Berichten

Sinterklaas.

Afbeelding
Zaterdag is het weer zover.  Drommen ouders en kinderen reppen zich door ons dorp. De kinderen, veelal verkleed in zwarte pietpakjes. Ze gaan naar de molen die staat bij de kade, alwaar de boot van Sinterklaas aanmeert. Het is ook de tijd dat textielhandel Zeeman in ons dorp een speelgoedactie houdt. En omdat ik een paar jaar terug vertelde, dat ik die keer niet mee zou doen, want  het ging altijd naar het buitenland, mag ik sindsdien de opbrengst co√∂rdineren. Dat wil zeggen met de grootst mogelijke zorg, zoek ik goede doelen op. Kinderen van de voedselbank krijgen rond Sinterklaas genoeg. Kinderen, die bekend zijn bij de sociale dienst ook. Daarom ben ik op zoek naar kinderen, die in stille armoede leven. Het heeft me heel wat denk-en puzzelwerk gekost. Maar nu ken ik ze. Niet persoonlijk begrijp me goed. Ik hoef er geen namen en gezichtjes bij. Het feit dat ze onder ons zijn is al genoeg. En de mensen die voor deze kinderen zorgen hebben een andere gave dan ik heb. Ik organiseer en zet lijntj…

Een blog met een lied.

Afbeelding
Wat een leuk thema had Heleen uitgezocht voor de nieuwe bloghop.  "Een blog met een lied." Ik werd er helemaal enthousiast van, maar het rare was dat er meer liederen in mijn herinnering kwamen, waar ik moeite mee heb. Liederen die ik vroeger gehoorzaam, maar met innerlijke tegenzin meezong. Het lied “Neem mijn leven Heer” is zo eentje. Want naarmate het lied vordert behoor je toch wel heel veel weg te geven. Mijn leven, uren, tijd, handen, voeten, stem, lippen, zilver, goud, kracht, verstand, wil, hart en mijn liefde. Terwijl ik het zong, had ik het gevoel dat ik steeds meer verdween. Nee, dat lied vond ik vreselijk.
Maar daar gaat het nu niet over. Het gaat over een lied wat me geraakt heeft, wat veel voor me betekent. En dat zijn er meer liederen, dan die ik niet mooi vind. Maar het zijn vooral liederen, die passen bij een bepaald tijdsgewricht. Want ik weet niet hoe het jou vergaat, maar een lied kan zoveel zeggen. Soms nog meer dan een Bijbeltekst. Zo zijn er veel liederen voorbi…

Het volmaakte geschenk.

Afbeelding
Na een prachtige kerkdienst, waarin een kinderkoor zong, twee kindjes gedoopt werden en de dominee een hele mooie preek had, kwam ik vermoeid, maar voldaan thuis. Nu heeft mw.B. geen last van vermoeidheid, maar een overvloed aan energie en nodig om een flinke wandeling te maken. Ondanks dreigende luchten stapten we toch door het parkje en kwamen andere wandelaars met honden tegen. Mw.B. mag zich verheugen in aandacht en daaruit volgt vaak een gesprekje. Zo ook nu. Maar de mensen besloten om snel naar huis te gaan, want ze zagen een donkere lucht naderbij komen. Ik twijfelde. Mw.B. had haar loopje nodig en het was de vraag of er iets uit die donkere lucht zou vallen. Want de lucht was niet alleen maar dreigend, de zon liet zich ook nog zien. Ik besloot om door te lopen en mw.B. liep vrolijk met me mee.
Het doet me denken aan situaties in ons leven. Situaties, die soms heel moeilijk zijn en die je helemaal in beslag kunnen nemen. Een moeilijke jeugd met traumatische gebeurtenissen. De herinnering…

De operatie gaat door.

Afbeelding
In deze blog vertelde ik over de vorderingen met betrekking tot een operatie. Afgelopen donderdag was ik weer in het ErasmusMC en als eerste aan de beurt. Gedurende vier weken had ik de tijd gehad om er over na te denken. Ik heb samen met mijn buurvrouw de uitzending, waarin de operatie life te volgen was, bekeken. Daarna deed ik een poging om me er emotioneel op voor te bereiden, maar het draaide er op uit, dat ik er bijna overspannen van werd. Het enige wat me te doen stond, was het maar overgeven aan de Heer. Ik vroeg me wel af, wat Hij er dan mee zou kunnen. Maar verder gaan met piekeren hielp me niet. Donderdag was dus het gesprek met de chirurg. Ik vertelde dat ik voor een borstreconstructie en transplantatie van de lymfeklier van lies in oksel wilde gaan, maar dat ik nog een aantal vragen had. In deze vragen kon hij me geruststellen, dus zei ik "Ja ik ga ervoor." Ik werd toch blij, ik kon de man wel om de hals vliegen, wat ik natuurlijk niet deed. Hij gaf groen licht en vanaf jan…

Een interview.

Afbeelding
Hoe doorsta je al dat lijden wat je overkomen is? Het is een vraag in een interview. Ik spreek haar op een neutrale plek. Ze doet haar verhaal. Naar aanleiding van het misbruik, wat vorige week in de openbaarheid kwam en in kerkelijke kring had plaatsgevonden, gingen oude wonden open. Littekens trokken en daar waar een dun vliesje overheen gegroeid was, maar waar nog meer herstel nodig was werd voelbaar in pijn en tranen. Ja, het was een geheim. Twee keer per zondag naar de kerk, arm in arm alsof de buitenwereld moest weten dat alles goed en netjes was. Zittend op de voorste rij, want dan hadden de kinderen de minste afleiding en luisterden ze goed naar de dominee vond vader. De dominee, die iedere keer de wet las en vertelde dat je je ouders diende te eren. En met die regel werd vader bevestigd in zijn daden, want ze moest hem gehoorzaam zijn. Thuis was het niet veilig, want moeder was jaloers op haar en verweet haar haar zijn. Ze ontwikkelde zich met behulp van haar vriendinnen en hun ouder…

De redder.

Als je 64 jaar bent heb je het idee dat je heel wat geleerd hebt en onder de knie hebt. Maar dan merk je dat er zich opnieuw patronen vastgezet hebbben en je bent heel verbaasd. Verbaasd omdat je dacht dat je er mee afgerekend had. Wat ik schrijf zegt je misschien niet zoveel. Daarom zal ik eens concreter worden. Een naaste in het gezin van herkomst vroeg veel aandacht. Maar het was aandacht die niet op een gezonde manier gevraagd werd. Nu paste dat wel bij die tijd. Je communiceerde niet rechtstreeks zeker als vrouw deed je dat niet. Want vrouwen dienden onderworpen te zijn aan de man en het enige recht was het aanrecht tenminste bij mij thuis. Maar ook vrouwen hadden hun verlangens, maar om het duidelijk te verwoorden was verboden. Je kreeg dan een plakkertje op en paste niet meer binnen de z.g. christelijke cultuur. Neem daarbij een moeilijke jeugd, waarin veel onzekerheid en verlies was en het plaatje is compleet. Als oudste kind en meisje in het gezin had ik het gevoel dat ik mijn naaste…

Licht.

Afbeelding
Schrijf ik normaal graag en heb ik het nodig, nu zit ik wat in mezelf en heb weinig te vertellen. Dat heeft allerlei redenen, maar de voornaamste zijn het nadenken over de operatie en de misbruikzaak in de gemeente House of Heroes, die vorige week door middel van  Karel Smouter boven tafel kwam en waar ik hem zeer dankbaar voor ben. Twee indrukwekkende zaken, die beiden veel aandacht vragen. Dat betekent niet dat ik er voortdurend mee bezig ben. Ik ben blij met het vrijwilligerswerk en de mogelijkheid om te kiezen wat ik leuk vind. Zo ben ik weer begonnen met het voorlezen, bij een jong mens met een laag taalniveau. Het is eerst kennismaken, wat voor mij bestaat uit observeren van het kind. Want het staat uit zichzelf niet te trappelen, om met me mee te werken. Dus kijk ik wie hij of zij is wat de intresses zijn en de eigenschappen. In dit geval is het een leider en ik bedenk me wat ik kan doen om hierbij aan te sluiten. Verder houd het van dansen en bewegen en is het duidelijk dat het van zi…