Berichten

Berichten uit september, 2015 weergeven

Week tegen de eenzaamheid (2)

Afbeelding
Gisteren was de bijeenkomst in het kader van de week tegen de eenzaamheid.
 Er waren veel meer mensen dan verwacht. En dat is heel mooi natuurlijk. Je kunt daaraan zien dat het wel leeft binnen ons dorp.
Eerst werd er verteld hoeveel inwoners ons dorp heeft en toen mochten we via een drietal procenten raden hoeveel inwoners er eenzaam zouden zijn.
Dat waren er meer dan we verwacht hadden.

Eenzaamheid. 
Het is een onderwerp, wat in de taboesfeer ligt.
Men vertelt niet snel, dat men eenzaam is. 
En ook de vraag stellen aan iemand, waarvan je het vermoeden hebt, dat er eenzaamheid speelt, doe je maar zo niet.
Er moet eerst een band zijn, wil je de vraag kunnen stellen.
Maar ja, als je die band hebt met iemand is, die dan nog eenzaam? Ik vraag het me even af..
Eenzaamheid is slecht voor je gezondheid.
Je hersenen worden trager, je krijgt lichamelijke klachten.
Huisartsen, die als ze de patient regelmatig zien en het vermoeden bestaat dat het om een eenzaam persoon gaat, komen met voorstellen om zich …

Week tegen de eenzaamheid.

Afbeelding
Soms is er wat turbulentie nodig om weer contact te zoeken.
En dat is gisteren gebeurd. En ik ben er zo blij mee.
Je vraagt en bidt over het hoe en wat. Zo dicht bij elkaar en toch elkaar niet kunnen bereiken.
Je zult het vast wel kennen. Je bent door een verbond aan elkaar gesmeed. Of je bent door een bloedband verbonden.
Het is een verwachtingsvolle droom, die niet uit lijkt te komen.
De droom dat je elkaar verstaat, dat je toegang hebt tot elkaars hart.
Maar als dat er niet is..
Dan kun je op zoek gaan naar de gemeenschappelijke dingen.
Maar als dat er ook niet blijkt te zijn...
Hij of zij is verder weg dan het verste land.
Jij woont op de noordpool en de ander op de zuidpool
En in een poging om elkaar toch te bereiken vecht je soms.
Je haalt het slechtste in elkaar naar boven.
Je kent jezelf niet meer. Je wordt een karikatuur van jezelf.


De week tegen eenzaamheid. 
Deze week denken we aan Eenzaamheid. Vanmiddag ga ik naar een bijeenkomst voor vrijwilligers en krijgen we allerlei handreikingen om…

Morgen ga ik op dieet.

Ken je dat? Je rok zit strak, je broek lijkt gekrompen te zijn in de was.
Je komt jezelf onverwacht tegen in een spiegel.
Dan kleurt dat beeld niet naar jouw idee van mooie slanke vrouw, maar zie je dat er toch wel eens paar pondjes af mogen.
Je hebt een verjaardag en neemt je voor: ik sla gebak af vanavond en verder neem ik ook niets.
En dan ben je er. Je krijgt toch ook niet iedere dag gebak, die zeldzame keren, dat je daar eens van mag genieten.....
Je vertelt de gastvrouw, dat je eigenlijk niks wilde nemen, maar zij zegt dat het deze keer wel moet, want ze is jarig.
Na de koffie zit je gezellig met je buurvrouw te praten en een schaal met heerlijke hapjes komt langs.
Nou, dat sla je niet af en wel geteld neem je er vijf keer iets van.
Ja echt, vijf keer....
Het was heerlijk en zo gezellig.
En nu?
Nu zit ik met een nog nauwere rok achter de pc en neem me voor dat ik morgen ga vasten.
Oh nee, ik heb een afspraak voor ontbijt bij de Hema.
Je weet wel met een croissantje en een broodje met kaas...…

Kramp.

Met een strak gezwachtelde arm en kramp in de spieren van mijn benen werd het voor mij geen nacht om van te dromen.
Bovendien meenden mijn kattenbeesten me ook nog te moeten instoppen.
Nou houd ik wel van een beest op bed, als ze geen medepassagiers hebben, maar dit werd me toch al te gek.
De beesten werden liefdevol in de donkere woonkamer gebracht en toen  wat licht gemaakt via mijn pc.
En ja hoor daar stond het.
Spierkrampen kunnen veroorzaakt worden door uitdroging.
Dat leek me niet onwaarschijnlijk.
Zo veel als het buiten geregend heeft, heb ik het binnen in me niet laten regenen.
En dat ging al een tijdje zo...Nu moet je dat 's nachts niet tot de ontdekking komen wat de gevolgen zijn van chronische droogte.

Het zijn er nog al wat en 's nachts worden het er alleen maar meer.
Ik nam in ieder geval een groot glas water en wachtte tien minuten, want dan zouden de krampen verminderen.
Het heeft wat langer geduurd, maar ik ben uiteindelijk in slaap gevallen totdat ik van de bel schrok di…

Een levende God....

Wat valt het toch op. In open gesprekken vertel ik van de bijzondere dingen, die er gebeuren.
Een tekst die naar me toe komt, een boekje wat er bij past,
 een lied wat me optilt.
Voor mij is het God en voor mijn gesprekspartner mooi dat ik dat zo zie en dat mijn geloof zoveel kracht geeft.
Meer en meer besef ik dat het niet mijn geloof is wat me kracht geeft,want dat kan op en neer gaan, maar het is de levende God Zelf Die me vasthoudt en voor me zorgt.
Voor haar is het verloop ingewikkeld, voor mij niet, omdat ik niet het overzicht hoef te houden, maar de levende God het hele plaatje ziet.
En meer en meer besef ik hoe groot Zijn werkelijkheid en realiteit is.
Ik vertrouw Hem volkomen en onvoorwaardelijk.
Hij, Die mij zag, ver voordat Hij me in de buik van mijn moeder weefde,
Hij, Die mijn dagen opgeschreven heeft, ver voordat mijn geboortedag daar was, Hij Die me weefde met een vingerafdrukken, die niemand anders heeft, zou Hij niet te vertrouwen zijn?
Mijn naam heeft Hij gegrift in Zijn Handp…

Waar gaan die mooie benen naar toe?

Zondagmiddag hadden we een prachtige kerkdienst.
Een dienst waarin we zongen en swingden en de Heer groot mochten maakten. Ik werd niet moe van het zachtjes heen en weer huppen en kon eindeloos blijven staan. Na de dienst deed ik een dappere poging om met mijn fiets van start te gaan. Omdat de fiets elektrisch is, duurt het een poosje voordat hij vaart maakt. Iemand zag me worstelen en vroeg of een fiets met een lage instap niet beter voor me zou zijn. Heel lief opgemerkt, maar ik begreep plotseling hoe oudere mensen zich voelen, als ze met een rollator moeten gaan lopen. Eindelijk had ik de vaart erin en fietste naar de snackbar. Ja ik weet, het was zondag, maar doordat ik de dag ervoor een leuke bloggersdag had, was ik niet aan boodschappen toegekomen. En de discipelen plukten ook aren op de sabbat, dus mag ik ook langs een patattentje. Op het plein voor de snackbar wilde ik afstappen. Ik bleef haken met mijn voet op de instap, dit keer uitstap en dreigde neer te storten. Die dreiging duurt ko…

Een poes en een afgekapt eitje.

Ik woon alweer een aantal jaren in het westen en ben hier ingeburgerd.
Het bevalt me hier heel goed. Oke aan mijn tongval is te horen dat ik hier niet vandaan kom.
Maar het is net als iets bijzonders aan je uiterlijk.
Een keer kijken en ze hebben het gezien.
En een keer luisteren en ze weten dat het bij je hoort.
Bepaalde dingen zijn echt des noordens.
Ik kap mijn eitje altijd met mijn mes open.
En hier in het westen pellen ze het ei. 
Mijn gekap levert belangstellende blikken op.
Terwijl ze hun handen branden, pak ik mijn ei en geef er een stevige tik tegen aan met mijn mes.
Het levert een mooi handzaam kapje op en zo kan ik mijn ei uitlepelen.

Mijn jongste kat zit klaar tijdens de handeling.
Ze is gek op een ei. Toen ze klein was joeg ze achter de lege eierdop aan.
Nu wacht ze tot het ei op is om vervolgens mijn bord schoon te likken.

Vanwaar die lust voor een ei? 
Is het omdat het een voorstadium is van een vogeltje waar ze dol op zijn?
Je zou het haast denken.

Hoe zit het dan met ons? Raken wij oo…

Innig geliefd.

Waarom ook nog..
Waarom nee toch?
Het was meer dan genoeg
en soms een angstig stil vermoeden
maar niet verder willen denken 
dan komt er uit een genadige mist
een feit dat wat ik al wist
en nu waar hoor ik nu nog bij?
mijn God, Genadig en nabij
Hij legt me een boekje in handen
van vóór de aarde was ik bij Hem
en innig geliefd op Zijn tijd
hier geboren geworden...
Maar straks mag ik vertrekken
naar de plaats waar ik hoor..
Om nooit meer weg te gaan..

Nederland is voor de Nederlanders....

Vanochtend werd ik weer stilgezet bij de wereld om ons heen en de mensen die deze wereld niet kunnen volgen.
Wat te denken van mensen met autisme bijvoorbeeld. Ze hebben het zo nodig dat de  wereld om hun heen veilig en voorspelbaar is. Veranderingen, ze moeten er goed op voorbereid worden. En dan is er sprake van dat er in hun dorp of stad heel veel vluchtelingen komen. Ze komen er tegen in opstand. Ze uiten zich in gezegdes van Nederland is voor de Nederlanders en straks kunnen wij weggaan en nemen zij ons land over. We hebben dan de neiging om ze bij te brengen dat het niet fatsoenlijk is wat ze zeggen. Maar verplaats je eens in de wereld van de mens die deze wereld niet meer aan kan. Een wereld van zoveel prikkels, van zoveel veranderingen. Een wereld van zoveel onzekerheid wat angst veroorzaakt. Mensen, die anders begaafd zijn dan zij, kunnen het al bijna niet bijbenen... Ze moeten op zijn minst het gevoel krijgen, dat ze minder zijn dat ze niet kostbaar zijn, dat ze er niet bij horen.
Want…

Mijn neefje en de kraai.

Verzamelt u geen schatten op aarde, waar mot en roest ze ontoonbaar maakt en waar dieven inbreken en stelen; maar verzamelt u schatten in de hemel, waar noch mot noch roest ze ontoonbaar maakt en waar geen dieven inbreken of stelen
Want, waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.
Matt.6.

Jaren geleden woonde mijn broer met zijn vrouw en drie kinderen tegenover een rijtje winkels.
Ze woonden op een hoek en het was een doorgaande straat,
Nu was hun huis nog niet zo omheind als dit tegenwoordig het geval is. 
Op een zondagmorgen vroeg liep mijn neefje, een klein mannetje, in zijn eentje in de tuin.
Zijn aandacht werd getrokken naar een kraai, die iets zilverachtigs uit de tuin pikte.
Hij joeg hem weg en begon met zijn handjes te graven.
Hij vond echt een schat aan geld.
Waarschijnlijk waren overvallers overvallen in hun strooptocht en hun buit tijdelijk in de tuin van mijn broer begraven.
Ik vond het een kostelijk verhaal.

Ik ben met een hele rijke man getrouwd geweest. Als we met vakantie gingen …

Gesprek als een spiegel.

Soms werkt een gesprek met een vriendin als een spiegel.
We hadden het over angst en onrust. De boodschappen die via sociale media naar je toekomen.
Als ik iets positiefs tegenkom deel ik het hier.
Maar er zijn ook boodschappen die angstig maken. Terwijl ik haar op God wees vroeg ik me af in hoeverre ik dat zelf doe.
Hoeveel tijd besteed ik om alle berichten te lezen en me op die manier een mening te vormen?
Om die grote verwarring in een kant en klaar pakketje te krijgen zodat ik er tenminste mee om kan gaan.
En zijn die berichten de waarheid?
En voed ik mijn geest daarmee?
Of is het beter om mijn tijd te gebruiken om een boodschap van waarheid tot me te nemen?
Een boodschap die Eeuwigheidswaarde heeft.


Wees niet bang, want ik ben bij je,
vrees niet, want ik ben je God.
Ik zal je sterken, ik zal je helpen,
je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand.
Jesaja 41:10 


In mijn bangste uur vertrouw ik op u.
Psalm 56:4 


Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of…

Je gelooft je ogen niet.

Afbeelding
Graag deel ik een stuk gelezen op Facebook.
"Vluchtelingencrisis in München, stad vervalt in chaos." Zoveel verhalen en hartverscheurende foto's over vluchtelingen en chaos in Europa.
Nadat ik vanochtend weer een vraag kreeg over de "crisis in München" heb ik besloten om naar het Europese epicentrum van de vluchtelingenstroom te gaan om te zien wat er nou werkelijk aan de hand was.
Eenmaal aangekomen op het hoofdstation van München was de rust en leegte een onverwachte situatie. Ja er staan een paar agenten bij een van de stations maar die staan moppen te vertellen en lijken me niet een crisissituatie te managen. Maar dan komt een van de treinen aangereden in het station waar de agenten staan. Een aantal Duitsers stoppen hun dagelijkse routine om te kijken naar de ,,vluchtelingenstroom door de poort naar Europa". Eerst komen een aantal Europeanen uit de lange trein, die worden doorgelaten. Daarna een handjevol Arabieren die rustig gevraagd worden door de po…

Bang voor laarzen.

Mijn laarzen zijn weer tevoorschijn gehaald. Met de overvloedige regen en kou zijn ze heerlijk warm en beschermend.
En ik vind het ook modieus.
Maar mijn jongste kat vind het niet leuk.
Als ik door het huis stap en probeer haar te lokken voor een kroel
loopt ze verschrikt achterwaarts met de ogen op mijn laarzen gericht.
Nu ben ik geen specialist in het ontcijferen van jonge poezenbreintjes, maar ik neem aan, dat ze er wel aan zal wennen.

Hoe lieflijk zijn op de bergen de voeten van de vreugdebode, die vrede verkondigt, een blijde mare brengt, van heil gewaagt die tot Sion zegt:
UW GOD is KONING. 

Heel anders is het gesteld met de voeten van de vreugdebode.
Zijn voeten brengen vrede. Zijn voeten zijn geschoeid met de blijde boodschap.
 Hij mag vertellen in onrust, onzekerheid en angst,
 dat er een God is Die regeert. 

Voor die voeten hoef je niet bang te zijn. 
Trek je ook deze schoenen aan?
De schoenen met de bereidheid om het Evangelie van de Vrede te brengen?

@Lineke















Profetische fietstocht.

Gisteren en vandaag had ik wat lijntjes uitgelegd. Ik wilde heel graag naar Marianne Grandia. Ze kwam vanavond spreken in Ouderkerk.
Wat zou het fijn zijn als ik iemand kon vinden om samen met de auto of op de fiets er heen te gaan.
In mijn gedachten ging ik het rijtje af. Maar er waren vrouwen met jonge kinderen en vrouwen die verhinderd zouden zijn.
Uiteindelijk draaide het erop uit, dat ik alleen op de fiets zou moeten.
Maar wat was het slecht weer. Zware regenbuien, onweer.
En dan op de fiets over de dijk...Ik belde mijn buurvrouw en vertelde van mijn plannen. Als ik nu niet weer kom, dan weet je dat ik onderweg ben en misschien door de bliksem ben geraakt.
Gek mens ben ik hé?
Maar het voelde gewoon goed om iemand in te lichten.
Daar ging ik en het begon te hozen. Mijn gebed om droog weer was niet verhoord.
Mijn regenjas van 2,50 lekte door. De laarzen die ik uit voorzorg had aangetrokken sopten.
Ik verklaarde mezelf op zijn minst een beetje gestoord.

Ik fietste de dijk op en daar stond hij…

Wat een last.

's Avonds rond een uur of acht pak ik mijn broodbakmachine. 
Er gaat water, meel en olie en zonnepitten in.
Ik zet hem op de timer en rond een uur of vier begint hij zijn programma af te werken.
Als ik 's ochtends wakker word, ruik ik versgebakken brood zet de koffiemachine aan en mijn dag begint.
Nu is het mogelijk dat ik de hele tijd in gespannen afwachting ernaast blijf zitten om te kijken of hij wel op de juiste tijd aangaat.
En of hij dan wel de ingrediënten mengt en kneed.
En of hij het broodje wel bruin bakt.
Maar ik vertrouw erop, dat het wel goed komt en ga lekker mijn bedje in.

Hierna zeide Jezus, daar Hij wist, dat alles reeds volbracht was, opdat de Schrift vervuld zou worden: Mij dorst! Er stond een kruik vol zure wijn; zij staken dan een spons, gedrenkt met zure wijn, op een hysopstengel en brachten die aan zijn mond. Toen Jezus dan de zure wijn genomen had, zeide Hij: Het is volbracht! En Hij boog het hoofd en gaf de geest.

Voordat Jezus aan het kruis stierf riep Hij uit…

Gebeden voor de gouden schaal.

De boekrol en het Lam 1Toen zag ik een boekrol in de rechterhand van Hem die op de troon zat. Die boekrol was aan beide zijden beschreven en met zeven zegels verzegeld. 2Ik zag ook een sterke engel die luid riep: ‘Wie is het waard om de zegels te verbreken en de boekrol open te maken?’ 3Maar er was niemand in de hemel of op de aarde of onder de aarde die in staat was de rol open te maken en te lezen. 4Ik vond het zo erg dat niemand het waard was om de boekrol open te maken en erin te lezen dat ik begon te huilen. 5Maar een van de ouderlingen zei tegen mij: ‘U hoeft niet te huilen, want de Leeuw uit de stam Juda, de nakomeling van David, heeft de overwinning behaald. Daarom mag Hij de zeven zegels verbreken en de rol openmaken.’ 6Toen zag ik, tussen de troon met de vier levende wezens en de vierentwintig ouderlingen, een Lam staan. Het leek wel of het geslacht was. Het had zeven horens en zeven ogen, dat zijn de zeven Geesten van God, die over de hele aarde uitgestuurd zijn. 7Het Lam kwa…

Een bedremmeld kleutertje.

Wat waren ze argwanend en wat straalden ze een afweer uit.
"Daar was weer iemand, een christen die in hun land kwam om ze te bekeren," dachten ze.
Ze hadden de gelegenheid om cursus te volgen en daar leerden ze de trucjes die een christen gebruikt om hun te overtuigen dat Jeshoeha de echte Messias is.
Ze waren door hun houding geen gemakkelijke collega's om mee om te gaan.
Maar ik was eigenlijk helemaal niet bezig met wat zij dachten.
Ik had zoveel plezier in mijn werk en kon volop mijn liefde aan de kinderen kwijt.
Vrolijk huppelde ik in de keuken binnen om de sondevoeding op te halen.
Ik werd hooghartig op mijn vingers getikt. Ze waren aan het bidden voor hun eten.
Verschrikt en bedremmeld als een kleutertje bleef ik stil staan totdat de bewegende monden stil waren.
Met de sondevoeding gewapend ging ik weer naar mijn kindjes.
Als ik geluisterd had naar dat bedremmelde kleutertje in mij had ik geen stap meer durven verzetten. Zo afwerend waren ze.
Gedurende de tijd dat ik met hun …