Berichten

Vrees niet..

Afbeelding
Want God heeft ons niet gegeven een geest van lafhartigheid, maar van kracht, van liefde en van bezonnenheid. 2 Timotheus 1:7Zoals ik gisteren vertelde heb ik drie harige wezens in huis wonen. Jerommeke en Suske en mw.B.  Jerommeke en Suske zijn een kater en een poes. Toen mw.B. erbij kwam was het spannend. Zou ze met poezenbeesten overweg kunnen? Met Jerommeke gaat het heel goed. Hij wijkt niet als mw.B. hem nadert en desnoods geeft hij een snelle tik met zijn poot. Met Suske is het een ander verhaal. Ze is een echt dametje, ze loopt ook altijd heel elegant. Maar Suske sluipt langs mw.B. en als mw. B. haar ziet gaan rent ze erachter aan. Suske straalt uit dat ze bang is. En dat geeft een extra stimulans om er achter aan te rennen. Het gaat me aan het hart en regelmatig roep ik mw.B. tot de orde. Maar Suske de poes weet zich op andere momenten naar mij toe prima te handhaven. Dus het angstige uiterlijk en het voorzichtige sluipen kan ook een verkeerde indruk geven.
Vrees.
Hoe zit het eigenli…

Heel vroeg op een afspraak.

Afbeelding
Af en toe word ik wakker en vraag me af welke dag het is.
Zo ook vanochtend.
Maar al snel cirkelt mijn hoofd om een blog. En dan ben ik bijna niet in het heden terug te vinden.
In mijn schone jas liep ik buiten te peinzen.
Schoon, omdat met drie harige huisgenoten, die hun jackje in het voorjaar verwisselen, mijn jassen wat vaker in de wasmachine gaan.
Natuurlijk heb ik inmiddels geleerd de zakken van te voren leeg te halen. Het overkomt me niet meer dat ik balpenvlekken en korrelige klonten papieren zakdoekjes terug vind.
Maar vanochtend vond ik nog een verwassen hondjebrokje in een hoekje van mijn jaszak.
Achteloos gooide ik het een eindje verderop in het gras.
Het leek me echt niet lekker meer.
mw. B. dacht er anders over. Ze ging haar neus achterna en knabbelde met veel plezier haar onverwachte vondst op.
Het kon een reclame zijn van dat dropje die in een broekzak zit en door de juffrouw van de waserette er uitgepeuterd word en opgegeten.

De laatste tijd denk ik vaak aan beelden en verhalen …

De stok.

Afbeelding
Vanmiddag wandelden mw.B. en ik onze gebruikelijke ronde. We gaan van huis en tot aan de brug voorbij de kerk is mw. B. aangelijnd. Eenmaal over de brug mag ze los en als ze geluk heeft. wandelen er andere honden en baasjes. Zo ook vanmiddag. De meeste honden kennen we en de baasjes die er bij horen ook wel. Vanmiddag was er de hond, die altijd blaft als ze plezier heeft. En die erg van stokken houdt. Geen kleintjes, het liefst van die lange, die het hele pad in de breedte in beslag neemt.
Mw. B. heeft niks met stokken. Ik heb weleens een poging gedaan, om een stok weg te gooien met de uitnodiging om haar er achter aan te laten rennen. In de eerste plaats is mijn gooi nogal damesachtig. Hij zwiept misschien een meter of twee verder op de grond. Ik kijk lacherig om me heen in de hoop dat niemand mijn poging gezien heeft. Mw. B. was het in ieder geval niet. Dus hebben we het stok gooien maar afgevinkt.
Laat het nu vandaag zo zijn dat mw.B. ook wat met stokken had. Niet zo zeer omdat de hobby gewi…

Een wolkje als een vrouwenhand.

Afbeelding
Het is april en de maand mei nadert.  De maand waarin ik voor mijn jaarlijkse controle ga.  Een afspraak maken op de röntgen voor een mammagrafie. Dapper en moedig stap ik door de gangen en ga in de wachtkamer zitten.
En als een deel van mij tussen platen ligt om er een plaatje van te maken , kijk ik spiedend naar het gezicht van de plaatjesmaker. Kijkt ze anders, is er schrik in haar ogen te zien. Ook kijk ik om haar heen naar het scherm en probeer met een kennersblik het weefsel te bevragen.
Alsof dat scherm mij zou kunnen vertellen of het allemaal goed is of niet. Ik zou het willen dat het een stem had.
Nu luister ik of ik nu wil of niet naar de stemmen in mezelf. Stel dat het weer mis is, zou ik dan weer behandeld willen worden?
“Het is niet mis,” klinkt het “Alles is goed.”
Maar juist in aanloop naar mei krijg ik allerlei klachtjes. Mijn knie doet zeer, mijn rug laat zich horen.  We zijn zeven jaar verder, mijn lijf en ik. Zeven jaar leven ontvangen. Moeheid, maar ook diepte.  Meer naar de essen…

Vandaag.

Afbeelding
Vandaag gaat het over mijn Zielsbeminde Vandaag dringen tranen naar de oppervlakte.  Met het eten van het brood bij het ontbijt drong Hij Zich aan mij op, kwam mij tegemoet. Je eet Mij.Ik wilde vandaag even niks met Hem. Gewoon even niet.  Gewoon even niks voelen, gewoon even niet dat zware.  Even net doen alsof…Er zijn genoeg mensen die vertellen, dus ik hoef even niet. Maar Hij laat Zich niet weg redeneren. Hij is er en vraagt om mee te lijden.
Niet één uur Lineke, waarom niet één uur?
Waarom niet één uur? Ik wil niet in mijn hart kijken. Want meelijden met U is voelen. Is voelen hoe erg het was..hoe erg het is.. U, Die mijn Geliefde bent, U onderging het meest gruwelijke, wat een mens overkwam. Het meest gruwelijke was het, omdat U God bent.  U, de Schepper, ging aan Uw Schepping ten onder.U, Die de Schepping schiep als autonoom ging aan die autonomie ten onder. Maar niet als willoos, niet als slachtoffer. Vrijwillig was het, U koos. U koos voor Uw dood. U koos. En daarom mag ik kiezen: “ Even…

Bekentenis.

Afbeelding
Iedere avond als ik in bed stap, komt er een verzuchting vanuit mijn tenen omhoog.
De verzuchting luidt ongeveer als volgt:

En morgen ga ik op dieet.

Ik moet zeggen daar bleef het, tot voor kort, bij. Overdag snoep ik niet veel, eigenlijk eet ik zelf weinig. Maar als de zon is ondergegaan, rijst mijn snoeplust als een ochtendzonnetje op. En op het moment dat het tijd word om naar bed te gaan staat die snoepzon op zijn hoogst. Een stukje kaas, nog een stukje kaas, een chocolaatje uit de grote doos Merci. Het lijkt of ik er tegenop zie om in bed te stappen of dat ik als een tevreden gezoogde baby onder, in dit geval, dekbed wil kruipen. Ik weet echt niet hoe het werkt, maar ik doe het.
De laatste dagen ben ik zover en dat is een hele verbetering, dat ik 's ochtends hardop reciteer dat ik vijf kilo kwijt wil.  Het vooruitzicht om aan het einde van die vijf kilo eraf te zitten, lijkt me geweldig. Een paar plakjes van mijn onderkin, twee beetjes van mijn bovenbenen en buik. Het zou toch echt gewe…

Een grote mond maar een klein hartje.

Afbeelding
Afgelopen zondag wandelde ik met mw.B. naar de hondenzwemplas. Vanaf mijn huis een stevige wandeling.
 Een energieke hond en haar baasje gekleed in een witte broek. Aangekomen bij de zwemplas bleek, dat er meer baasjes op het idee gekomen waren. En ze waren vergezeld van behoorlijk enthousiaste jonge vieze honden. Vies omdat ze het water in en uit renden. Ze ontzagen een vrouw in een witte broek niet en binnen de kortste keren was hij dan ook smerig. Het zij zo, het vrouwtje maakte zich er niet druk om. Hoe anders was het met mw. B. Ze liet hoge keffers horen als de enthousiaste honden dichterbij kwamen. Haar bovenlip trok ze op. Maar het gekke was dat ze samen bleven spelen. Met de staarten in de lucht renden ze achter elkaar aan. En mw.B. kefte ondertussen dreigend en vervaarlijk.
Ik moest denken aan de wereld van mensen. Soms laten mensen hun tanden zien. Ze keffen vervaarlijk. Hoe reageren we? Laten we ons afschrikken of begrijpen we dat heel vaak de achtergrond van de mens meespeelt.  Mensen ke…