donderdag 30 april 2015

Grote stenen.


Laat nu alles maar even bezinken.
Er zijn grote stenen in het water geworpen, wat de bodem los heeft gewoeld.
Het water is troebel geworden.
Het loopt allemaal wat door elkaar en je kunt er even geen touw aan vast knopen.
Maar dat hoeft ook niet.
Heb compassie met je zelf en benader je zelf niet kritisch.
Geef jezelf de troost en de nabijheid, die je zo hebt gemist.
Ontvang het van anderen en wees niet altijd sterk.
Op het troebele water is wel de weerspiegeling van de wolken en de zon te zien.
Maar laat het water maar tot rust komen, zodat de bodem weer zakt.

@Lineke


woensdag 29 april 2015

The day after.

The day after.

"De dag nadat"....is een rubriek in Libelle.
Je kunt hier je verhaal vertellen hoe je je voelde nadat er een geboorte,overlijden, verhuizing etc plaatsvond.
De dag nadat ik te horen kreeg dat ik geen kanker had.
Het is een vreemde dag.
Een dag waarop ik intens moe ben. Een dag waarop ik mezelf probeer te begrijpen.
Een dag waarin ik (nog) geen vreugde kan ervaren.
Heel langzamerhand word ik wakker.
Ik ben, geloof ik helemaal in de angst verdwenen van "het zal toch niet weer...."
En daar heeft de boze vat op gekregen en is dingen in gaan fluisteren.

Toen ik de eerste keer borstkanker kreeg had ik contact met Joyce Meyer.
Zij schreef via haar team dat ook zij borstkanker heeft gehad en toen ze het te horen kreeg vreselijk bang werd.
Ze zakte er helemaal in weg.
Ze heeft toen teksten verzameld, die gingen over geloof, vertrouwen en genezing.
Deze teksten las ze iedere dag.
Dit om haar geloof te bouwen en de duivel geen kans te geven met de angst aan de haal te gaan.
Ze had er een klein boekje van gemaakt en deze kreeg ik toegestuurd.
Weet je hij staat netjes in de kast. Ik heb er nooit iets mee gedaan.
Vooroordelen als het zal wel, genezing kun je niet afdwingen.
Toen was ik niet angstig. 
Misschien was ik het wel, maar kon ik het niet als dusdanig ervaren omdat de omstandigheden heel moeilijk waren.
Niettemin The day after doet me inzien dat je je geloof moet bouwen.
Niet toegeven aan die alles verslindende angst, maar gaan staan en woorden uitgaan spreken die God belooft heeft.

@Lineke



dinsdag 28 april 2015

Verantwoording.

En toch.....

Toch vind ik naar dat ik het deed voorkomen alsof God gesproken heeft.
Het was in mijn overtuiging ook zo. 
Ik dacht dat Hij me voorbereidde op de weg die komende was.

Ik heb jullie dat misschien ook doen geloven...En daar voel ik me verantwoordelijk voor.
Dus vergeef me als ik jullie daarmee op het verkeerde been heb gezet.

God is dus niet altijd goed te verstaan door een mens. 
Ik maakte net een afspraak bij de fisio. 
De assistente is christen en ik vertelde wat ik had geloofd.
Ze zei dat ze gisteren net in een preek had gehoord dat het niet altijd de stem 
van God is die je verstaat.
Het kan de stem van je eigen hart zijn, verborgen angsten of de stem van de duivel.

In contact met een lotgenoot zei zij, dat ze tijdens het wachten op uitslagen "allang dood en begraven is."
God is de Onveranderlijke Die de aarde en hemel in Handen houdt. 
En ook ik klein mensje die soms meent te weten wat Hij te zeggen heeft en dan dwars tegen alle andere meningen ingaat Hij schenkt mij Genade en zet me weer op mijn benen.

Dat wat ik er soms uit flap zegt helemaal niks over Wie God is.


Je mag Hem zelf leren kennen en bij Hem te rade gaan. 


@Lineke

Alles is goed.

Lieve lezers,

Vanochtend ging ik met lood in mijn schoenen in de overtuiging, dat God tot me gesproken had dat het mis was, naar het ziekenhuis voor de uitslag.
De uitslag is: 

Alles is Goed.

Ik ben heel blij natuurlijk. Wel is er mij op het hart gebonden niet zo lang door te lopen met rugklachten.
Want ik heb wel versleten schouders en een versleten onderrug.
En daar moet ik hulp voor zoeken..

"U bent geen pieper, maar u moet meer luisteren naar uw lichaam"

Weet je dat ik het een vreemd mechanisme vind.
Het mechanisme van uit te gaan van het allerslechtste en dan ook nog denken dat God spreekt.


Ik heb het ook heel eerlijk tegen de arts gezegd.

Ze antwoordde dat legio patiënten dat hebben.

"U weet niet hoeveel patiénten hier komen die hetzelfde denken als u."

Dat maakt me weer een beetje normaal. 

@Lineke

Hagelslag of pasta.


Gisteren was het koningsdag.
In de parade van boten die langs de koning en zijn gezin trokken was ook de ark.
De ark op ware grote nagebouwd. De bouwer werd gevolgd in de voorbereidingen.
Aan het einde van zijn gesprek zei hij dat hij het jammer vond dat de koning niet meer over zijn geloof sprak.
Weet je en dat vind ik nu jammer. Waarom moet je dat nu zeggen? Een koning die uit al zijn daden laat spreken dat hij christen is.
Die samen met zijn vrouw gaat voor de allerarmsten, de mensen in ons koninkrijk die zich 
op de laatste plaats voelen staan.
Met open armen verwelkomt hij en laat ieder zich op hun gemak voelen.
Ze staan voor verbinding, voor vrijwilligers, voor kinderen die niet kunnen musiceren.

Weet je, soms ben je door je kritiek verblind voor Gods werk in mensen en door mensen heen.

Ik moest denken aan een beeld nadat ik een gesprekje had met iemand.

Ik zag een rijk gevulde tafel en mensen werden uitgenodigd plaats te nemen.

Er werd niet naar elkaar gekeken maar men keek kritisch naar de tafel.
Stond datgene er wel op wat men graag lust?
Nee alweer mistte men de chocolade hagelslag.
Ze hadden er zo voor gestreden hoe lang moest het nog duren voor dat die hagelslag er zou komen?
Maar die pasta is toch ook goed?
Nee ze wilden hagelslag!!
Met een zuur gezicht aten ze de chocoladepasta.
Ontevreden gingen ze vanaf de rijk gevulde tafel naar huis.
Ze hadden de lekkere broodjes en jus d'orange niet gezien.
Ze hadden geen open hart gehad voor hun tafelgenoten.
Ze hadden het verdriet en de blijdschap de gemeenschap niet geproefd.
Het enige wat ze proefden was géén hagelslag.

Weet je dat is vaak het feit bij kerkgangers.
Zo gedragen ze zich als verwende kinderen, die je het niet naar de zin kan maken.

Ik hoop dat jij en ik ons kunnen verheugen in wat God ons wil geven.

En dat we ons niet laten verblinden door een mening die we hebben en er niet van kunnen afwijken.
Want als je dat doet sta je niet open voor de mooie dingen die God geeft.

Heer open mijn ogen voor U en Uw geschenken.
Het is misschien geen hagelslag. 
Maar Heer, als we chocoladepasta leren eten
omwille van de ander, zal het ons wel bekomen..

Amen.

@Lineke


maandag 27 april 2015

Badkamer ik kom eraan.

Hebben jullie dat nu ook? 
Je weerzin in de gang van zaken gaat soms in een huishoudelijk klusje zitten.
Het loopt niet zoals je het zou willen en je voelt je ontevreden.
Wat mopperend loop je rond en je irritatie draait uit op één punt.
De vaat....Een aanrecht vol vieze borden, kopjes en pannen.
De aanblik stimuleert je onvrede nog meer en je draait je om om weer verder te gaan.
Zonder de vaat te doen natuurlijk.

En nu ga ik het aanpakken. Ik vul een teil met sop, trek mijn huishandschoenen aan en begin eraan.
Met veel gepruttel naar Boven word het aan de kant gemaakt.
Dan poets ik nog maar eens het aanrecht en de rest van de keuken.
Klaar....
In de slaapkamer ontdek ik op een stoel een stapel schone was wat opgevouwen moet worden.
Mijn boosheid richt zich nu op die onschuldige lakens en handdoeken.
Ik vertel ze, dat ik helemaal geen zin heb om ze opgevouwen en wel in de kast te leggen.
Toch brengen mijn handen die schreeuwende handdoeken tot bedaren en is het stil.
Nu kom ik in de badkamer.
Ja ook dat moet nog gesopt.
Wat dacht je badkamer dat ik zin heb in jou?
Houd je grote mond, ik wil stil zijn en angstig afwachten.
Wist ik het echt zeker? 
Ik weet niet meer wat ik denken moet.....
Ik zou wel door je afvoerputje willen zakken en niet mee doen met de wereld die de mijne 
lijkt te zijn.
Ja ik heb er voor gekozen om te leven.
Te leven dwars door gebrokenheid heen.
Ik denk aan de gebroken kruik. 
Ik zie hem steeds voor me.
Dwars door de scheuren en barsten schijnt een glorieus Licht.
Een licht wat te vinden is bij de voet van het Kruis.
Badkamer ik ga je poetsen. 

@Lineke



zondag 26 april 2015

Een milde Vaderhand.

Wat was het fijn vanochtend in de kerkdienst.
 Allereerst zat ik naast een vriendin met haar twee kinderen..
Het meisje is zo leuk en een kleine draaikont af en toe.
Ik denk terug aan mijn jeugd en de angst die ik proefde in mijn moeder.
Als we maar stil bleven zitten.
Gevoelig kind als ik was, durfde ik bijna niet te ademen.
Nog heb ik dit in een kerk waar ik ongemakkelijk ben.
Je zit binnen elkaars leefsfeer en dan moet je anderhalf uur stil zitten.
Hoe houd ik dat uit........
Dus als dat meiske van en op schoot gaat vind ik dat niet erg.
Vooral niet als haar heldere stemmetje met de mijne paart in "Er is een dag" 
Vrouwen die zingen van de Dag die komen gaat, wanneer doden opstaan. 

Psalm 27 word gezongen. 


 1 Mijn licht, mijn heil is Hij, mijn God en HEERE !
Waar is het duister dat mij onheil baart ?
Mijn hoge burcht is Hij, niets kan mij deren,
in zijn bescherming ben ik wel bewaard !
Of zich de boosheid tegen mij verbindt
en op mij loert opdat zij mij verslindt,
ik ken geen angst voor nood en overval:
het is de HEER die mij behouden zal !
 2 E‚n ding slechts kan ik van den HEER verlangen,
dit ene: dat zijn gunst mij eenmaal geev'
Hem dagelijks te loven met gezangen,
te wonen in zijn huis zolang ik leef !
Hoe lieflijk straalt zijn schoonheid van omhoog.
Hier weidt mijn ziel met een verwonderd oog,
aanschouwende hoe schoon en zuiver is

zijn licht, verlichtende de duisternis.
 O als ik niet met opgeheven hoofde
zijn heil van dag tot dag verwachten mocht !
O als ik van zijn goedheid niet geloofde,
dat Hij te vinden is voor wie Hem zocht !
Wees dapper, hart, houd altijd goede moed !
Hij is getrouw, de bron van alle goed !
Wacht op den HEER, die u in zwakheid schraagt,
wacht op den HEER en houd u onversaagd.

Er volgt een prachtige versie van de tien geboden. 
Een regel spreekt me bijzonder aan. Dat jouw naam veilig mag zijn bij mij.

Een lieve zuster speelt dwarsfluit en gisteren zei ze, dat ze in haar hart voor mij zou spelen:

HEER, WIJS MIJ UW WEG

Heer, wijs mij uw weg
en leid mij als een kind
dat heel de levensweg
slechts in U richting vindt.
Als mij de moed ontbreekt
om door te gaan,
troost mij dan liefdevol en moedig mij weer aan.

Heer, leer mij uw weg,
die zuiver is en goed.
Uw woord is onderweg
als een lamp voor mijn voet.
Als mij het zicht ontbreekt,
het donker is,
leid mij dan op uw weg, de weg die eeuwig is.
Heer, leer mij uw wil
aanvaarden als een kind
dat blindelings en stil
U vertrouwt, vrede vindt.
Als mij de wil ontbreekt
uw weg te gaan,
spreek door uw Woord en
Geest mijn hart en leven aan.

Heer toon mij uw plan;
maak door uw Geest bekend
hoe ik U dienen kan
en waarheen U mij zendt.
Als ik de weg niet weet,
de hoop opgeef,
toon mij dat Christus heel
mijn weg gelopen heeft.

De preek gaat over Jezus op de eerste plaats stellen.

Een dringende oproep, want Jezus schenkt meer dan al het andere,

 waar je hart naar uit gaat.
Daarna de voorbede en er word uitgebreid voor me gebeden.

Het was vanochtend. alsof de Vader Zijn milde Vaderhand opendeed en me flink verwende 

Later chatte ik met die vriendin en bekroop me het "kindgevoel"

"Ik heb wel veel aandacht gehad he? Stel dat het niet zo is" 

@Lineke

zaterdag 25 april 2015

Liefde geeft ruimte.

Het was een stuk kouder vandaag. Vanochtend regende het.
Als je niet weet hoe een gesprek te beginnen kun je het altijd over het weer hebben.
Vanavond bedacht ik me dat het nog twee dagen duurt, voordat ik de uitslag krijg van de scan.
Omdat ik ervan uit ga, dat het een slecht bericht zal zijn, ben ik er niet gespannen onder.
Deze dagen zijn gevuld met het accepteren van een onomkeerbaar feit.
Een feit, een innerlijk weten, dat de kanker terug is en waarschijnlijk uitgezaaid is naar 
de botten.
Ik heb pijn op bepaalde plekken in mijn bekken.
Het is een doffe pijn, te vergelijken met een soort zeurende kiespijn.
Het heeft niets met tillen uit te staan. 
Het is er en het laat zich verslaan door regelmatig paracetamol te nemen.
Mijn leven wordt zo wonderlijk geleid op dit moment.
Heb ik een hele tijd alleen de kar getrokken, nu mag ik me omringd weten door lieve  vrouwen, ben ik onderweg om lid te worden van een kerk, heb ik bezoek gehad van de dominee en word ik morgen opgedragen in voorbede.
En mocht ik af en toe nog twijfelen, gisteravond ontmoette ik voor mij wildvreemde mensen die ook onderweg zijn om lid te worden van dezelfde kerk.
Ik was daar zo blij mee, zag het zo als bevestiging van de goede weg.

Natuurlijk is het innerlijke zekere weten, soms niet te begrijpen voor dichte naasten.
Naasten, die van me houden en die opstandig protesteren en af willen wachten.
Dat recht hebben ze, ze hoeven en kunnen niet hetzelfde denken als ik denk.
Die ruimte dien je elkaar te geven. 
Die ruimte, die ontstaat uit liefde voor elkaar en een weten, dat de acceptatie voor de ander moeilijk zal zijn.
Want hij of zij hoeft het niet aan te gaan, maar staat aan de zijlijn en dat is soms veel moeilijker.
Je kunt niets doen dan alleen maar toekijken.
Vanochtend dacht ik me in, hoe ik tegenover de arts zal zitten en het bericht zal ontvangen.
Of het in zal slaan als een bom misschien.

Maar IK heb je het je toch al verteld? 

@Lineke



Wat moet je?

Omdat ik met mensen werk, praat ik nog weleens met ze.
Praten is meer luisteren naar......
En dat is voor een vrouw die geintresseerd is in levensverhalen helemaal niet erg.
Het is het tegenovergestelde voor mij. 
Het is een feest als het verhalen zijn, die achter hun liggen en verwerkt zijn.
Verwondering ben ik al vaak tegengekomen omdat ik doorvraag....
Hoe was dat voor u?  en wat deed u toen? en hoe reageerde uw familie?


Verbazing.


In opleiding voor stagebegeleider viel er een verbaasde stilte.
Mijn collega begreep die verbazing en zei dat ik altijd door vroeg
en het hoe en waarom en achterliggende gevoelens en gedachten wilde weten.
Ik was me daar tot dan toe niet van bewust.
Maar nu ik mijn schrijverij meer ruimte heb gegeven, begrijp ik het.
Het is echt fantastisch om naar mensen en hun verhalen te luisteren.

Nog mooier word het om het dan mee te nemen in een blog
De kunst is om het zo te vertellen dat niemand zich er in herkent.
En de fijngevoeligheid te bezitten om geschiedenis,
 die zuinig opgeborgen moet worden te bewaren in een mooi doosje .


 Oude vrouwenogen.


Zo ben ik met iets in gedachten bezig.
De afgelopen week sprak ik met een vrouw die  in Westerbork geboren en getogen is.
Haar leeftijd inschattend vroeg ik haar, wat ze van de oorlog en het kamp had meegemaakt.
Ze vertelde dat ze met de herdenking terug waren geweest om eens te kijken hoe het werkelijk was.
Om het vanuit door haar oude vrouwenogen en vanuit datzelfde hart te gaan bezien.
Ze was er blij mee dat ze het had gedaan.


Vroeger


Vroeger.....Ze woonde met haar vader en moeder en aantal kinderen in het dorp.
Er lag een dikke laag sneeuw voor de deur.
De gevangen Joodse mensen kwamen.
Ze moesten op BLOTE voeten het sneeuw ruimen.
Ze schepten hun paadje naar huis schoon.

Een Joodse gevangene zei: "En als ik me nu eens verstop in de berg sneeuw?"



"En als ik me nu eens verstop in de berg sneeuw?"


En als ik nu eens het schip pak richting Lampedusa?
En als ik nu eens aanklop aan de Nederlandse grens?
En als ik eens in jouw dorp kom te wonen?
En als ik nu eens naast jou kom  wonen?

De vader van het grote gezin in Westerbork durfde het niet aan.
"Was dat niet verschrikkelijk moeilijk voor uw vader?" vroeg ik haar.
"Ja natuurlijk was dat moeilijk. Maar wat moet je?" zei ze.


Ja, wat moet je? 


@Lineke



vrijdag 24 april 2015

Genoten.

Het is negen uur in de ochtend en het balkondeur staat open.
De poezen rennen achter elkaar door het huis.
Ik hoor het geluid van klotsend water op het balkon. 
Jerommeke, mijn waterfankat, roert flink met zijn pootje door de nieuwe gieter.
Die gieter is open van boven en er staat veel water in, zodat hij niet met een donderend geweld over het balkon rolt.
Ik heb, in mijn badjas en pyama, al koffie gedronken bij de buurvrouw.
Buurman werd voor de zoveelste keer met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Buurvrouw gaat mee en moet uren wachten op de spoedeisende hulp.
Als ze weg zijn, ruim ik hun huis op en haal het bed af en doe de was.
Ik laat een lichtje bij de deur branden, zodat ze in een vriendelijk opgeruimd huis terug komt.
Vanochtend gluurde ik om half acht om het hoekje van de voordeur en zag ze al lopen.

Wie zit er nu om half acht al bij  de buren een bakje te doen en te smikkelen van een krentenbol?
Wie heeft er poezen door het huis scheuren, genietend van het zonnetje en het klotsende water?
Wie heeft een Vader, Die door middel van één Woord de aarde en hemel heeft gemaakt?
Wie mag delen in de erfenis van die Vader? 

 Ja inderdaad dat ben ik. 

En jij, waar heb jij al van genoten vandaag?

@Lineke

donderdag 23 april 2015

Genade smaakt naar méér.

Wie afgoden vereert, keert de Genade van God de rug toe. Jona 2:8

Op zoek naar teksten over de rug kwam ik deze tekst tegen in Jona.
Jona zit in de grote vis en belijdt dit naar God.

Ik moet Jona gelijk geven. Wat is het nu zwaar om alleen maar op God te vertrouwen.
Ik zou wel van alles willen doen, om alvast zeker te weten,
 wat de uitslag van de scan zal zijn.
Ik kan een horoscoop gaan raadplegen of iets dergelijks.
Of iemand raadplegen, die de gave van profetie heeft.
Ik kan tot dinsdag in mijn bed kruipen en zoveel mogelijk gaan slapen.
Me te goed doen aan snoep. 

Maar het zijn allemaal krukjes om op te steunen.
En daarmee vertrouw ik niet op God.
Als ik naar Hem toe durf te gaan en mijn onzekerheid en vermoedens keer op keer uit
spreek, huil en ook mijn gang ga en het werk doe wat op dit moment mijn taak is
komt Hij met een onuitsprekelijke genade.
Genade in het fijne bezoek van een dominee, voorbede in de kerk,
medeleven van lieve vrouwen,lezers en reactie's op mijn blogjes.

Weet je en GENADE smaakt zo heerlijk, GENADE smaakt naar méér.

@Lineke

Mooi....


Wat het leven ons ook brengt.
Hoe we ook vermoeden of denken te weten,
 wat ons te wachten staat.
Hoe we soms ook heen en weer worden geslingerd tussen ons gevoel 
en ons verstand Toch.........



woensdag 22 april 2015

Levensbootje.

Ook deze dag is weer ten einde. 
Zoals de zon ondergaat om plaats te maken voor de maan en sterren, 
zo ook mogen wij onze bezigheden neerleggen en naar bed gaan.
Hoe was deze dag? Een dag, waarin je vrolijk en opgeruimd je gang ging?
Of een dag waarin je moedeloos was en geen zin had om het leven te leven?
Het kan allemaal.
Maar weet je, God was erbij.
Hij, Die aarde en hemel schiep, liet vandaag Zijn ogen gaan over deze wereld 
en wilde ook jou krachtig bijstaan.
Hij laat je niet aanmodderen in je ziekzijn, in je verslaving,in je eenzaamheid.
Hij strekt Zijn Hand uit en wacht tot jij hem vastpakt.
Hij laat de lege plek in Zijn Hart aan jou zien.
De lege plek, die alleen jij kunt vullen.

God denkt echt niet, dat je eindelijk met hangende pootjes thuis komt.
Hij denkt niet "Zie je, nu wil ze wel komen, nu ze me hard nodig heeft."
En toen het goed ging liet ze niks van zich horen"

God is geen mens. En God heeft een relatie met jou.
Een relatie, omdat Hij jou gemaakt heeft.
Van Zijn kant is het allang in orde. 
Hij wacht op jouw ja tegen Hem.

Je redt het echt niet alleen. 

Roep Hem maar te hulp. Geef je leven maar over aan Jezus.

Kniel maar bij het kruis.

En erken maar dat je de boel flink verprutst hebt.

Vraag vergeving en belijdt dat je het niet zonder Hem redt.
Vraag Hem om het roer van je bootje over te nemen.

En ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat het dan goed komt.

@Lineke

Overgave vooraf.

Wat hadden we weer een mooie ochtend.
Met een behoorlijk aantal vrouwen buigen we ons over een studie van Beth Moore.
Een keer per week komen we bij elkaar en praten ons huiswerk door.
Natuurlijk dwalen we weleens af en delen wat ons bezighoudt.
Ook dat is mooi, we mogen elkaar bemoedigen en met elkaar meeleven.
Dit is de derde keer dat ik een studie doe.
Ik heb er zoveel van geleerd en het heeft me veranderd.
Voor mij was het belangrijk dat ik me opnieuw durfde te laten zien in een veilige setting.

Ik heb veel waardering voor de leiding en de inzet van deze vrouwen.
Veel waardering voor de gastvrouw en haar open huis.
Altijd de vraag of je koffie of thee wilt, ook als je eens wat later aanschuift.

Vanochtend was het een hele bijzondere ochtend.
God sprak door Beth tot mij.
Zoals jullie weten "weet" ik dat de uitslag van de scan slecht zal zijn.

Beth zei vanochtend in verband met overgave
dat je soms, voordat er dingen gebeuren, weet wat er staat te gebeuren.
God heeft je dat dan al duidelijk gemaakt.
Als voorbeeld haalde ze de tekst in Hebreeën 10 aan.


  Daarom zegt Hij bij zijn komst in de wereld:
Slachtoffer en offergave hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt Mij een lichaam bereid;
6in brandoffers en zondoffers hebt Gij geen welbehagen gehad.
7Toen zeide Ik: zie, hier ben Ik – in de boekrol staat van Mij geschreven – 
om uw wil, o God, te doen. 

Jezus wist bij Zijn komst in de wereld wat hem te wachten stond.


En Hij was bereid om te buigen voor de wil van God.
Het betekende niet dat Hij alleen maar grote woorden gebruikte.
Hij ging eerlijk met Zijn gevoelens om.

Tijdens zijn dagen in het vlees heeft Hij gebeden en smekingen
 onder sterk geroep en tranen geofferd aan Hem,
 die Hem uit de dood kon redden,

@Lineke






Brugzicht.


Gisteravond was er een bijeenkomst in Brugzicht.
Brugzicht is een christelijke boekhandel in ons dorp.
De mensen van de boekhandel hadden Elizabeth Musser uitgenodigd om te komen spreken.
Ze heeft een nieuw boek geschreven getiteld

"Over de bergen"

Naast dat ze schrijfster is, werkt ze samen met haar man in een mission
Oase.
Oase geeft hulp aan vluchtelingen.
Een bewogen relaas van een schrijfster.
Bewogen en hoopgevend.
Er komen veel vluchtelingen tot geloof, nadat ze een tocht door de hel hebben gemaakt.
Hun hart is voorbereid tijdens die helse tocht.
Mijn hart was voorbereid om de boodschap van Elizabeth Musser 
 te ontvangen.
Een boot met 700 vluchtelingen.
700 vluchtelingen zijn verdronken.
Vrouwen en kinderen zaten vast in een ruim er onder.

Het was een mooie avond.
Georganiseerd in Brugzicht.

Inderdaad, ik hoop dat de 700 vluchtelingen de Brug in het zicht hadden.

@Lineke



dinsdag 21 april 2015

Tasje.

Een mooie zonnige dag.
Ik neem de bus en ga naar de markt. Dat zijn de plannen.
In het bushokje waar ik deze keer op tijd zit en dus nog even moet wachten kijk ik voor me uit.
In gedachten loop ik op de markt met veel mensen om me heen.
Ik kan daar heel erg van genieten. Het doet me denken aan een markt in het Midden Oosten.
Ik maak vrolijke praatjes met marktkooplui.
Maar eigenlijk ben ik er niet voor in de stemming.

Dus loop naar mijn schuur en pak mijn fiets.
Richting kringloop gaat het dan maar. Ik vind een boek van Pauline Broekema.
Omdat ik een prachtig boek van haar heb

"Benjamin, de verzwegen dood" en een lezing van haar over dit boek heb bijgewoond, trekt
"het Boschhuis" me naar hem toe.
Ik neem het boek in mijn handen. Hij wekt liefde in me op.
Zijn rug is wat hol getrokken, een teken dat hij gelezen is.
Denkende aan mijn overvolle boekenkast en overvolle vloer onder de boekenkast leg ik hem neer en loop weg.
"Lees eerst de boeken maar eens die nog staan te wachten"

Aan de kassa staat een vrouw met twee mooie truien in de hand.
Ik prik er met een vinger in, alsof ik verwacht dat ze tegen me gaan praten.
"Prachtige truien mevrouw"
Ze vertelt, dat er nog eentje hangt. Een echte wollen trui uit Noorwegen.
Ik rep me naar het rek en ja daar hangt hij.
 Wat is hij mooi. Blauw-wit in Noorse motieven.
En met een certificaat van echtheid in zijn kraag.
De herinneringen aan machtige watervallen en mistige kliffen komen bovendrijven.
Die is voor mij.

Het loopt tegen sluitingstijd, de koe-bel zal zo klinken.

Snel loop ik naar Pauline Broekema.

Wilt u er een tasje om mevrouw?

Ik heb 4,50 moeten betalen en dan ook nog een tasje erbij.

Mijn dag kan niet meer stuk.

@Lineke



Voldaan.

Je bent nooit alleen
God is er altijd
Hij was er toen je door Hem geweven werd
in de buik van je moeder
Hij was er, toen je groeide vanuit een klompje cellen 
naar een klein mensje 
Hij was er, toen het tijd werd om 
dat veilige plekje te verlaten
en toen je jouw plek in de wereld innam.
God was er toen je je eerste woordjes brabbelde
God was er toen je je eerste stapjes zette

God zag hoe je je tranen wegslikte
God zag iedere schram en iedere wond
op het snareninstrument van je hart

Hij hoort muziek in de valse tonen
Hij weet waarom het ontstemd is
Want Hij is de componist van je levenslied

Hij kent de spoken van vroeger
die je op willen jagen tot grote hoogte
Die je zeggen dat het nooit genoeg is
die schreeuwen, dat je nog meer je best moet doen

Die spoken, ze moeten wijken
wijken voor het Kruis
Kruis, waaraan de openstaande rekening
van nooit genoeg en altijd meer is

VOLDAAN.

 @Lineke





Voetstappen.



Eén paar voetstappen.

Vanochtend werd ik wakker en sprak even met de Heer.

Ik weet dat God ervan geniet.
Dat klinkt misschien gek.
 Maar dan heeft Hij ons even voor Hem zelf.

Want eenmaal opgestaan vragen zoveel dingen onze aandacht.

Ik heb pijn in mijn linker heup. 

En daarom sprak ik met de Heer over wat er komen gaat.

"Er is tafeltje dekje Heer, zou dat wat voor me zijn?
En ik heb mijn huishoudelijke hulp opgezegd,
ik moet me maar weer aanmelden.
Zullen er mensen genoeg zijn om me naar de behandelingen te brengen?"

De stille Stem kwam: 

"Ik heb alles al geregeld."

Het is natuurlijk heerlijk om me te laten verrassen door de Heer.

Maar voor een organisator als ik ben, is dat niet eenvoudig.

Maar het gevaar bestaat dat ik in regeldingetjes ga zitten en 
mijn emoties daardoor niet toelaat.
Vandaag is het dinsdag. Vandaag mag ik mijn voeten zetten 
in de voetsporen van de Heer.

Ik hoef niet voor Hem uit te lopen.

@Lineke



Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...