Berichten

Berichten uit augustus, 2015 weergeven

De WARME DOUCHE.....

Vandaag was het de derde keer dat ik naar de fisio ging.
Een uur voordat ik klaar was met mijn werk liep ik naar boven en kroop weer bij haar op de tafel.
Ze zei wat ik al wel wist, dat mijn arm weer erg dik was.
Ja veel te dik én te pijnlijk. Manmoedig vroeg ik haar; "Dat wordt weer zwachtelen?"
"Ja" zei ze "Dat word weer zwachtelen."

Wat houd dat in? Drie keer per week de thuiszorg over de vloer. Gezellige gouden meiden hoor.
Ik heb een bakje koffie klaar...En onderwijl het gezwachtel babbelen we wat af.
Maar dat gezwachtel he?
Twee smalle elastische zwachtels om de hand en onderarm. De ene naar links en de andere naar rechts.
Dan komt halverwege de onderarm twee brede zwachtels tot aan de oksel.
Ook de ene naar rechts, de andere naar links. Zo wordt het vocht wat inmiddels verhard is omhoog gestuwd.
Daarover heen komt een witte kous.
Drie keer per week word hij verwisseld.
Dan mag ik douchen en de rest van de week ploeteren aan de wasbak en met mijn …

Voor de kinderkledingbank en de mensen met de meeste eer..

Gisteren was het dan zover.
We hebben een frisse duik genomen in  een aantal monstergrote dozen en plastic zakken vol kleding. Nou ja fris...het was een warme klus waar menig zakdoekje aan te pas moest komen om de straaltjes zweet te deppen.
Maar voordat het zover was.
Vrijdag speelde ik de rol van regelneef. Mijn diaken werd met een wappje verrast en sloeg aan het denken. Geweldig man!!!
Maatschappelijk werk in ons dorp werd in de rug geport tot vervelens toe...
Omdat de kerkmeester niet thuis was schoot de koster van de kerk  in de werkmodus ter wille van mij en de dozen.
De Hema werd op de hoogte gesteld, want die waren zo geweldig gul om voor de allerarmsten hun onverkoopbare nieuwe kleding ter beschikking te stellen.
De machine kwam op stoom en ik er bij.
Ik probeerde nog wat meer hulp te ritselen want we waren met zijn drieën.
Mijn trouwe vriendin vanaf de eerste klas van de lagere school zou ook duiken.

Weet je en dan valt het niet mee om die machine stil te krijgen.. De vrouw van de kin…

Genomineerd voor Liebster Award.

Afbeelding
Tot mijn verrassing las ik dat Johanneke me genomineerd had voor de Liebster Award.



                        Dankjewel Johanneke voor de nominatie.


Johanneke heeft een prachtige website met een mooie naam en als je op haar naam klikt kun je er een kijkje nemen.


De Liebster Award werkt als volgt:


Vertel welke blogger met link jou heeft genomineerd.Beantwoord de vragen die je gegeven zijn door degene die je heeft genomineerdNomineer een of meer bloggers en link dezeStel iedere genomineerde op de hoogte van hun nominatieMaak een lijstje van elf vragen voor die genomineerden
Hierbij volgen de vragen die Johanneke mij gesteld heeft.

1. Wat vind je er van dat je bent genomineerd?


Dat was een complete verrassing en ik vind het heel leuk dat je aan mij gedacht hebt.
Ik hoop dan ook je vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.


2. Hoe lang blog je al?
Ik denk nu zo'n twee en half jaar. Mijn eerste blog ging over de troonswisseling van prinses Beatrix en koning Willem Alexander.

3. Wat vind je leuk aan…

Waardeloos 2.

Ik weet het, ik mag het niet zeggen, maar soms voel ik me gewoon knap waardeloos.
Als ik kijk naar de foto's van al die vluchtelingen, die voorbij komen, al die beelden op tv.
Het overspoelt me, zoals ze de kust overspoelen.
Ik voel me zo onmachtig, maar ook wantrouwend.
Ik heb in Israel gewoond en ik weet waar de vijand toe in staat is.
Ze achten een mensenleven niets en zien hun kinderen als heilige offers voor de strijd.
Iedere vijand van Allah moet om het leven gebracht worden, eerst de Jood en dan de christen.
Waarom zie ik hartverscheurende foto's met een Arabisch onderschrift van een gezin uit Hongarije, die vanwege oorlog op de vlucht is.
Is er überhaupt oorlog in Hongarije?
Is het om onze harten te bewerken en proberen ze ons te bewegen onze grenzen open te zetten?
Ik weet wat het is om te bidden, voordat je in de bus stapt...En als je in de bus zit en je spiedend rond kijkt naar achtergelaten plastic zakjes.
Ik weet wat het is, om bij het treinstation te zitten en een oude vrou…

Waardeloos?

Afbeelding
Soms in het minst verwachte..
In het moeilijkste deel
In de zwakste momenten..
In het gevoel dat je helemaal afgebroken bent...
Juist dan gloort God met Grote Genade
en gebruikt je voor een prachtig doel....

Een heel verhaal.. Op Facebook las ik een oproep voor kinderkleding nodig voor de allerarmsten. 
Bij Zeeman hebben ze regelmatig kledingacties. 
Je koopt een rompertje of id voor een euro en het gaat in een container voor een weeshuis in Afrika.
Ik doe daar aan mee. 
Maar deze keer was ik zo vrij om te zeggen, dat een goed doel dichtbij me ook aan zou spreken.
Ik kreeg contact met de kinderkledingbank en ging met het doel terug naar Zeeman.
Waarschijnlijk is het goed gekeurd en komt er in december een speelgoedactie.
Ik dacht verder na.
In het verleden namen we zakken vol nieuwe onverkoopbare kinderkleding mee naar Afrika.
Een bekende zaak deed het van de hand en doordat we een zakelijke binding hadden
werd het voor dat doel bestemd.
Ik trok mijn hele stoute schoenen aan en belde.
Ja hoor, over twe…

Vluchteling....

Ben ik de enige? 
Bij het zien van de beelden van al die vluchtelingen, die aankomen in Europa draait mijn hart een kwartslag
Ik kan er niet meer naar kijken. 
Het is mens onterend.
Iets in mij zegt: "Wat doe je hier?' Ik leef zo heerlijk rustig mijn leventje en heb het betrekkelijk goed.
Ik wil mijn weelde niet delen met jou.
Wie zegt me dat je te vertrouwen bent?
Wie zegt me dat je geen IS-strijder bent en dat ik omwille van mijn geloof mijn leven zal moeten verliezen?
Dat mijn broeders en zusters elders daaraan bloot staan is erg, maar ik wil dat niet.
Ik wil lekker veilig achter mijn muurtje blijven...

 Dus trek ik mijn muur van weerstand op, tegen al die mensen die huis en haard hebben verlaten onder druk van oorlogsgeweld en ander soort geweld.

Zij wel..waarom ik niet?  Ben ik zoveel meer, zoveel anders?

Maar wat verwacht Jezus nu van mij? 
Zou de tekst dat aan het einde van de tijd de maaier zal komen en het onkruid bijeenhaalt en het graan oogst hiervoor gelden?
Als wij nu al het o…

Stiekem....

Gisteren heb ik mijn huisje spic en span gemaakt. 
Wat genoot ik toch van die schone kamer. Ik ben echt geen propere huisvrouw.
 En ik ben ook blij dat dat geen must meer is.
Vroeger was het een trots om een schone witte was te hebben.
Het hing in gelid aan de waslijn te wapperen.
De vrouwen deden niet voor elkaar onder. 
Toch las mijn moeder graag en daar nam ze ook weleens de tijd voor met haar vier kinderen.
Maar dit deed ze niet openlijk, want de buurvrouw was een heel proper wijfje.
Die was altijd bezig op haar gele klompjes.
En ze leek vragend het grote kamerraam in te kijken.
Daarom zat mijn moeder te lezen op de trap.

Vanmiddag had ik een afspraak in het gezondheidscentrum en sprak na die tijd met een collega.
"Hoe het met ons was?" vroegen we elkaar.
Alle twee erg moe. Alle twee kanker gehad. En alle twee kunnen er zo moeilijk mee omgaan.
Wat is dat toch?

Als ik ga rusten, voordat ik doodmoe ben, geniet ik van mijn bedje.
Heerlijk het hoofdeind en voeteneind een stukje omhoog. Ik v…

Belletje uit Verweggistan.-

Afbeelding
Tijdens de veldtocht wordt geen soldaat gemoeid in de zorg voor zijn onderhoud
hij heeft slechts hem te voldoen, door wie hij aangeworven is. 2 Tim.2:4


Bij het lezen van deze tekst gingen mijn gedachten naar circa 20 jaar terug.

Mijn zoon was gelegerd in Duitsland. Tegen middernacht ging de telefoon en hoorde ik de paniekerige stem van hem.
 "Mam ik ben mijn portemonnee kwijt en mijn paspoort en alles zit er in."

Weet je alleen, zo'n belletje uit Verweggistan van een stoere militair, die naar zijn moeder belt is toch al geweldig..

."Jongen wat erg, ik zal er voor gaan bidden"
Wat ik vervolgens ook vurig deed.
 Maar ik hoorde niets meer. En het was al na middernacht.
 Dan kun je je zorgen niet delen.
Er is geen man, die zegt dat je maar moet gaan slapen, want hij is oud en wijs genoeg.
Dat mis je als vrouw...Weer bad ik.
Maar nu om een Woord. zodat ik wist dat het in orde was.  De tekstverwijzing kwam in mijn gedachten. Ik zocht hem wat weifelend op.
Want het geb…

Je hoort er niet bij....

Voor de schrijvers onder ons hebben jullie dat nu ook? Je verlangt ernaar om te schrijven en je weet niet waar je moet beginnen. Ik kijk wat naar plaatjes op pinterrest in de hoop dat ze me inspireren.
Ik weet, dit is een stukje speciaal voor schrijvers onder ons, de rest hoort er even niet bij.
Is dat zo?
Jaren geleden had ik twee vriendinnen, die samen een bidstond hadden op de maandagmorgen.
Ze baden voor Israël. Dat was heel mooi. Maar ze waren beiden nogal profetisch aangelegd.
Ze ontvingen beelden enzovoort
Als ze dan nieuws tegen kwamen, bevestigde hun dat.
Heel mooi ware het niet, dat ik ook in hun gezelschap was, als dat nieuws binnen kwam.
Ze knikten elkaar toe en zeiden dan dat het klopte.
Ik voelde me buitengesloten. Op mijn vraag waarover ze het hadden was eigenlijk een beetje het antwoord dat het mij niet aanging.
En op de vraag of ik ook mee mocht bidden was het antwoord dat ik nog niet zover was.
Ik ging mee naar een conferentie over Israël.
 Tijdens de gesprekken aan tafel rolde …

De duif en de holte van haar voet.

Afbeelding
Doch de duif vond geen rustplaats voor het hol van haar voet en keerde tot hem in de ark terug, omdat op de gehele aarde water was, en hij stak zijn hand uit, greep haar en bracht haar tot zich in de ark.
Wat is de geschiedenis van Noach en de bouw van de ark een indrukwekkend verhaal.
Je kunt de nadruk leggen op de opdracht die Noach kreeg als enige rechtvaardige tussen zondige mensen. Of het toppunt van boosheid en teleurstelling van God, Die klaar was met de aarde en alles wat er op leefde. God, Die besloot om de aarde te vernietigen en uit Noach een nieuw geslacht wilde vormen.
Het is een geschiedenis, die ik een beetje met gekromde tenen lees. In het verhaal ben ik op zoek naar de God, waar ik me aan durf toe te vertrouwen. In het verhaal van de zondvloed probeer ik het Hart van die God te zoeken. Was de Schepper van Hemel en aarde, Die telkens bevestigde dat het zeer goed was, zo teleurgesteld? Kwam het besluit om de aarde en wat er op leefde te vernietigen voort uit een diep gekwetst H…

Het lijntjesverhaal.( een blog van eerder)

Afbeelding
Binnen de lijntjes?
Afterparty. Wie reinheid van hart bemint en wiens lippen vriendelijk zijn,
de koning is zijn vriend. Spreuken 22:11
Vandaag is het afterparty.
Gisteren was ik jarig en vertelde over mijn vriendinnetje.
Ik ontmoette haar, toen ik rond drie jaar was.
Erg jong om scherpe herinneringen te hebben.
Het enige wat ik nog weet en dat is al heel bijzonder, was het kleuren.
Waarschijnlijk omdat dit me veel inspanning gekost heeft.
Ineke was de kleindochter van opa Buurman.
Ineke kwam regelmatig op visite.
Ze zat in een rolstoel, want zoals meer downmensjes dat hebben,
had ze een aangeboren hartafwijking.
Die rolstoel komt trouwens later nog eens aan bod. Ze zat in haar rolstoel aan tafel te kleuren.
Ik kreeg ook een kleurplaat en ijverig begon ik ook te “kleuren”. Het werd zeer kritisch door Ineke aanschouwd.
Ik kreeg de strenge opdracht om binnen de lijntjes te blijven. Tjonge, wat een opdracht voor een driejarige.
Mijn motoriek leende zich niet voor “binnen de lijntjes”
Met het puntje v…

Suikerklontjes op de vloer...

Terwijl ik een nieuwe zak in de pedaalemmer doe, zie ik nog meer suikerklontjes liggen.
"Wat heb je nu weer gedaan?" Ik hoor het mijn moeder zeggen.
Nou, gisteravond had ik een afspraak bij mij thuis.
De diaken zou om 19.00 uur komen voor een kennismakingsbezoek.
s'Middags was ik met mijn maatje naar de sportschool geweest. 
Ik had mijn smartphone op alarm gezet, want ik was het de vorige keer glansrijk vergeten.
Ik zat rustig bij iemand op de koffie, waar we het over over sportscholen kregen 
en me een licht op ging, dat ik daar hoorde.
Na de sportschool gingen we uit eten. 
Patat, een frikadel speciaal en een goulashkroket gelardeerd met pindasaus.
De Chinese mensen van het zaakje kunnen zich niet vaak verheugen in ons bezoek, maar één keer in de zoveel tijd moeten we even lekker ongezond doen.

Om klokslag zeven gaat de deurbel.
Wie zou dat kunnen zijn? Er is toch geen pakje onderweg voor me.
In de camera zie ik een pet en een hoofd eronder.
Oh ja de diaken....
Hartelijk is anders...