volk en Uw God is mijn God."

 Maar ook over het dienen en de meeste zal de minste zijn.

En zo zit ik te mijmeren met mijn voeten in een lauwgeworden watertje.
Ik zal ze zelf wel af moeten drogen en eens even kijken of de nagel vrij kan komen.
In mijn geval is de meeste ook de minste. 

Ik wens jullie een fijne dag....

@Lineke

dinsdag 13 oktober 2015

Circ Aid en zwaaiende kinderen.

Vandaag ben ik weer eens druk met mijn arm. 
Had ik de zwachtels van vrijdag op zaterdagnacht met een woeste inval er afgehaald en kon ik zaterdag heerlijk zwachteloos genieten van een dag uit om vervolgens zondag zwachteloos in bed te verblijven, moest ik maandag met een hangend pootje naar de thuiszorg, zodat ze hem weer in oude staat terug konden brengen.
Vanmorgen ben ik naar de zaak van de armkous gestapt om daar mijn arm en kous te laten bekijken.
Ik krijg een andere kous die binnen de garantie valt en zachter is.
Ook hebben we samen nagedacht over Circ Aid.






Een Circ Aid is dus zo'n geval. Je kunt hem na believen strakker of slapper zetten net hoe dik of dun de arm is. En hij is ook in het zwart te krijgen gelukkig. Ik wil die kouskleur niet het doet me denken aan die halfwollen hemdjes en borstrokken die we droegen.
Ik wil zwart. Nu is het wel een kolossaal ding waar je geen mouw over heen kan krijgen. Dus ben ik aan het verzinnen hoe we daar mee om moeten gaan.
In ieder geval mag je hem 's nachts dragen dus heeft je arm niet de kans dan dik te worden. 
Toch ga ik er maar voor, want dit is ook niks.
Daarna ben ik nog naar de fysio gegaan voor mijn arm.
Door het vocht wat drukt op de spieren geeft het soms beschadigingen en is dat pijnlijk.
Vanochtend zei ik mopperend, dat ik niet wil dat mijn arm mijn hele leven regeert.
Maar de specialiste zei, dat dat wel zo is.
Ik moet het accepteren.

 Vanmiddag fietste ik naar de supermarkt en moest ik stoppen voor een broertje en kleiner zusje die overstaken.
Keurig op de zebra met aan weerskanten wachtende auto's.
Met een opgestoken handje en hoofdjes draaiend van links naar rechts liep het kleine grut naar overkant.
Ze hadden hun ouders als voorbeeld, die waarschijnlijk ook bedankten als ze de ruimte kregen.
Geweldig was het, het toverde bij iedereen een brede glimlach op het gezicht.
Weet je dat zijn van die knipoogjes....

@Lineke

vrijdag 9 oktober 2015

Even zwaaien.

Al een paar weken loop ik met mijn rechterarm dik in de zwachtels.
Vanaf de knokkels van mijn rechterhand tot aan de schouder is hij strak verbonden met vier zwachtels. Het is een dik geval en lastig.
Ik draag het dag en nacht en drie keer per week komt de thuiszorg en zwachteld het opnieuw.
Ik kan geen jas aan want daarvoor is mijn arm te dik.
Nu heb ik vorig jaar een koningsblauwe grote omslagdoek gekocht.
Hij is van kashmerewol en omdat hij als ik fietste alle kanten op wapperde heb ik hem aan de zijkanten en voor dichtgenaaid.
Dus lijkt het op een cape.
Leuk ware het niet dat hij zo'n opvallende kleur heeft.
Men ziet mij al van verre aankomen.
En daar ben ik chagerijnig over.
Sowieso ben ik chagerijnig vanwege die ingepakte arm
Ik kan er niks mee beginnen.
Ik ben rechts, dus kun je na gaan.
Vanochtend was hij ook nog eens te los gezwachteld.
Dus moest de thuiszorg opnieuw komen.
Er staat een doos met latex handschoenen in de keuken.
En er zitten latex handschoenen in mijn tas.
Want of ik nu naar de wc ga, de vaat doe in de kringloop rondsnuffel, er moet een handschoen aangetrokken.
Een dan wel te verstaan.
Met mijn grote koningsblauwe kleed en mijn ene handschoen lijk ik wel wat op Maxima. 
Alleen het lachen vergaat me.
Laat ik maar even zwaaien dan. Goed voor mijn arm.

@Lineke


There is a crack in everything.

Vandaag ga ik eens niet over vluchtelingen schrijven maar over de Here God en Wie Hij is in mijn leven.
Ik ben een gebroken vat, een zwaar beschadigd mens door wat ik allemaal heb meegemaakt in mijn jeugd,
Dan zou je kunnen denken dat ik dit ingewikkelde leven niet aan zou kunnen en dat zou ook zo zijn, ware het niet dat ik God aan mijn zijde vind.
Van kleins af aan was Hij daar.
Ik zat voor mijn huis als heel klein meisje alleen op het stoeprandje.
Gods Geest daalde naast me neer en nam plaats.
Een Liefde en een Aanwezigheid was zo voelbaar.
Dat gebeurde meerdere malen.
Ik weet het nog. De herinnering aan die Aanwezigheid heeft me gedragen tot nu toe.
Nooit heb ik getwijfeld aan het bestaan van God.
Waar anderen zich weleens afvroegen of God niet een sprookje zou zijn, heb ik altijd een rotsvast vertrouwen en geloof gehad.
De ervaring op het stoeprandje werd opgemerkt door de atheïstische overbuurman.
Hij zei tegen mijn ouders, dat hij absoluut niet in God geloofde, maar als hij dat kleine meisje zag zingen, kon hij er niet omheen dat er een God moest zijn.
Ja, ik ben misbruikt. Door verschillende familieleden en door een meester op school.
Ja en dat is tot op de dag van vandaag een proces van verwerken.
Tijden van rust, op adem komen en genieten van mijn tuin, die steeds meer bloemen en vruchten oplevert.
Tijden, dat er uit de grond toch nog weer een wortel van misbruik naar boven komt.
Die, hoe dan ook, verwijderd moet worden, omdat daar niets wil groeien.
Maar weet je, ik was 8 jaar, toen ik  boven aan de trap, mijn lievelingsplekje om te zingen, de tongentaal van God kreeg.
Acht jaar en ik ontving de tongentaal van de Heer.
God rekent niet met leeftijden.
Hij zegt niet, dat je te jong bent om bij Hem te horen.
Gods Geest doopt ook kleine kinderen en vult ze.
Ik ben deze week gevraagd om mee te draaien in een klasje voor vluchtelingkinderen.
Kinderen, die de taal niet kennen en die het nodig hebben, dat er enkelen zijn, die hun helpen om zich die taal eigen te maken.
Ik vind dat een fantastisch cadeau.
Dan zie je zo de lijn in je leven.
In mijn hart ben ieen zendeling .  In Israël heb ik gewerkt met kinderen uit verschillende culturen in de meest kwetsbare omstandigheden.
En nu roept God me opnieuw om met kinderen te werken in de meest kwetsbare omstandigheden.
Is mijn leven er één van mislukking? 
Dat was wel de bedoeling van satan.
Maar God had en heeft de controle.

Hij stelt me altijd gerust. 

 Gisteren las ik dat IS vluchtelingen stuurt om de psychische weerstand van Europa te breken.
Toen ik dat tegen de Heer zei, was er een onnavolgbare reactie in mijn hart.

"OH?"

Het was in de trant van: 

"En denk jij, dat IK daarvan ondersteboven raak?"

Ik vond het echt komisch. 
En dacht er aan dat er in de psalmen staat, dat God op Zijn troon lacht om de vijanden.

Nu eindig ik toch nog met vluchtelingen. 
Maar ik hoop dat dit stukje je moed geeft.
En dat het je helpt na te denken over Wie God in jouw leven is geweest.

Heel veel liefs van Hem.


@Lineke

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van deze maand op

http://godisindestilte.blogspot.nl/


woensdag 7 oktober 2015

Geloven als een.......

Vandaag ga ik het weer eens over mijn poezen hebben.
Na een drietal blogjes waarin ik veel nagedacht heb, word het tijd om maar weer eens eenvoudig  rond te huppelen.
Gisteren was ik bij mijn voorleesjongetje en zijn moeder. 
Heerlijk om te merken dat spreken zijn hobby geworden is.
Met aandacht sprak hij de woorden uit en zocht naar de juiste.
Hij is echt leergierig. Als je ouders uit de Ivoorkust komen en Franstalig zijn is dat een handicap.
Ik  heb me voorgenomen om samen iets gezelligs te gaan doen.
Toen ik wegging pakte hij mijn gezicht met twee handjes beet en 
drukte hij een kus op mijn wang.
Denk je dat ik dat plekje ooit nog ga wassen?

Kinderen, wat zijn het toch heerlijke mensen.
Zo echt en zonder maskertjes. 
Ik ben dol op ze. Mijn mooiste tijd was toen ik in Israel in het kinderziekenhuis voor zuigelingen en jonge kinderen aan de beademing mocht zorgen.
Vorige week was er een vaccinatieronde en de rijen ouders met kinderen zag ik binnenkomen en mocht ze de weg wijzen.
Heerlijke uurtjes waren dat.
Je drinkt je vol met de aanblik van al die jonge mensjes die moedig bang of stoer binnen stappen begeleid door hun ouders.
Op zo'n moment kan ik me er iets bij voorstellen dat er ooit het Woord klonk, dat het zeer goed was.

Ik wil dit blogje afsluiten met een tekst.

25En Jezus bad dit gebed: ‘Vader, Heer van hemel en aarde, 
dank U wel dat U aan kleine kinderen hebt bekendgemaakt 
wat u voor wijzen en geleerden verborgen hebt gehouden. 
26Ja, Vader, want zo hebt U het gewild.’ Mattheus 11:5

@Lineke

Je legacy.

Wat een mooi woord vind ik dat. Het woord Legacy. Het klinkt als muziek als de titel van een liedje. Legacy betekent: de erfenis (v) ...