zaterdag 28 februari 2015

Ik houd van jou....



Eén van de meest graag gehoorde uitspraken, die er bestaat.
Wat hebben we dat allemaal nodig . Je geliefd te weten.
Welkom te zijn en je plekje te mogen innemen.
Ondanks al je falen, je stommiteiten, toch te weten, er wordt onvoorwaardelijk van me gehouden.

Hoe werkt het als je opgroeit in een gezin waar je die boodschap niet meekrijgt?
 Je bent te klein om te weten, dat het niet aan jou ligt, dat er niet van je gehouden wordt.
Jij bent de liefde waard.
De mensen die het je behoren te geven hebben manco's.
Maar je keert het om en denkt dat je niet geliefd bent.
En als je dan bij het opgroeien meer zulke mensen tegen komt.
Mensen die op zichzelf gericht zijn, die zo moeilijk liefde kunnen geven en het alleen maar vragen dan word die leugen versterkt.
De leugen dat je niet geliefd bent dat je niet waard bent om van gehouden te worden.
Die leugen maakt dat je erg ongelukkig wordt.

Ik hoorde die stem in mijn hart. Ik ben niks waard, de ander wel (die alleen maar aandacht weet te vragen) is om van te houden.
Ik verzuchtte Heer ik voel me eenzaam en alleen.

De Stille Stem kwam: "Jij denkt dat je het niet waard bent om van gehouden te worden"

Ieder mens is geliefd hoe dan ook....Ieder mens verdient het om te weten dat hij kostbaar is.
Welkom ben je op deze aarde, je mag je plek in gaan nemen, we hebben jou nodig.

De Stille Stem zei: "Geef die leugens aan MIJ, leg ze neer bij het Kruis"

"Zou ik dat durven" vroeg ik me af? 

Stel, dat ik opnieuw mensen tegen kom, die me de boodschap geven niet geliefd te zijn.
Ze negeren mijn behoeften en leggen de hunne ongevraagd voor mijn voeten
 zodat ik er toe gedwongen word ze aan te pakken, want anders breek ik mijn nek .

Waarom moet ik dat doen? Ik kan er ook omheen wandelen, ze de zegen mee geven 
en hen vrede wensen.

Goed, ik redeneerde verder met de Heer...

Als ik nu de leugens inlever bij U, zal ik dan mijn prins op het witte paard ontmoeten?

In mijn gedachten kwam dat het veel breder is.
Het leven zit vol liefdesignalen voor mij.

De eerste sneeuwklokjes, de merel, die zijn lied gaat zingen in de vroege ochtend.
De eerste zonnestralen, die je koesteren en vertellen dat je geliefd bent.
Een plekje uit de wind, een kopje koffie en een boek....

Je bent geliefd Mijn Kind.. En zo mag je jezelf behandelen.


35Wat kan ons ooit van de liefde van Christus scheiden? Onderdrukking? Nood? Vervolging? Honger? Ontbering? Gevaar? De dood? 36Wij lezen in de Psalmen: ‘Ter wille van U zijn wij voortdurend in levensgevaar, wij worden beschouwd als slachtschapen.’
37Maar onder al die omstandigheden hebben wij, dankzij Hem die zoveel van ons houdt, de overwinning! 38Ik ben ervan overtuigd dat niets ons kan scheiden van Gods liefde. De dood niet, het leven niet, engelen niet, bovenaardse krachten niet, de dingen van vandaag niet, de dingen van morgen niet. Nee, er is geen enkele kracht die dat kan.39Hoe hoog we zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde, die ons gegeven is in Christus Jezus, onze Heer.
God houdt zijn Woord.

Vraag: Wat zijn jouw "liefdestekens?" 
Waardoor weet jij dat je een geliefd mensenkind bent?

@Lineke



donderdag 26 februari 2015

Gemerkt.

Als je opgenomen word in een verpleegtehuis worden je kleren gemerkt.
Je naam wordt in elk kledingstuk gestreken.
Eén keer per dag komt de kar langs en worden de eigendommen over de kasten verdeeld.
Vergeetachtige mensen hebben vaak de neiging om te wandelen.
Maar ze lopen daardoor de kans om te verdwalen.
Daarom zijn vaak de afdelingen op slot.

Nu wil het het geval dat een dame die op bezoek leek mee de deur uitstapte.
Ze liep het centrum in maar kon onmogelijk haar huis weer terug vinden.
Op de vraag waar ze woonde wist ze geen antwoord te geven.
De toegesnelde politieagent wist raad.
Zijn vrouw werkte in de zorg en daardoor wist hij dat haar kleding gemerkt was.
Al pratend keek hij tactisch in de kraag van haar bloes.
Daar las hij waar ze woonde en bracht haar weer terug.
U begrijpt dat het ongeruste personeel opgelucht was.
Haar kledingmerk had haar gered.

Het is God Die ons Christus als fundament geeft, Die ons allen heeft gezalfd
heeft gewaarmerkt als Zijn eigendom en ons als voorschot de Geest gegeven heeft. 2Kor.1:22,23

Inderdaad ook degene die Jezus Christus als hun Heer en Heiland hebben aangenomen zijn gemerkt....
Zijn Naam staat op hun voorhoofd.
Als wij eens verdwalen eens niet meer weten waar we zijn kan de vijand het merk lezen.
Afblijven van de Heer.
En Jezus zal net zo lang zoeken totdat Hij ons weer gevonden heeft.
Hij brengt ons terug tot het Hart van de Vader.

Halleluja

@BroddellapjS

woensdag 25 februari 2015

Meisje van twaalf....

Vanmiddag toen ik het nieuws hoorde van een twaalf jarig meisje, die in coma naar het ziekenhuis was gebracht moest ik denken aan het volgende lied.
Het meisje was zwaar verwaarloosd, zat onder de blauwe plekken.
Ze stond meerdere malen in de regen alleen in de tuin.
Ze moest altijd alleen op de fiets naar school, terwijl de andere kinderen met de auto werden gebracht.
Buren hadden meerdere malen jeugdzorg gebeld.

Zo'n meisje van twaalf jaar....
Wat moet er al veel door haar heen gegaan zijn.....



Nachtdienst.



Zoals ik al eerder vertelde in het blogje "Verjaardag"was het een hele drukte als we in de nachtdienst zaten.
We werkten zeven nachten achtereen en waren dan vier dagen vrij.
Om half elf begon je met de overdracht en als de avondploeg weg was liep je je eerste ronde.
Er werd verschoond, gedraaid en gerustgesteld.
Je was zo een uur flink aan het werk, want het materiaal van nu wat betreft de continentie was er nog lang niet.
Je werkte met hospitaal zeil, steeklakens en wreef huidcreme.
Na de eerste ronde was het tijd voor een kop koffie waarna de spoelkeuken aan gepakt werd.
De catheters werden uitgerold, de spuiten en naalden, scharen en de pincetten uit de lyothol gehaald,   alles werd omgespoeld en gedroogd op een schone doek op de kachel,
waarna het in bestemde zakjes gestopt werd om naar de sterilisatie te gaan.
Er kwam nog heel weinig kant en klare materialen aan, alles was herbruikbaar.
Het klinkt misschien gek in de tegenwoordige oren en toch waren er weinig tot geen infecties.
Alles was er op gericht om de bacterieën buiten de deur te houden.
In de week dat we dienst hadden moesten we zorgen dat de verbandkast op peil bleef.
Grote stapels gaas die in stukken werden geknipt en waar gaasjes van werden gevouwen.
Een deel werd in de kast gelegd een deel werd in zakjes gestopt om gesteriliseerd te worden.
Een grote zak watten kwam op tafel en daarvan werden wattenbolletjes gedraaid.
Ook de wattenstokjes kwamen aan de beurt.
Celstof werd in drieën bij elkaar gepakt en daarom heen een gaas gevouwen.
Zo had je wondverband, waarmee je de wonden afdekte.
En wonden dreigden er altijd bij langdurige bedlegerige patienten.
Daarom was ijzen en föhnen wrijven en draaien van het grootste belang.
We liepen weer een ronde.
Een keer per week stonden de schoenen op de gang en werden deze gepoetst. 
Ook dit moest in de nachtdienst worden gedaan.
De volgende nacht werden de rolstoelen schoongemaakt.
De bloemen stonden altijd op de gang, die zette je in je avonddienst buiten de deur.
Als ze op de kamer zouden blijven staan namen ze teveel zuurstof.
We verzorgden ze, of gooiden de bosjes weg.
We aten warm, een snelle maaltijd.
En rond vier uur starten we met het wassen.
Ja erg he? Ik zou er niet meer aan moeten denken.
Maar er moesten voordat de ochtendploeg kwam om half acht, 36 mensen gewassen en verschoond zijn.
Dus starten we eerder met het wassen.
Gekletter van waskommen was te horen, po-rekken werden gereden.
En ieder, patient en zuster onderging dit alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Klaar met de wasronde werd daarna het ontbijt klaar gemaakt.
Brood gesmeerd en de etenskar ingericht.
Je kunt je voorstellen dat we geen voeten meer over hadden als we vermoeid ons bed in rolden.
Ik ben blij dat ik dit verhaal vrijuit kan vertellen, zonder het gevaar te lopen dat iemand
melding maakt van wantoestanden in de zorg.
We wisten niet beter en we deden het zo.

@Broddellapje

Het zwarte onderbroekje.

Lasterpraat
11Spreekt geen kwaad van elkander, broeders. Wie van zijn broeder kwaad spreekt of hem oordeelt, spreekt kwaad van de wet en oordeelt haar; en indien gij de wet oordeelt, zijt gij geen dader, doch een rechter der wet. 12Eén is wetgever en rechter, Hij, die de macht heeft om te behouden en te verderven. Maar wie zijt gij, dat gij uw naaste oordeelt?


Het was zondagavond. Als altijd verzamelde ze het witte goed en werd het in de kookpot gedaan.
Waspoeder erbij en water en daarna werd het op de kachel aan de kook gebracht.
Het was van belang dat het de volgende dag hagelwit aan de lijn kwam.
Ze was altijd zo trots op haar witte was, als het daar schitterde in de zon.
De buurvrouw, die geen kinderen had, liep er langs en keek wat jaloers naar
al die hagelwitte onderbroekjes....
Ze had het natuurlijk zelf willen hebben hangen, maar schoon als buurvrouw was zou ze haar wasje weten te waarderen, dacht ze zo.
Maar wat was dat? wat een ontzettend grauw slipje zat er plotseling tussen die hagelwitte onderbroekjes.
Dat had ze nou nog nooit gezien. Hoe kwam het daar en van wie was het?
Ze boende erop dat het een lieve lust was. Maar ze kreeg het maar niet schoon.
Ze zou het wit krijgen, al zou het weken duren. En ten lange leste, als het niet anders was, zou ze het maar weg gooien.
Ze kookte het geval, legde het op de bleek, maar week in week uit, het bleef maar grauw.
Ze hing het met veel verdriet op de lijn tussen de spierwitte gevalletjes.

Buurvrouw kwam langs. "Och" zei ze "Daar is mijn zwart slipje."
Het was waarschijnlijk tussen de stapel droge was van de buren gewaaid.
En nu had zij er al weken op staan boenen om het maar wit te krijgen.
Dankbaar nam buurvrouw het weer in ontvangst.

Gaat het soms niet zo in de omgang met elkaar?
De ander moet voldoen aan onze norm. Want dat past het beste bij ons.
We boenen net zo lang op de ander, tot het past bij onze kleur.
En als het niet lukt dan gooien we het maar weg.
We realiseren ons niet, dat onze ideeën een vooronderstelling kunnen zijn en dat die vooronderstelling niet de waarheid is.
God vraagt van ons, gebied ons zelfs, niet te oordelen.
Want met dat oordeel hang je iemand aan de lijn
Je snoert hem af, zet hem klem en knijpert hem vast.. 

Maar: 

Maar de Here, die rechtvaardig oordeelt,
heeft de touwen waarmee de ongelovigen
ons hadden vastgebonden doorgesneden.
Psalm 129:4
@Broddellapje.



dinsdag 24 februari 2015

Verjaardag.

Dat was het dan weer...
Mijn verjaardag mag weer een jaar op zich laten wachten.
Vanochtend was ik in gesprek met Vader.
Ik vroeg me af of God onze verjaardagen ook belangrijk vindt.
Ik bedacht dat dat wel zo zou zijn.
In de eerste plaats heeft God ook iets met jaren en dagen...
Met gedenken en gedenkstenen.
Dus stelde ik me voor dat de troonzaal vandaag voor mij versierd zou kunnen zijn.
Mijn stoel stond op een ereplaats.
En er was een feestmaal aangericht.

In het verpleeghuis waar ik werkte, besteedden we ook altijd aandacht aan verjaardagen.
In de agenda stond als er iemand jarig was.
In de nachtdienst( Al druk genoeg) werd de doos met slingers tevoorschijn gehaald.
De trap kwam tevoorschijn en in de nachtelijke stilte werd de huiskamer versierd.
's Ochtends verzamelde het personeel zich en met vroege ochtendkeeltjes
 werd de jarige Job in bed toegezongen en gefeliciteerd.
Eenmaal in de kleren kreeg de persoon een corsage opgespeld, 
die ook in de nachtdienst van vers materiaal in elkaar was gefröbeld..

Op een afdeling met vergeetachtige mensen was het geval dat de jarige vele keren 
gehuldigd werd.
Er hing namelijk een papier op de deur, waar op te lezen stond dat meneer die en die jarig was.
Bij een wandeling, wat vaak eens gebeurde werd het opnieuw gelezen en daarna werd hij weer gefeliciteerd.
Het scheelt dat de jarige het ook vergeten was, dus deze nam telkens dankbaar de gelukwensen in ontvangst.
Nu kun je hier wat meewarig over lachen.
Maar wat is er mooier dan gefeliciteerd worden met een jaar gespaard te zijn?

Dus ja, ik denk zo dat God er ook blij mee was vandaag....

@Broddellapje.

maandag 23 februari 2015

Geschenk...

Mijn beste vriendin wordt weer oma
Ze past iedere week op haar oudste kleindochter
Ik leef van harte mee met de ontwikkelingen van de kleine meid en de verhalen van oma.
En nu is het bijna zover, de tweede kan ieder moment komen.
Onverwacht moet mijn vriendin paraat zijn en kunnen we niet uit op mijn verjaardag.
Het is goed, maar het was slikken....
Het wordt haar toevertrouwd. Ze mag oma zijn.
Weet je, als het over eren van je vader en moeder gaat, dan denk ik weleens
je kinderen toevertrouwen aan je ouders, daarmee bewijs je hen een grote eer...

Dat wat je niet aan je eigen kinderen kon geven, omdat omstandigheden anders waren,
 jezelf nog niet zover was, dat mag je geven aan je kleinkinderen.
Iets mooiers bestaat niet.
Als je graag een dochter had gewild, maar het bleef bij een kind, een zoon en je krijgt een kleindochter is dat een groot geschenk.
Als jezelf als meisje veel schade hebt opgelopen en je mag een prachtige kleindochter krijgen
is dat een nog veel groter geschenk.
Zoiets zuivers, zoiets moois.

@Broddellapje



Diep verdriet.

Wat mis ik jullie..
Meer dan ik ooit kan zeggen...
Ik zou wensen dat je zo bij me langs zou kunnen komen
Bij me zou kunnen logeren
Samen leuke dingen doen
Toen het erop leek dat we wat dichterbij kwamen
heb ik heel enthousiast een luchtbed gekocht
Want ik dacht dat je snel eens hier zou komen.
Samen naar den Haag naar het Kinderboekenmuseum.
Lijkt me leuk...
Ik zou je veel beter willen leren kennen
Want de jaren dat we elkaar niet hebben gezien, zijn tussen ons uitgeglipt.
Toch zijn we onlosmakelijk met elkaar verbonden
en houd ik van je met heel mijn hart.
En jij, wat lijk jij op hem en wat heb ik een klik met jou.
Ook jij bent een deel van mijn hart
en deel van mijn bloed
Hoe het ook zij je bent en blijft altijd van mij..
Het lijkt erop dat ik als een gevaar word beschouwd...
En weet je ik vraag me werkelijk af of dat nu nodig is
als ik voorlees en het vertrouwen van een jongetje win, die zo op slot zat
als ik gezorgd heb voor kinderen aan de beademing
als ik kleurplaten uitdeel en gesprekjes aanga..
Ja morgen ben ik jarig en jullie zijn er niet bij......

@Broddellapje. 

zondag 22 februari 2015

I'm in love with You.




Wat genoot ik van het lied...Met heel mijn hart kon ik hem meezingen.
Ik voelde me een kleine meid, die haar pappa vertelt dat ze met hem wil trouwen.

Wat was het lang geleden dat ik mij zo dicht bij Jezus had geweten.
Ik wilde wel dansen, zoals ik gewend was om te doen, maar het lukte me niet.



Mijn hart zat verstopt.
Onder een dikke laag verdriet en rouw.
Verstopt achter de gedachte van tanden op elkaar en doorzetten.

Totdat ik las dat Jezus aan het kruis geen pijnmedicatie wilde.
Hij ontving en onderging de pijn, omdat Hij de heerlijkheid van God
voor Zich wist.

Dan zat er voor mij maar één ding op..
Ook ik moest mijn pijn onder ogen zien....

En nu? 


@Broddellapje.



zaterdag 21 februari 2015

Verjaardag



Over drie dagen ben ik jarig. Ik kan niet zeggen dat ik me erop verheug.
Dat was vroeger anders.
Al dagen van te voren was ik zenuwachtig, want je verjaardag was de dag, waarop er allerlei leuke dingen gebeurden
Je was heel vroeg wakker en bracht daarmee het hele huis in rep en roer.
Je mocht je mooie zondagse jurk aan. Je kreeg een cadeautje en er werd voor je gezongen.
Je had al een traktatie voor de klas en de juffen en meesters in huis.

In de eerste klas van de lagere school mocht je op het podium en op de stoel staan.
Aangezien ik erg last had van hoogtevrees, 
was ik blij dat het gezang van de kinderen voorbij was.
De juf, die me aan alle kanten vast had  gehouden, hielp dit misselijke meisje van de stoel.
Ze ging de klas rond met haar trommeltje en mocht iemand uitkiezen met wie ze de klassen rond ging om de meesters en juffen te trakteren.

De vingers en het Ik Ik geroep verbraken de rustige atmosfeer.
Van te voren waren en er al afspraken gemaakt.

Samen ging je op weg en bedeesd klopte je op de deur van de klas.
Nieuwsgierige ogen namen ons op,als de deur open ging, blij met een verzetje.
De leerkracht feliciteerde je en zocht wat lekkers uit je trommeltje.
Dan mocht je een kaart met een tekst uitzoeken.

Aan het einde van de trakteersessie kwam je weer in de klas en nam je weer rustig plaats.
In de eerste klas zat ik naast Hidde, zoontje van de dokter.
Een klein ventje met een korte kuifhoofd.
Mijn pop, gekregen als verjaardagscadeau, zat tussen ons in en Hidde had er vaderlijke gevoelens voor.
Mijn verlegenheid onderdrukte mijn "moederlijke" gevoelens..
Ik was meer bezig met Hidde, die ons duidelijk vadertje en moedertje vond zijn.
Nu ik er aan terug denk is het toch bijzonder dat een jongetje van zes, met alleen maar oudere broers, deze taak zo ernstig op zich nam.

Ik verdenk hem er van, dat hij is getrouwd en van harte vader van een gezin.

Leuk zijn die herinneringen aan mijn verjaardag.
Laat ik er nu helemaal geen zin in hebben.
Het zijn van die dagen net als kerst en oud en nieuw.
Ik heb heimwee naar diegene, die er niet zullen zijn en nu juist zo mis.

Verdrietig ben ik aan het cocoonen.
Ik heb in twee dagen twee boeken uitgelezen.
Ik wil lekker even niemand zien.....
En op de dag zelf ga ik iets met mijn beste vriendin ondernemen,
 die het niet accepteert dat ik het voorbij wil laten gaan.
Het is de vriendin die in de eerste klas met mij meeging op trakteersessie.
En dat is iets om heel dankbaar voor te zijn.

@Broddellapje


donderdag 19 februari 2015

HSP....?


Vanochtend was ik aan het werk. 
Achter de balie als gastvrouw laat ik mijn ogen gaan over de mensen die binnenkomen.
Bij sommigen is het duidelijk dat ze hulp nodig hebben.
Ik loop dan naar ze toe en help ze om naar de plaats van bestemming te komen.
Is het een afspraak voor een foto, een bloedtest of id?
Dan gebeurt het dat ik dezelfde mensen weer zie dwalen.
Moet ik er opnieuw naar toe gaan of zal ik het nog even aan hun zelf overlaten?

Ik zat dit hardop te overleggen met mezelf...
Dat ken je misschien wel, dat hardop praten.
Vroeger schaamden de mensen zich als ze dat deden. Het had met ouderdom te maken.
Tegenwoordig is het niet bijzonder meer.
Jongelui met oordopjes in lopen luid en duidelijk hun gesprekken te voeren.

Maar goed, ik overlegde bij mezelf of ik nog even te hulp zou schieten.
Mijn collega vroeg wat er aan de hand was...
En nadat ze mijn vraag had aangehoord zei ze dat ik een HSPer ben.

Een high sensitive personality.

Een hooggevoelig persoontje. Ja, dat klopt helemaal.
Het komt bij mij allemaal extra binnen. 
En ik ben super gevoelig voor mensen die zorg nodig hebben.
En er ontgaat me weinig.

Wat vind ik daar nu van? Ik heb er nooit een plakker opgeplakt.
Het is zoals het is...Ik leef intensief en heb daardoor rust nodig en vind het heerlijk om alleen te zijn.

Wel ben ik als kind vaak verdrietig geweest, omdat volwassenen, die anders waren mij niet begrepen.

Vaak vroeg ik dan aan God, waarom ik er zoveel last van had.

Zijn stille stem gaf antwoord...."Je bent heel gevoelig...Maar Ik heb je zo gemaakt."

@Broddellapje


woensdag 18 februari 2015

Nooit meer douchen.


Heb je weleens zeker geweten dat je je nooit weer zult douchen?
Wat een vreemde vraag...
Bij het idee alleen al gaat je neus krullen en je zou er niet aan moeten denken..
Toch nam ik  me het vanmiddag voor....
Mijn voorleesventje van drie jaar gaf me een kusje op mijn wang.
We hadden gelezen van een egel en deze prikt.
Hij concludeerde dat het beestje pijn doet en deed het even voor op mamma- mijn en zijn wang.
Prik, au, pijn.
Daar moet een kusje op....Heerlijk, dat kleine bekje op mijn wang.
Vervolgens kreeg ik een hele dikke lange, je weet wel, kus, die nooit meer op houdt.
Ik verdacht hem er stiekem van, dat er nog wel een likje achteraan zou komen.
Maar nee, het bleef bij die lange....
Hij is een kleine zegen....

En hij gaat als een speer....


Een paar weken terug kon hij zich nog niet verplaatsen in de tekening van zijn kleine broertje in de bus.
Die lag op dat moment in bed en daar bleef hij.
Nu "lazen" we een boek van een blauwe auto, te midden van andere kleurige autootjes.
Het boekje was een gouden vondst in de kringloop, want de kleine man houdt van auto's en van kleuren.
Er staat veel tekst in, dus maken we zelf een verhaal, aan de hand van de tekeningen.
Hij plaatst pappa, mamma en broertje in een tegemoetkomende bus.
Hij wijst ieder hun plekje achter een raam. Ook hijzelf en ik zitten in de bus.
Ik mag achter het stuur.
Moeder is een enthousiaste voorlezer geworden.
En ze schrijft de gebedjes en liedjes op, die ik zing en oefent ze daarna met mij.

Is het geen wonder? Ik ben hartstikke trots en dat horen ze regelmatig.
De highfive's zijn niet van de lucht, dat snap je......

Ik zal morgen toch maar weer gaan douchen.....

@Broddellapje

maandag 16 februari 2015

Vis...

"Die zien we bijna iedere dag."

"Inderdaad, ze hebben ook een tweeling."

"Nee hoor, een vis..."

Hoe bedoel je dat? (Ik zag in mijn verbeelding een moeder met een dode vis in de handen.)

"Mijn sterrenbeeld is Vis. Jij dacht toch dat ik Tweelingen was ?"

@Broddellapje

zondag 15 februari 2015

Dromenmoe...

Dromenmoe...

Wat word je moe om iedere nacht te dromen over akelige gebeurtenissen uit het verleden.
Je ziet er tegenop om te gaan slapen en eenmaal wakker ben je verre van uitgerust.

De dreiging, het achterna gezeten worden, het vechten om je staande te houden, het eist zijn tol.

Toch heeft het ook nut....Ik neem de tijd om de droom met de Here God te bespreken.
De Heilige Geest neemt er elementen uit en verandert de leugens in gedachten die bij Hem passen.
Gedachten die passen bij een kind van God.
Bevrijding heet dat..

Vannacht was het weer raak. 
De droom ging over het bezoek, wat ik had gebracht had aan mensen die belangrijk 
voor me zijn.

Maar deze mensen hebben door een gebrek aan liefde in hun jeugd niet geleerd liefde te geven.
In mijn droom spande ik me in om hun liefde te winnen.
Ik deed het onmogelijke voor hun en nog kwam er geen sprankje genegenheid naar me toe.

Eenmaal wakker geworden besprak ik het met de Heer....
Wat is het toch geweldig voor een mensenkind dat het GELIEFD IS.

Ja, het is voor een klein kind belangrijk dat het liefde krijgt.
Dat het de boodschap krijgt, dat het welkom is op deze aarde.

Maar het brengt( zoals psychologen ons wel doen willen geloven) geen onherroeplijke schade met zich mee.
Want boven feilbare ouders staat God, de Schepper van Hemel en aarde.
De God, Die liefde heet en liefde doet....

Mijn ziel die eeuwig is komt van Hem en gaat naar Hem toe....

En al hunker ik naar liefde, al ben ik geneigd om mezelf ontrouw te zijn,
 om er maar bij te kunnen horen,
 meer en meer mag ik leren te staan in het onvoorwaardelijk geliefd zijn door God.

WANT IK BEN GELIEFD.....

@Broddellapje

zaterdag 14 februari 2015

Lieve opoe.



Vandaag heb ik een doos vol brieven, gedichten en kaarten meegekregen.
Ik ben er zo blij mee. U kon niet anders dan schrijven.
U zag in zoveel dingen een verhaal.
U schreef een gedicht over een muis die in uw bloes kroop,
 terwijl u een brief aan mijn vader in Indonesie schreef.
Hij was daar gelegerd en was nog een jonge man.
Hij had nog niet van mij gehoord.
Om dat gedicht nu te lezen vind ik zo mooi....



Ik stel me voor, hoe u daar zat te schrijven aan uw zoon.
Een zoon, ver weg, in die tijd ( 1947). Veel verder, dan het nu zou zijn.
U had al een zoon opgeofferd aan een oorlog.
U was daarna in één dag grijs geworden, werd me verteld.
En nu toch met veel humor toegewijd aan het schrijven.
Ongetwijfeld hebt u uw angsten aan de kant gezet.
Of gegeven aan de God, Die u door uw man hebt leren kennen.

Liefs van uw kleindochter....

donderdag 12 februari 2015

Glanzend morgenlicht.


Vanochtend 

hoorde ik de merel in de schemering van een nieuwe dag zingen.
Je kent het vast wel...
Uitbundig laat de kleine vogel allerlei toonladdertjes horen.
Het was voor mij de eerste keer in deze hele vroege voorjaarswinter, dat ik het opnieuw mocht beluisteren.

Gisteren 

ben ik samen met 15 vrouwen aan een nieuwe Beth Moore cursus begonnen.
Ik ontmoette vrouwen die ik in de eerste Beth Mooregroep had leren kennen.
Natuurlijk ben je dan benieuwd, hoe het met ieder gaat.
Ik kon vertellen dat het goed ging. 
Het gaat langzaam, maar het wordt
steeds lichter 
in mijn hoofd en in mijn leven. 
Een Licht, wat bestendig is en niet zal verdwijnen.

Maar het pad der rechtvaardigen is als het glanzende morgenlicht,
dat steeds helderder straalt tot de volle dag. Spreuken 4: 8.


@Broddellapje

vrijdag 6 februari 2015

Make-up?


Vanmorgen las ik naar aanleiding van de tekst 
dat je innerlijk van dag tot dag vernieuwd wordt,
 je er niets aan hebt om zoveel aandacht te besteden aan je uiterlijk.
's Ochtends maak ik me op.
Door de routine is het vijf á tien minuten werk.
Ik denk dat ik prettiger ben om naar te kijken en ervaar het als een eer aan mijn Schepper.

Wat vinden jullie van make-up? Gebruik je het of houd je je bij puur natuur?

Ik ben benieuwd.....

@Broddellapje.

woensdag 4 februari 2015

Afhankelijk.


"Een Iraakse meisje in een weeshuis mistte haar moeder.                      
 Dus ze tekende ze haar en viel in slaap in de binnenkant van haar moeder.
 Dit is een uiting van afhankelijkheid. Een instinctieve behoefte, die geschapen is in ieder van ons.
 Een behoefte die wij delen met alle culturen. 
We zien en bevestigen deze behoefte bij kinderen, maar vertellen onszelf,
 dat dit een kinderachtige behoefte is. 
De belangrijkste wetenschap toont ons het revolutionaire idee 
dat we niet ontgroeien aan onze behoefte aan binding.
 Emotionele afhankelijkheid is in ons gelegd. "
(Pinterrest)

Wanneer mag het er dan eens zijn?
De behoefte aan een arm, een schouder, een schuilplaats, een brede borst om tegen aan te huilen.
Je laat weten dat je wil huilen en als de tranen komen, slik je ze weg, want stel je voor....

@Broddellapje

Vermoeid?






Mijn twee schatjes liggen ieder op een stoel...
Ik zie me genoodzaakt om maar op de bank plaats te nemen, want ze slapen zo lekker...
Als ik bezoek krijg, zullen ze zich moeten verplaatsen en ga ik met de kleefroller over de zitting, anders gaat mijn bezoek met een harig achterkantje de deur weer uit.

Als ik 's avonds in de badkamer verdwijn, heb ik de deur maar open te laten...
Er word eerst gezocht naar zilvervisjes, kleine beestjes die uit hoekjes schieten.
Daarna wacht de oudste op de nadruppels van de douche,
 die hij behendig opvangt met zijn tong.

De voordeur word door mij altijd op het nachtslot gedraaid, 
want meneer is van mening dat ik 
de galerij er ook wel bij kan verwarmen.
Het is dus al vaak gebeurd, dat ik gezellig de hele avond voor de tv zat, 
met de voordeur wijd open.
Als ik dat ontdekte, vroeg ik me schichtig af of ik misschien luidruchtige winden had gelaten.
In ieder geval had ik luid gelachen bij een film en het journaal van mijn commentaar voorzien.
Mijn kat bekommert zich daar niet om, hij hangt net zolang aan de deurkruk, totdat 
het gewenste resultaat behaald is.

Als het tijd wordt om op te staan en die tijd word door hem bepaald,
 gaat mijn slaapkamerdeur met een klap open.
Meneer rent naar binnen, gevolgd door mevrouw.
De ene loopt over mijn kussen, de andere krabt aan mijn stoel
 en hangt in de luxaflex.
 De schatjes weten exact, hoe ze me op een ren uit bed krijgen.

Je zou zo zeggen dat ik weleens verlang naar een weekje vrijaf van het spul.
Maar dat is nu net niet het geval.
Ik vind het heerlijk om er even uit te zijn, maar lastig om ze alleen te laten.
Dus ben ik naarstig op zoek naar een oppas voor dag en nacht.

Ik heb de vraag maar uitgezet bij mijn Hemelse Vader. 


Filippenzen 4:6-7 NBG51
Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.

@Broddellapje.

dinsdag 3 februari 2015

Zegen in regen.....



Psalm 84

Gelukkig zijn de mensen
die Uw kracht kennen en ervaren,
zij weten hoe zij op Uw weg moeten blijven.
Wanneer zij in hun leven door een donker dal gaan,
ontspringen daar opeens allemaal bronnen.
Problemen veranderen in zegeningen.
Zij leven door Uw kracht
en worden altijd door U beschermd.  uit Psalm 84.(Vertaling Het Boek)

Borstkanker

Toen er bij mij borstkanker werd geconstateerd, werd psalm 84 erg belangrijk voor me.
De Heilige Geest verlichtte deze psalm en bracht hem diep in mijn hart.
Mijn hart versterkte mijn wil om in het donkere dal van chemo, bestralingen en operatie's bronnen te ontdekken.
Bronnen, die schatten op zouden leveren voor mij en degene die ik zou ontmoeten.
Schatten, die niet door het aardse aangetast zouden worden, maar een eeuwigheidswaarde in zich zouden dragen.

Belofte.

Zoals velen van jullie weten zat ik op moment van het hele zware traject, verstrikt in huiselijk geweld.
Je kunt je dan toch niet voorstellen dat psalm 84 bewaarheid werd?
En toch was het waar....
Niet omdat ik zo'n geweldig mens was.....
Maar omdat ik een God dien, Die Zich aan Zijn Woord houdt....

Lief Kostbaar Mens

Lief kostbaar mens, Jij, die misschien in een traject zit.....
Lief Kostbaar mens, Jij, die in grote onzekerheid leeft.....
God is trouw en houdt Zich aan Zijn Woord......


Een warme knuffel van

@Broddellapje.

Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...