Berichten

Berichten uit mei, 2015 weergeven

Jurk of broek.

Zoals ik jullie al vertelde ben ik tot de vierde juli in Duitsland. 
Bij gebrek aan een pc werk ik op mijn smartphone en daardoor heb ik niet echt de mogelijkheid om de tekst te verwerken tot een mooi geheel.

Gezellig. De eerste dag gaan we naar de stad om te winkelen. 
Allereerst naar de supermarkt. 
Het is een hele grote met twee verdiepingen. 
Verbeelde ik het me nu? 
Telkens als ik mensen tegen kwam werd ik vluchtig van kop tot teen bekeken.
Het geeft je een onzeker gevoel. 
Wat mankeert er aan mij? 
Ze zien vast dat ik de laatste tijd gegroeid ben
Je probeert je zelf in deuren van de koeling te bekijken. 
Het lukt niet het enige wat je ziet zijn de hapjes van Mora Een die moet ik nu juist niet zien.
Je vraagt je af of alles goed zit.
 Bij de slager probeer je in je beste Duits duidelijk te maken dat je vegetarische produkten zoekt. 
Ik geef het maar op en vertel dat ik uit Nederland kom.
Dat hadden ze al gezien.
In het overdekte winkelcentrum heb ik tijd om de vrouwen te bekijken.
En dan weet ik …

SPROOKachtige nachtmerrie

Soms blijkt een sprookje een nachtmerrie.
Kijk niet terug naar het sprookje.
Ervaar de nachtmerrie en stap er uit.
Je leven hoeft niet getekend te zijn door 
jezelf weg te cijferen te laten misbruiken.
Stap er uit. Je kunt het. Het is mij ook gelukt. Vragen?
mail naar
lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Afwezig

Lieve lezers, ik ben tot 3 juni met vakantie.
Ik hoop je dan weer via deze blog te ontmoeten.

@Lineke

Opwekking.

Verbrande neus en stoffige schoenen. 
Een hoofd vol allerlei ontmoetingen met leuke mensen.
The day off. Opwekking. Wat was het leuk. En wat was ik blij dat ik mee kon rijden.

Vrijdagavond zat ik luidkeels mee te zingen. Ik verzuchtte: Och Heer wat zou ik graag willen....
Het volgende moment.
Een lief kennisje stuurde me een appje met een mooi lied. Ze schreef dat ze naar Opwekking ging. 
Ze reed met iemand mee.
Ik appte....Ja hoor prima er was nog een plekje over.....
Ik knipperde met mijn ogen.....Dat gebed was snel verhoord.
Inderdaad in een oogwenk.

De stille wens om nog een keer te gaan had al jaren in mijn hart geleefd.
Het was verbonden aan een traumatische ervaring.
Mijn ex en ik stonden klaar om naar de dichtstbijzijnde camping te gaan.
De camper was ingepakt, het plekje besproken.
Ik zong het hoogste lied, omdat ik zoveel van zingen houd.
Speciaal het aanbidden van mijn God en Vader.

Uit het niets viel hij uit....Hij zette me klem en een golf van geweld volgde.
Hij ging op een paar stoelen v…

De bruidsjurk.

Afbeelding
........Om uw harten te versterken, zodat zij onberispelijk 
       zijn in heiligheid voor onze God en Vader bij de komst van 
       onze Here Jezus met al Zijn heiligen. 1Thess.3 :13.



Van heel klein af aan wist ze met wie ze wilde trouwen. Niemand had haar gedwongen of het haar opgelegd. Maar aan hem had ze haar hart gegeven. En nu was ze begonnen met het naaien van haar bruidsjurk. Ze had prachtige stof uitgezocht en met bevende handen het patroon uitgeknipt. Met ieder liefdevolle steekje werd haar hart meer met die van haar bruidegom vervlochten. Regelmatig bekeek ze de vorderingen, want ze wilde dat haar jurk volmaakt zou zijn als haar Bruidegom haar op zou halen..... Ze wist dat ze er prachtig uit zou zien. De glans van dit vooruitzicht straalde nu al van haar af. Het maakte haar bijzonder om te zien. Vele ogen richtten zich op haar.. Vele mannen dingen naar haar hand. Maar haar schoonheid was alleen voor haar Bruidegom. Haar hart was verzegeld. Verzegeld door Zijn Geest....
........Om uw harte…

Vliegen afvangen.

Het wordt weer een feestelijke tijd voor mijn katten....
De vliegen gaan weer vliegen.. En omdat hier de deuren open staan en ik geen horren heb, gaan de kattenkopjes van links naar rechts en word er door het huis gerend. Als je goed luistert hoor je een soort van gekrakkelde krik van hun bekjes. Het is een jachtgeluidje wat ze ook laten horen bij het zien van vogeltjes.
Vanochtend zat er een hele dikke bromvlieg op het raam. Gelukkig weet de jongste nu ook dat je rekening dient te houden met alles wat er voor staat en hangt. De bestraffende toon heeft haar afgeleerd de boel te laten kletteren. Ze wacht geduldig tot vliegenbeest er voor kiest het luchtruim in te gaan. Maar er gebeurde zoiets moois.... De oudste kat pikte de grote vlieg uit de lucht, om hem te laten vangen door de jongste, die hem dankbaar opat en trots haar weg vervolgde.
Het gebeuren deed me denken aan de Gemeente. Wat zou het mooi zijn als we onze eigen plek in nemen. En dat we deze plek waarderen en belangrijk vinden. Een bewustz…

Ik tel niet mee....

Afbeelding
Ze hebben het druk. Ze werken allebei en hebben hun afspraken..
Ze doen tussendoor nog een opleiding en bouwen aan hun carrière.
Plannen maken ze voor de vakantie...
Het bruist van leven.....

En zij? En hij?
Er zijn dagen dat hij niet verder komt dan de voordeur, om de krant te halen.
Die hij vervolgens bij de overige post op een stapeltje legt. 
Hij is te moe en heeft teveel pijn om zich er in te verdiepen.
Het douchen was al zwaar genoeg..Even uitpuffen op een stoel...Als de vermoeide pijnlijke benen het toelaten en de loodzware armen willen bewegen kan hij zich aankleden...
Zo niet, dan is het bed de enige toevlucht.

Zij heeft ondraaglijke pijnen. Ze kunnen de oorzaak niet vinden en dat maakt het moeilijk.
Had haar kwaal maar een naam, dan was het misschien wat acceptabeler.
Er zijn dagen bij, dat ze zich voor haar doen topfit voelt.
Ze geniet hiervan en doet een klusje in huis en gaat naar buiten.
Om de volgende dag de tol te moeten betalen....Ze weet het en ze neemt haar verlies........

Stil en…

Strijd.

Afbeelding
Kleindochter.....
Ik kijk naar jou   En zie mezelf
Het dansende levendige kind
Het blije zonnetje...
Jij mag zo zijn, bevestigd in je pril begin.
En doordat jij mag zijn
Mag ik er zijn
al is het 60 jaar later 
In de erkenning die jij mij geeft
komt ontkenning duidelijk naar voren
en vechten ze om voorrang..


@Lineke

Doorwaakte nacht.

Soms zijn er onrustige nachtenwaarin je ligt te wachten  op een heel klein beetje slaap het lijkt van ver te moeten komen en is opgehouden bij de grens van waken en slapen het is nog in dromenland en daar ben ik niet.
@Lineke

Brood.

Soms heb je 's ochtends een flinke maaltijd gehad en je hebt ervan genoten.
De hele dag ben je voldaan...je hebt zelfs het gevoel dat je er de hele week genoeg aan hebt.
Vanochtend ging ik samen met mijn beste vriendin naar de kerk.
Heel langzamerhand word het een beetje mijn kerk. 
Iedere keer steek ik mijn voelhoorntjes uit en let op bepaalde zaken.
Niet vanwege de boterham met het juiste beleg en of er ook een lekker drankje bij geserveerd wordt.
Nee, het zijn andere etenswaren, het is ander voedsel.
Zeker is dat Het Brood des Levens aanwezig dient te zijn.
En of er voldoende Genade is....
Genade voor een imperfect mens als ik ben....
Vanochtend deelden we met elkaar een groot verdriet.
Dat grote verdriet maakte dat velen, inclusief ikzelf, hun zakdoek nodig hadden. 

Wat ben ik vertroost door de preek ..
Wat zijn er een Bijbelse antwoorden gegeven, waar ik mee verder kan.

@Lineke


Dankbaarheid ondanks alles.

De #bloghop van de maand mei heeft het thema "Dankbaarheid ondanks alles"

Het is een mooi thema, ware het niet dat ik er wat kriebelig van word...Dankbaarheid...
Daarom heb ik al verschillende pogingen gedaan om er een blogje over te schrijven.
Als ik het op papier had gedaan, waren er heel wat proppen door de kamer gevlogen.
Maar mijn laptop is geduldig....


Dankbaarheid.....
Het roept bij mij negatieve associaties op.
Het hoort bij vroeger...


Er was veel geweld, lichamelijk, psychisch en seksueel.....
Allemaal achter de voordeur....Allemaal met de Bijbel in de hand.
Maar dankbaarheid was verplicht.....
Je kreeg drie keer per dag eten...
En drie keer per dag werd er uit de Bijbel gelezen.
Drie keer per dag moest je danken.

Ook op school werd het er ingehamerd. 
We bidden zoveel, maar hoe vaak vergeten we niet te danken?
De melaatsen en Jezus werden als voorbeeld gebruikt. 
Danken, het was verplicht. 
Het was alsof ik een potentaat gehoorzaamde, tevreden hield.

Dankbaarheid. ondanks alles
Eén di…

All I want is you....

Afbeelding
All I want is you....

Weet U het zeker? Aarzelend twijfelend kijkt ze naar Hem op...
Ze voelt haar hart...Het is in duizenden stukjes uiteengespat....
Hoe kan dat hart Hem toebehoren?
Heer fluistert ze: "Ik kom wel hoor..Heb nog even geduld...Eerst moet het wat meer van waarde zijn daarbinnen."
Heer het ligt in stukken. En die waardeloze scherven dat verdient U niet.
Ik wil U iets moois aanbieden...Niet dit Heer, niet dit...
Dat hart van mij Heer het is stuk gegaan door eigen keuzes....
En anderen zijn gekomen en hebben mijn hart gebroken....
Eigenlijk kan ik me niet herinneren dat er tijden geweest zijn dat mijn hart heel was....
Hoe kan ik nu dat hart aan U aanbieden?
Hoe kan ik nu tegen U zeggen dat U erin wonen mag?

All I want is you.....



Ja Heer ik weet het...Maar ik moet eerst nog wat therapie...
En eerst nog laten zien dat mijn leven best wel waarde heeft.
Ik moet eerst nog bewijzen aan al die mensen die zeiden dat ik slecht was
dat ik goede daden kan verrichten....

Er klinkt geen Ste…

Wachten......

Afbeelding
Als ik in de Hemel zou zijn...
Wat zou ik dan willen doen.....Ik zou heel graag kennis willen maken met Mozes...
Mozes was de meest zachtmoedige man...
Maar ik denk dat er een hele lange rij wachtenden voor mij zouden staan.
Er zijn veel meer mensen die even met hem willen praten.
Ik weet niet of ze daar een nummertjetrekautomaat hebben.
Stel dat nummer 95 aan de beurt is en ik trek nummer 401.
Dan kan ik intussen even iets anders doen...
Ik ga de danszaal binnen. Dansen is iets wat ik vanaf klein meisje al graag deed.
In mijn slaapkamertje probeerde ik op mijn tenen te gaan staan en draaide in mijn mooie jurkje ( flanellen pyama) de meest wonderlijke pirouettes.
Mijn danspartner, een kussen, keek me met warme liefdevolle ogen aan en liet me wonderschoon zijn.

In de danszaal zitten mannen te wachten op een danspartner.
Ze komen in grote getale op me af en verlegen kijk ik in het rond.
Wie zal deze keer de uitverkorene zijn om met mij te mogen dansen?
Dan wijken ze uiteen en buigen neer...
Een stilte…

Even genoeg.

Wat is het fijn om je beste beentje voor te zetten en iets positiefs met je leven te doen. Het geeft je zoveel energie en je word er zo blij van. Het geeft je het gevoel dat je er niet voor niets bent en dat je inhoud eraan geeft. Met frisse moed begin je de nieuwe dag en geniet van de samenwerking met anderen. Je denkt dat het altijd zo blijft en dat je een sterke vrouw bent,  onoverwinnelijk lijkt het wel. En dan zak je als een eigengebakken cakeje die in de tocht heeft gestaan ineen en zou je het liefst de hele dag in je bedje willen liggen. Je gaat naar de dokter met je vermoeidheid en deze vertelt je dat je de laatste vijf jaar ook wel heel veel hebt doorgemaakt.  Als ik het bij elkaar optel is het ook veel, heel veel.Er wordt bloed geprikt,  op mijn verzoek direct maar uit mijn voet want dat gezoek in mijn arm en hand is pijnlijker. En daar zit hem de kneep.  Soms denk ik dat het leven alleen maar zinvol is als er actie is. Maar je bent ook geliefd als je het een beetje rustige…

Het is maar een wolk....

Wat is het een mooie dag vandaag. Er is geen wolk aan de lucht. Geen vuiltje aan de lucht.... Hoe was het anders op Hemelvaartsdag. De Heer onderwees Zijn leerlingen, Zijn vrienden noemde Hij ze voortaan. En toen Hij uitgesproken was voer Hij omhoog en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. Er was een grote wolk aan de hemel gekomen. Een wolk van verbazing, verbijstering misschien wel. Ze bleven naar de Hemel staren.  Er moest een engel aan te pas komen, om hun te vertellen  dat Jezus op dezelfde manier terug zou komen.

Weet je, ik probeer me altijd te verplaatsen in mensen.
Hoe zullen die vrienden zich gevoeld hebben? Als ik er bij was geweest was ik, denk ik, heel erg verdrietig geweest. Mijn Meester had ik ongelofelijk zien lijden. Zo erg dat Hij er aan stierf. Het graf, waarin Hij was gelegd bleek leeg te zijn. Jezus was opgestaan. Toen ik Hem weer mocht ontmoeten
  verdween ik in de tekenen van Zijn wonden in Handen en Zijde. Maar ik mocht opstaan in een hersteld leven.  Hij, die dit onnoemlijk grote ge…

Mensjes....

Het was prachtig weer. Lekker warm en na mijn werk in vol ornaat ging er een zonnejurkje aan.
Heerlijk he? Ja, maar morgen verwachten ze het alweer kouder....
Ik vraag me stiekem af of je dan nog wel blij kunt zijn met het warme weer en
de zonnestralen.
Vanochtend was ik nog doorwarmd.
In mijn zonnejurkje mét vestje stapte ik met de fiets aan de hand uit de schuur.
"Het is frisjes hé? Heel anders dan gisteren."
"Ja, dat hebben ze opgegeven" 
Het antwoord gaf me het gevoel een roekeloos kind te zijn.
Hoe kun je zonder de buienradar te raadplegen de deur uit gaan..
Hoe kun je van een warme dag genieten, zonder dat je weet dat het morgen veel kouder is.

Ik denk na....Zoals ik altijd doe... Stel, ik woon in Nepal..
Het is altijd zonnig weer..
En dan schud de aarde en staat ons leven op zijn kop.
Hadden ze het opgegeven?
Kon je het zien via een radar?

Mensjes, wat stellen we toch voor...Mensjes, waar vertrouwen we op....

@Lineke

Angst geeft een gesloten deur.

's Avonds zaten de leerlingen bij elkaar. Zij hadden de deur op slot gedaan, omdat zij bang waren voor de Joden. Ineens was Jezus bij hen. ‘Ik wens jullie vrede,’ zei Hij  en Hij liet hun zijn handen en zijn zijde zien. 
 Acht dagen later waren de leerlingen weer bij elkaar. Thomas was er nu ook bij. Zij hadden de deur op slot gedaan. Ineens was Jezus in hun midden. ‘Vrede,’ zei Hij.  Johannes 20: 19,20,26.
In het bovenstaand stukje valt me de angst van de discipelen op. Uit angst hebben ze de deuren op slot gedaan. Maar voor de opgestane Heer bestaan er geen gesloten deuren. Hij is in staat om de kamer binnen te komen. Die kamer, die voor iedereen is afgesloten.
Het doet me denken aan mezelf. Uit angst voor mensen en nabijheid was ik het niet in staat om naar een samenkomst te gaan. Toch was mijn honger naar God en Zijn echtheid groot. De opgestane Heer kwam en leerde me alles wat er te leren viel. Hij liet me zien, dat ik de mensen die me zoveel angst hadden geb…

Zomaar....

Vanavond liep ik een rondje met de poezen toen ik een jongetje in een rolstoel ontwaarde.
Ze wonen dicht bij me en dat wist ik niet.
Ik word uitgenodigd om even te komen zitten.
Een gezin uit Syrie met vier kinderen, waarvan er drie gehandicapt zijn.
Het ene kind wordt morgen geopereerd en moeder is bij haar.

Syrie, het land is , sinds de beelden van rijen lichaampjes gestorven door gifsgas, 
in mijn hart gekerfd.
Voorlezen wil ik niet meer, maar als er kinderen uit Syrie zouden zijn dan wel, heb ik daarom gezegd.

En dan ga ik heel onschuldig aan de wandel met mijn poezen en zit ik aan tafel 
met een gezin uit Syrie.

Hoe wonderlijk kan het soms lopen.

@Lineke

Boeken.

Boeken. Ze waren daar om in te schuilen. Een verhaal om in te kruipen.
Ze vertegenwoordigden een beschaafde en intelligente wereld. Ze bewaarden me voor de dagelijkse dreiging van ontploffend geweld. Hij kon nog zo tekeer gaan en zijn gezag misbruiken. Boeken gaven me mijn identiteit. Ze verwelkomden mij en lieten me weten dat ik erbij hoorde.
Wat hield ik van de bibliotheek. De geur, de stilte. Met mijn handje langs de ruggen en in de andere hand een gekleurd plankje. Nam ik er een boek uit, zette ik het plankje er tussen. Ik ging aan de tafel zitten en begon te lezen. Ook was er op de vrije middag een voorleesuurtje. Geweldig, dat was smullen.
Boeken.... Nu ben ik met een boek  "Aan de andere kant van de bergen" van Elizabeth Musser bezig.
Het is een christelijk boek.  Het boek laat me telkens weer knielen voor God.  Het roept zo het verlangen naar overgave aan Hem wakker.  Het verlangen om radicaal in Zijn Dienst te willen werken.
Ik lees over vluchtelingen. Over Trans World Radio. Over het…

Omarm jezelf.

Afbeelding
Wees nu toch eens stil... Praat niet zoveel... Je bent wel vrij he? Jij hebt ook altijd wat...
Het waren geen complimentjes.  Eerder een sein, dat mijn zijn niet op prijs werd gesteld. Inderdaad als ik als kleintje, met mijn (verlegen) moeder in de winkel stond te wachten en ik, temidden van de mensen, het hoogste, waarschijnlijk christelijke, lied zong was, dat voor haar een lastige situatie. Op reis naar mijn tante zat ik naast een man en babbelde honderuit. Op zijn "Je bent wel vrij he?" reageerde ik spontaan. Ik sloeg mijn armpjes om zijn nek en gaf hem een dikke zoen. "Ja hoor' antwoordde ik, "Ik kan wel vrijen."
Dat levendige vrije meisje werd geprobeerd in een rustig jasje te stoppen. Je moet niet op de voorgrond willen treden. Je moet geen aandacht vragen. Op ieder rapport stond de aantekening dat ik minder moest praten.
Het waren allemaal opmerkingen vanuit een wereld die me vreemd was en is gebleven. Als ik mensen zie, doet dat wat met me...
Levensvreugde wil ik u…

Raak Mijn gezalfde niet aan.

Toen zij weinige mensen in getal waren
een kleine schare en vreemdelingen daarin
en van volk tot volk trokken,
van het ene koninkrijk tot de andere natie,
gedoogde Hij niet dat enig mens hen verdrukte, 
en bestrafte Hij koningen om hunnentwil
Raakt Mijn gezalfden niet aan,
en doet Mijn profeten geen kwaad. Psalm 115: 12-15.

Vanochtend las ik psalm 115. Bij vers 15 bemerkte ik een behoorlijk ongemak in mijn ziel.

"Raakt Mijn gezalfden niet aan en doet Mijn profeten geen kwaad"

Ik ben lid geweest van gemeentes, waarvan de voorganger met deze tekst zijn kudde onder de duim hield.

Ik lees het maar eens in de context. Het gaat hier over het volk Israel.
Het gaat hierover Abraham.Genesis 20:7b.
Hij verliet op de roeping van God zijn geboorteland.
Op een gegeven moment komt hij als vreemdeling te wonen in Gera.
Zijn vrouw Sara is een hele mooie vrouw en omdat Abraham bang was  dat ze hem daarom zouden doden vertelde hij dat Sara zijn zus was.
De koning kreeg een oogje op Sara en liet haar weghalen…

Dankbaarheid (ondanks alles?)

Buurvrouw was verrast. "Had je dat schaaltje nog in huis? Dat wist ik niet."
Ik antwoordde: "Pas maar op. Straks is je hele inboedel naar mij verhuisd."
Een kommetje soep over het balkonhek uitgereikt.
Een schaaltje aardbeien voor op mijn boterham.
Als de broodbakmachine zijn werk doet ruikt het heerlijk in de gang.
Dus breng ik een paar warme boterhammen richting hiernaast.
Of ik heb een flinke taart gebakken en geef wat af voor bij de koffie.
Het is geen dagelijkse kost dat over en weer verrassen.
Maar het is regelmatig wel zo.

Gezellig vind ik het en warm. Wat kun je het goed hebben met elkaar.
Wat kun je met kleine dingetjes de wereld leuker maken.

Als je naar de verschrikkingen kijkt op tv. De liquidaties in de onderwereld.
De christenen die onthoofd worden. De vluchtelingen die nooit aankomen.
Je krijgt een indruk van een harde wereld. 
Het grijpt je aan en het lijkt of dat alleen de werkelijkheid is.

Maar dan is er ineens een signaal, dat er ook nog een andere werkelijkhei…

Dankbaar(ondanks alles)

Dankbaar (ondanks alles)
Het eerste woord triggert maar ook het tweede alles.
Moet ik de dankbaarheid benoemen of het alles.
Alles is veel als je 62 bent.
Alhoewel een oude vrouw tegen me zei, dat de ene in een week zoveel mee kan maken en 
zich oud voelt en de ander een gelukkig leven heeft gehad en zich nog jong voelt.
Vroeger toen ik klein was, moest ik danken.
Danken naar wie dan ook.
En dat terwijl ik me helemaal niet dankbaar voelde.
Vooral naar God was dat een vereiste.
"Want we vragen zoveel, maar danken we Hem nog wel?"
Dus bad ik braaf "dank U wel Here God.".
Of ik het meende, vraag je?
Nee echt niet. 
Want ik had het gevoel, dat ik een of ander potentaat tevreden moest houden.
Zoals ik van dichtbij een potentaat meemaakte, waar ik vreselijk bang voor was.
En die van mij  verwachtte dat ik dankjewel zei.

Lang heb ik dat moeilijk gevonden. Die verplichte dankbaarheid.
Want als ik dat ging doen werd ik kwetsbaar. 
Want dankbaarheid schept verplichtingen.

Nu is God geen potenta…