donderdag 19 april 2018

Overwin?




Wat is het heerlijk weer. 
Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan.
De wintertijd is weer voorbij, de lente laat op elk terrein van zich horen.
De knoppen springen open en de bomen staan te juichen aan de kant van de weg.
Ze hebben overwonnen.
De strijd tegen de bittere kou deed hun ineen krimpen en in een hoekje van zichzelf  verstoppen.
Onbeweeglijk stonden ze daar, om maar zo weinig mogelijk energie te hoeven gebruiken.
Maar nu de warmte van de zon overvloedig op hun takken heeft geschenen, bezwijken ze voor de zoete verleiding en barsten ze uit in gejubel en laten ze hun bloesems zien.
Hoe kwetsbaar zijn ze, maar hoe mooi. Het onverbiddelijke geweld van weer en wind, van snoeischaren het heeft hun een poosje afgeschrikt en ze zijn ineen gedoken.
Maar de stralen van de zon koesteren met dezelfde onverbiddelijkheid tegen hun kale stam en ze geven zich over en hun kern ontplooit zich opnieuw.
Wie heeft gemaakt dat ze overwonnen en zich weer tooien in een bruidskleed?
Is het de boom zelf of is het de niet aflatende trouw van de nieuwe voorjaarszon die zich ieder jaar weer laat zien?
Wat maakt dat ik telkens opsta, de modder van mijn gezicht veeg, de zwarte nagels boen van handen, die zich vastgrepen om niet meegesleept te worden in de stroom van tomeloos geweld?
Het enige wat me doet overwinnen is de trouw van onvoorwaardelijke liefde die geduldig schijnt zodat ik het steeds meer en beter leer kennen.
En naarmate ik het beter leer kennen, durf ik me meer en meer over te geven en bloeien op de plek waar ik geplaatst ben.
Heb ik overwonnen?
Ben ik de overwinnaar?
Nee, ik ben overwonnen. Overwonnen door Iemand Die al voordat ik geboren werd me vertelde dat Hij me voor eeuwig zal beminnen.
Die me in Zijn armen neemt als ik boos op Hem ben en me toefluistert dat ik welkom ben.
Die me laat trommelen met mijn gefrustreerde vuisten op Zijn brede borst om het volgende moment bij Hem uit te huilen.
Die en dat is zo wonderlijk Zich niet beledigd omdraait, als ik Bij Hem kom om hulp te vragen voor kleine dingen als waar mijn sleutel ligt.
Die niet zegt dat ik toch boos op Hem was, dus wil Hij nu niet meer voor me zorgen.
Hij is geen mens met menselijke kleinheid.
Hij is Onvoorwaardelijke Liefde en Hij heeft overwonnen.
Mij en mijn hart.

@Lineke

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop met het thema "Overwin" 








zaterdag 14 april 2018

Keep your head up.



‘Mijn spreken en mijn prediking kwam niet met meeslepende woorden van wijsheid, maar met betoon van geest en kracht, opdat uw geloof niet zou rusten op wijsheid van mensen, maar op kracht van God’ (1 Korinthe 2:4).

Bovenstaande tekst past bij de spreker van gisteravond, Marianne Grandia.
Ik was naar Kom &Zie een gemeente in Rotterdam.
Omdat ik met iemand had afgesproken, ging ik met de bus en metro, ondanks vermoeidheid.
Je kent het wel, denk ik.
Alles moet in één keer.
Het hele huis gezogen, want het lijkt grijs van de hondenharen, boodschappen doen en onderweg zo’n pijn in mijn rechterborstkas krijgen en het zweet me uitbreekt, dat ik eerst eens moet gaan zitten.
Rampscenario’s trekken aan mij voorbij. Ze hebben hier vast wel een AED, als ik een hartstilstand krijg, kunnen ze me wel helpen.
Een vrouw van de kerk passeert me en ik vraag haar even naast me te komen zitten en of ik er nog normaal uitzie.
Ik durf weer verder en strijk neer bij de Hema om een bakje te doen.
En als ik mijn weg vervolg is de pijn weg, hoe dankbaar kun je zijn.
Thuis nog maar even naar bed en dankzij googlemaps en een koptelefoon kom ik op de plek van bestemming.
Gaandeweg de avond verdwijnt mijn dodelijke vermoeidheid.
Marianne Grandia weet me altijd weer te raken met haar stijl van spreken.
Het zijn geen meeslepende woorden van wijsheid die ze gebruikt. Eerlijke en kwetsbare voorbeelden uit haar eigen leven, voorbeelden van falen waarin God de overwinning behaalt.
Een vrouw, die bang was voor vrouwen, omdat iedere vrouw beter was dan zij.
Een vrouw, die bang was voor christenen, want iedere christen was beter dan zij.
Hoe herkenbaar is dat.
En juist deze vrouw, Marianne, word geroepen door God om voor vrouwen te spreken.
Omdat ze de Genade en de liefde van God die ze zelf mocht en mag ervaren door wil geven aan ons vrouwen.
Wat ik gisteravond onder andere meenam van haar toespraak?
Houd je hoofd omhoog.
Want anders valt je kroon op de grond.
Op de terugweg in de bus zag ik velen met gebogen hoofd lopen.
Turend op hun smartphone. “We leven in een wereld van gebogen hoofden” bedacht ik me.
Maar oh wat was het wonderlijk.
De chauffeur had zijn radio zachtjes aan.
En het volgende lied kwam teder naar me toe en vertolkte Marianne’s boodschap.

Keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set, keep your hair long
Oh my, my darlin', keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set in your ways
Keep your heart strong.

Hoe doe je dat?
Door de satan weg te sturen als hij je aanvalt en wil vertellen dat je niks bent en er niets van terecht brengt.
Door hem te vertellen wie je wel bent.
Een geliefde dochter van de allerhoogste Koning.
 Een koningsdochter gekocht en betaald door de Zoon van de Allerhoogste Koning.
Zij draagt een kroon, omdat haar Koning de doornenkroon van veroordelende gedachten en aanklachten van haar overnam en Zijn Kroon op haar hoofd plaatste.
Zijn kroon omhullen haar gedachten en fluistert haar toe, dat ze geliefd is, gerechtvaardigd en kostbaar.

Keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set, keep your hair long
Oh my, my darlin', keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set in your ways
Keep your heart strong.

Geniet van deze lentedag geliefde dochter en zoon van de allerhoogste Koning.

@Lineke








vrijdag 13 april 2018

Gaatjes in de legging.


Op dit moment blog ik niet zoveel. Mijn hoofd zit vol woorden en ik kan eigenlijk niet zonder schrijven.
Het moet eruit en ik sta er bij en kijk er naar hoe al die woorden een verhaal gaan vormen.
Er gaat heel veel in me om, maar ik heb geen zin om het in de openbaarheid te brengen.
Terwijl schrijven vanuit je hart, jullie iets doet..
Je kunt natuurlijk jezelf beschermen door niet teveel prijs te geven, maar dat spreekt veel minder aan.
Het is de tijd van wisseling van de kledingkast.
Winterkleding wordt er uit gehaald en in keurige schone stapeltjes op bed neergelegd.
De grote koffer, die twee keer per jaar een retourtje schuur onderneemt word leeg gepakt en de inhoud verdwijnt op de lege plekken in de kledingkast.
Nu is dat een klusje waar ik elk jaar weer tegen op zie.
Is het omdat ik letterlijk me meer bloot ga geven?
Mijn zwabberarmen komen weer tevoorschijn en mijn benen dienen weer haarvrij gemaakt te worden.
Het is altijd even weer wennen.
’s Ochtends ga ik zonder make-up met mw. B. wandelen, zodat ik zoveel mogelijk vit D oppik.
Inderdaad de tijd van kwetsbare blootheid komt weer aan.
Gisteren had ik een afspraak bij de fysio. Een aardig jurkje die past in de overgang van winter naar zomer leverde complimentjes van haar op.
Het jurkje kwam te hangen op de stoel en ik stapte welgemoed op de behandeltafel.
Toen ik moedige pogingen deed om richting jurkje te gaan nadat we gezellig gekletst en zij me behandeld had zag ik vier gaatjes in mijn zwarte legging.
Bovenaan dichtbij het broekje dat nu wel weer.
Het witte van mijn been glinsterde stoutmoedig door het zwarte. Ik riep ach en wee. Zij dacht dat ik er niet veel omgaf want het zat toch onder de jurk.
En ik zei dat het me nog niet eerder was opgevallen.
Toen ik jong was moesten we met heel ondergoed en sokken de deur uit.
Want stel dat we een ongeluk kregen en in het ziekenhuis terecht kwamen.
Dan kon je toch niet met een veiligheidsspeld en gaten verschijnen.
Wat moesten de doktoren wel niet denken.
Alsof die zich druk zouden maken over veiligheidsspelden en gaten in de sokken.
Zoiets voelde ik gisteren ook bij de ontdekking van de gaatjes.
Gelukkig kent mijn fysio me goed en beoordeelt ze me niet om de kapotte legging.
Zo zie je maar dat je zonder dat je het wilt toch heel kwetsbaar bent.
Ik wens jullie een mooie lentedag toe.
Vraag:

Hebben jullie je zomerkleding al tevoorschijn gehaald en herken je het kwetsbare gevoel dat je je niet meer kan verstoppen?

@Lineke


maandag 9 april 2018

Het maakt me niet uit (wat anderen over mij zeggen)




Het voorbeeld van Paulus
U moet ons zien als dienstknechten van Christus, als beheerders van Gods geheimen.  Een eerste voorwaarde voor een beheerder is dat hij betrouwbaar is. Nu maakt het voor mij niet uit welk oordeel u of anderen over mij hebben. Ik heb niet eens een oordeel over mijzelf!
Want al ben ik mij van geen kwaad bewust, de enige die mij kan beoordelen, is de Here. Sta dus niet met uw oordeel klaar. Laat dat rusten tot de Here komt. Hij zal alles wat zich in de duisternis afspeelt, aan het licht brengen, en Hij zal laten zien wat er in ieders hart omgaat. Dan zal Hij iedereen de eer geven die hem toekomt. 1 Cor.4:1-5

Nu maakt het voor mij niet uit welk oordeel u of anderen over mij hebben.
Ik heb niet eens een oordeel over mijzelf! 1 Kor.4 :5

Strijd.
Als er vervelende dingen gebeuren dan heb ik de neiging om mezelf te beschuldigen. Ze moeten me niet.
De relatie met mijn familie en mijn kinderen is verstoord.
"Het zal wel aan mij liggen, want anders gebeurd dat toch niet? 
Wat is er in mij, dat het is zoals het is?"
Jarenlang heb ik gekeken naar het verleden en telkens als ik weer fouten ontdekte, benoemde ik het en vroeg er vergeving voor.
In de hoop dat het weer goed zou worden en we dichter naar elkaar toe zouden groeien.
In mijn stille tijd kreeg ik die kans niet meer. Al vrij snel zei de Heer tegen me, dat Hij niet rekent in goed of fout en dat ik daar dus niet meer mee aan hoefde te komen.
Het gaf lucht, de lucht klaarde op. Want de lucht betrekt en er komen donkere wolken en er is geen ruimte meer als ik mezelf veroordeel of ruimte geef aan de ander om mij te veroordelen.
Ik geef ruimte aan satan als ik mezelf niets vind.
Ik kan zoveel van Paulus leren.
Het maakt hem niet uit welk oordeel mensen over hem hebben.
Hij heeft zelfs geen oordeel over hemzelf.
Ook vraagt hij geen oordeel over anderen te hebben maar het te laten rusten tot de Here komt.
Want Hij zal alles wat zich in het geheim afspeelt aan het licht brengen en laten zien wat in ieders hart omgaat.
Wil ik op de Weg van Jezus wandelen en eten van de boom des levens?
Of ga ik zitten aan de voet van de boom van kennis van goed en kwaad en pluk ik van zijn vruchten om ze te eten? Dat is voor mij telkens weer de vraag.

Als ik van streek raak, dan is het omdat ik mezelf veroordeel.
Maar God Zelf zegt tegen ons:

Het leven door de Geest
Zo is er dan nu geen veroordeling voor hen, die in Christus Jezus zijn. Want de wet van de Geest des levens heeft u in Christus Jezus vrijgemaakt, van de wet der zonde en des doods. Rom. 8: 1,2
En:
De zekerheid des geloofs
Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn?
Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?
Wie zal uitverkorenen Gods beschuldigen? God is het, die rechtvaardigt; wie zal veroordelen? Rom.8:31-33

Als je veel dingen overkomen, verbroken relaties en moeilijkheden in je gezin dan heb je de neiging om de oorzaak te zoeken bij jezelf.
Net als degene die blind geboren was bij Jezus kwam en de omstanders Hem vroegen wat de oorzaak was verval je in die redenatie.
Brengt het je verder, geeft het je leven?
Nee, je raakt erdoor van streek en van je padje af.
 Met Paulus moet je concluderen dat je gerekend bent als een slachtschaap.
Het ligt niet ergens aan, het is lijden om Christus.
Maar in dit alles ben je meer dan overwinnaar.
Want al breekt ook alles bij je handen af, niets, maar ook niets kan je scheiden van de Liefde van Christus.
En daarom mag je tegen jezelf zeggen als donkere wolken van afwijzing en teleurstelling samenpakken:

Ik ben een geliefd Kind van God.


Om Uwentwil worden wij de ganse dag gedood,
wij zijn gerekend als slachtschapen.
Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad. Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Here. Rom.8: 37-38





@Lineke




dinsdag 3 april 2018

Geloof herijken.


Niet zo lang geleden bezocht ik iemand en vertelde dat ik vroeger misbruikt ben. Wat is het bijzonder als ik openheid van zaken geef, dat er verhalen tevoorschijn komen. Maar wat is het schrijnend dat blijkt dat ik een van de weinigen of de eerste ben  aan wie  het word verteld .
Dagelijks wordt er aan gedacht. Aan het misbruik. Maar er wordt gezwegen. En waarom? Uit schaamte.
Terwijl het slachtoffer zich niet behoeft te schamen, maar de dader.
Er is maar één weg tot herstel. En dat is het gebeuren in het licht brengen.
Vertellen en ervaren hoe de ander reageert.
Inderdaad, je loopt een risico.
Het risico dat je niet word geloofd. Ik heb het van dichtbij ervaren en het heeft relaties onmogelijk gemaakt.
 Want als je weggezet word als psychiatrisch patiënt, als iemand die aan wanen lijdt, als iemand die om aandacht vraagt, dan is er geen relatie mogelijk.
Het enige wat je kunt doen is loslaten en verdergaan.
Zonder de ander, maar met jezelf.
 Je kunt jezelf leeg maken en ontkennen om maar met de ander verder te kunnen of je kunt kiezen voor jezelf en steeds meer ontdekken wie je bent en je gestolen land in bezit gaan nemen en toe-eigenen.
Maar het vertellen wat jou is overkomen kan ook medelevende reacties oproepen.
Je ervaart dat je nog steeds dezelfde bent en dat je van waarde bent. Je proeft de verontwaardiging en de boosheid om wat jou is aangedaan.
Vertellen wat er is gebeurd, het hoeft niet in detail. Voor mij was er maar Een aan Wie ik dat kon en dat was Jezus.
Bij Hem voelde ik me helemaal veilig en aan Hem durfde ik me stapje voor stapje met ieder detail toe te vertrouwen. En als ik het in het licht had gebracht was daar de ervaring dat Hij het allang wist en dat was ook wat Hij me vertelde.
“Ik was erbij, ook Ik heb het ondergaan en Ik heb je nooit een seconde alleen gelaten”
Het geloof waar ik mee ben grootgebracht en de ervaring die ik met Jezus had toen ik het misbruik verwerkte, het was zo’n groot verschil.
Ik was opgegroeid met een God die alles zag, Die toornig was en vanuit de Hemel oordeelde. En Zijn grondpersoneel het mandaat gegeven had om namens Hem de zondaar te bestraffen.
In mijn geval was dat door middel van seksueel misbruik thuis door mijn vader en op school door meester.
Ik was ongehoorzaam en misbruik was de straf. En god stond daar helemaal achter.
Maar in het verwerken leerde ik Jezus, de afspiegeling van Vader kennen, Die Zich ook liet misbruiken Die nooit een seconde van mijn zijde was geweken.
Die Zich ook verstopte in de bosjes en naast me plaats nam. Nooit was ik een seconde alleen.
In het proces van de verwerking van het misbruik van mijn vader moest ik mijn geloof herijken.
Ik wilde het immers niet vaarwel zeggen en niet het Kind met het badwater weggooien.
De Heer kwam me wonderlijk tegemoet en leerde me stap voor stap hoe het wel zat.
In de verwerking van de meester, dat in december echt op gang kwam was het opnieuw nodig om mijn geloof te herijken.
Het meisje wat misbruikt was geloofde immers dat ze de straf had verdiend.
“U weet dat ik mijn geloof niet vaarwel wil zeggen, maar laat me zien hoe het in elkaar zit” was mijn gebed.
Ik las het boek van Paul Young.


En gisteren beluisterde ik een Preek van ds Dennis Mohn en wist: “Dit is het antwoord.”

Dit is waar ik al lange tijd mee bezig was.
En daar ben ik zo blij mee.
En wie weet heb jij er ook iets aan. Want dat is mijn bedoeling met mijn blogs over misbruik.



@Lineke

vrijdag 30 maart 2018

Ik ben één van de weinigen.


Ik keek er ook naar. Want men was er enthousiast over. Dus moest ik het ook zijn.
Maar ieder jaar houd ik mijn hart vast. Zoveel mensen op de been op één plek. Zou het wel goed gaan?
In het jaar 2000 woonde en werkte ik in Israël in Jeruzalem.
Voor ik ging realiseerde ik me dat het een gevaarlijk land was en dat ik tijdens mijn verblijf mijn leven zou kunnen laten. En dat had ik geaccepteerd. De Here God had me een onvoorwaardelijke liefde voor het volk in mijn hart gelegd.
Onvoorwaardelijke liefde is niet dat je je kritiekloos bent ten opzichte van de ander.
Of dat je ze door een heilige bril bekijkt en ze omgeeft met hemels aureool.
Onvoorwaardelijke liefde is houden van mét de gebreken en onvolkomenheden.
Het is een geschenk die niet van mezelf is. Het is me geschonken en ik ben blij en dankbaar dat ik het uit mocht pakken.
Ieder jaar houd ik mijn hart vast. En de volgende dag ben ik verwonderd dat het weer goed gegaan is.
Nog steeds zijn we blijkbaar gevrijwaard van aanslagen.
Want een manifestatie als the Passion die zoveel mensen op de been brengt is gevaarlijk.
Ooit zei ik dat een keer op social media. Ik moest niet zo doemdenken.
En er werd gezegd dat ik vertrouwen moest hebben.
In het jaar 2000 leefde ik temidden van aanslagen en dreiging van aanslagen.
De eerste dag van mijn verblijf werd me al verteld dat ik niet naar het winkelcentrum moest gaan.
Als ik met de bus wilde bad ik van te voren.
En nog was ik niet verzekerd dat mij niets zou overkomen.
Wel dat ik me veilig en geborgen voelde ondanks dreiging.
Het gebeurde als ik thuis kwam, dat in een straat verder op hetzelfde moment als ik langs reed een bom was ontploft.
Als ik een drukke markt wilde bezoeken ik eerst keek of ik militairen voorzien van wapens zag.
Briefschrijvers uit Nederland wisten me te vertellen dat militairen met wapens geweld opriep.
Wat een naïviteit. Ze wisten niet waar ze over spraken.
Ik deed het zwijgen toe, want uitleggen hoe het wel werkte, kostte alleen maar energie.
Het is weer goed gegaan. Nog steeds leven we in een land waar we massaal en  ongestoord samen kunnen komen.
Naar the Passion zelf kijk ik niet. Ook het gebeuren zelf geeft me een dubbel gevoel.
Artiesten die niet in Jezus geloven vertolken met wereldse liederen Zijn lijden en sterven.
Ik vernam dat ook de bloedvloeiende vrouw dit jaar in de massa was opgenomen.
Zij, die zich zo diep schaamde en maar amper tevoorschijn durfde komen liep nu in Amsterdam voor het oog van Neerlands volk.

Onwillekeurig denk ik aan al de vrouwen in dezelfde stad die achter  ramen  als 
toeristische trekpleister fungeren. 

Kortom ik kan er niks mee. Al ben ik een van de weinigen 

@Lineke







donderdag 29 maart 2018

Nooit meer alleen.


Gisteren werd ik op onaangename wijze verrast vanwege een onbekende die mijn blog over mijn bril goed had gelezen. 
De persoon bezocht de betreffende zaak, gaf zich uit als mijn vriendin en vroeg of zij voor hetzelfde in aanmerking mocht komen.
Ze kent me niet en ik haar niet, ze wist trouwens mijn achternaam niet goed te benoemen.
Ze is zeker geen vriendin van me, want mijn vriendinnen gunnen me zo’n geweldige warme douche, die ik op mijn beurt weer uitgedeeld heb.
Jammer, dat iemand met zoiets moois aan de haal gaat. Als de onbekende dit leest wil ik haar vriendelijk doch dringend verzoeken dit niet meer te doen.
Iemand iets gunnen maakt je een mooier mens en dat komt echt weer naar je terug.
Misschien niet in een voordeel waar je op uit bent, maar het geeft je wel een dankbaar hart.
Van schrik heb ik de blog er afgehaald, ook omdat ik me plaatsvervangend schaamde.
Ik weet dat ik niet verantwoordelijk ben voor het gedrag van de ander, maar ik vind de mensen van de zaak zo sympathiek en dat gun ik ze niet.
Het doet me wel realiseren dat mijn blog door meer mensen gelezen word.
En dat is op zich fijn. Want daaruit blijkt dat ik wat te vertellen heb.
En dat wat ik vertel ook nog hout snijdt. Wat ik nu wil vertellen is dat het Witte Donderdag is.
En op Witte Donderdag denken volgelingen van Jezus Christus aan het verschrikkelijke Lijden wat Hij vrijwillig onderging.
Ik was 28 jaar, toen ik bewust een keuze maakte om mijn leven over te geven aan Jezus. Jullie hebben vast meegekregen dat ik voor die tijd heel veel heb meegemaakt.
Was het een verschil voor de keuze of na die tijd?
Ja, een heel groot verschil.
Toen ik Jezus vroeg om mijn verleden heden en toekomst over te nemen dat Hij mocht gaan regeren dat Hij het roer van mijn levenschip in Handen mocht nemen, kwam er blijdschap, vrede en een geliefd zijn.
Nooit meer alleen. Misschien vraag je je af wat je er voor moet doen.
Het enige wat je moet doen is je handen vouwen, je ogen sluiten en dat hoeft zelfs nog niet eens en Jezus Christus vragen of Hij in je hart wil komen wonen.
En mocht je vragen hebben, dan mag je altijd aankloppen.

Ik wens je fijne Paasdagen toe.

@Lineke





zondag 25 maart 2018

Hoe houd ik de aanwezigheid vast?



Hoe kan ik meer van God ervaren?
Wat zou ik hiervoor kunnen doen (of laten)?'
 en vooral 'Hoe houd ik het vast?'

Ook deze vragen werden gesteld in de inleiding op de bloghop van deze maand.
Met mijn tweede bijdrage wil ik niet pretenderen dat ik het antwoord op deze vragen weet.
Laat me bij de laatste vraag beginnen. Hoe houd ik de Aanwezigheid van God vast?
Het lijkt erop dat je er wat voor moet doen. En dat is de tweede vraag.
En de eerste vraag is hoe je meer van God kunt ervaren.
Als je Jezus Christus en Zijn offer hebt aangenomen, ben je een kind van God geworden. Je hebt een relatie gekregen met God de Vader.
In een relatie is er sprake van wederkerigheid. Jij hebt jouw aandeel en in dit geval heeft God Zijn aandeel.
Vaak zijn we zo bezig met ons aandeel dat we God uit het zicht verliezen.
We zijn bezig met ons verlangen naar meer en hoe dat te vervullen in plaats van dat we wachten op Zijn aandeel.
Eigenlijk is hier sprake van ongeloof en twijfel. Twijfel of God Zichzelf zal openbaren in de relatie die we met Hem hebben.
Laten we eens kijken naar aardse relaties. Vriendschappen, ouders en kinderen.
Je hebt prachtige momenten met elkaar. Je geniet intens van elkaars aanwezigheid en de tijd die daarop volgt denk je er aan terug.
Vraag je je dan af hoe je het vast kan houden? En wat je er voor moet doen dat het weer gebeurd dat je opnieuw zo’n moment zal hebben?
Zou je met deze instelling naar je vriendschap kijken, dan zou je de ander claimen is het niet?
En die claim beknelt alleen maar en is dodelijk voor de relatie.
Wat maakt dat je de ander los kunt laten, is het vertrouwen dat het opnieuw gebeuren zal.
Want jij en hij of zij hebben de componenten in zich om van elkaars aanwezigheid te genieten.
Zo is het ook met God, denk ik.
Wij mogen Hem vertrouwen dat Hij op Zijn tijd ons zal verrassen met Zijn Aanwezigheid.
En vast houden is claimen, maar ontvangen vraagt geopende handen.


Onzekerheid.



Ook ik ervaar regelmatig onzekerheid of het werkelijk zo is dat de Heer je verrast met Zijn aanwezigheid.
 Of het werkelijk zo is dat je er niets aan kan doen om het te bewerkstelligen.
Als we daarover in onzekerheid verkeren mogen we ons richten op de beloften van God Zelf.
Jezus zegt tegen jou en mij:

In Matteüs 28:20 NBG51
En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld.

In Jesaja 57:15 NBG51
15Want zo zegt de Hoge en Verhevene, die in eeuwigheid troont en wiens naam de Heilige is: In den hoge en in het heilige woon Ik en bij de verbrijzelde en nederige van geest, om de geest der nederigen en het hart der verbrijzelden te doen opleven.

En in Johannes 14:23 Het Boek
Jezus antwoordde hem: ‘Als iemand van Mij houdt, zal hij doen wat Ik heb gezegd. Mijn Vader zal van hem houden en samen zullen Wij bij hem komen wonen.

In plaats van onszelf af te vragen hoe we  meer van God kunnen ervaren, wat we hiervoor moeten doen of laten en hoe we het kunnen vasthouden, kunnen we in geloof gaan danken vanuit deze beloften dat God al aanwezig is.
Hij heeft het immers Zelf gezegd en blijft het zeggen.







@Lineke



Gods aanwezigheid.


Toen ik nog heel jong was, hoe oud weet ik niet meer, zat ik eens op het stoeprandje voor mijn huis. De Heer daalde neer in zo’n werkelijke aanwezigheid  en nam naast me plaats.
Het was een liefelijke nabijheid en een vreugde. Het gebeurde meerdere malen en de overbuurman, die nergens in geloofde zag dat meisje zingen en zei tegen mijn ouders , dat hij er niet om heen kon dat er een God was.

De tastbare herinnering droeg me mijn leven door. Er gebeurden verschrikkelijke dingen gedaan door mensen, die zeiden in God te geloven.
Maar dwars door alles heen bleef de Heer me vasthouden en ik de Heer.
Die momenten van tastbare aanwezigheid smolt me met Hem samen.
Het was onmogelijk om Hem los te laten, want Hij was en is aanwezig in mijn leven en is een deel van mij.

Misschien ben je wel jaloers op zulke ervaringen. Zou je het ook graag eens willen bemerken.
Ik geloof dat Gods genade groter is dan wat mensen je aan doen.
En dat Hij deze Genade rijkelijk laat vloeien voor degene die het nodig hebben.
Het is geen verspilling van de rijkdom, die Jezus door Zijn Leven te geven aan het Kruis voor ons is vrijgekomen.
Zijn Bitter Lijden moet door ons op waarde geschat worden en met eerbied en ontzag gezien worden.
Want vanuit dat lijden vloeit de Genade en aanwezigheid van God voort. Jezus heeft immers de weg naar de Vader geopend door de schaal met Zijn eigen bloed aan te bieden.
Zijn Bloed was de sleutel die de deur naar de Vader opent, de Hand die  het voorhangsel deed scheuren en ons de vrijmoedigheid geeft om voor Gods troon te verschijnen en hulp te verkrijgen als dat nodig mocht zijn.
Hij werd in het diepste moment van Zijn Kruisiging verlaten door God, opdat we nooit meer alleen zouden zijn.
Oh ja, ik zou heel graag eens zo maar verrast willen worden met een douche van liefde. Zomaar op straat zoals een lied zegt.
Maar het gebeurt niet.
Maar zou ik zo’n ervaring willen ruilen met de groei van mijn wortels die zich dieper in de grond dringen en waarvan mijn boom zich voedt met de sappen van de Onnoembare Aanwezigheid van God in elk moment van het leven?
Want ik weet dat ik weet, dat God nabij is in het verwerken van iedere moeilijke herinnering van die verschrikkelijke dingen die mensen me aandeden.
Zijn aanwezigheid is zo reëel dat ik net als vroeger verbaasd ben dat er mensen zijn die dat niet ervaren.
Maar het is door de moeite en pijn aan mij geschonken.
De aanwezigheid gaat dwars door het lijden van Christus heen en word op geen enkele andere manier aan ons meegedeeld.
Wil je meer van Zijn aanwezigheid ervaren?
Dan zul je je kruis op je moet nemen en achter Hem aangaan.



.

@Lineke.

Met deze bijdrage doe ik mee aan de bloghop uitgeschreven door Wendy Born.



donderdag 22 maart 2018

De verkiezingen..



Twee jaar geleden rond deze tijd stond ik met een interview in een streekkrant.
Op zoek naar een ruimte, die als opslag zou kunnen dienen. Opslag voor de opbrengst van de jaarlijkse speelgoedactie, zodat het in alle rust verdeeld kan gaan worden onder kinderen uit gezinnen die het zwaar hebben.
Opslag voor meubeltjes, bedjes, kleding en wat je je maar kan bedenken wat nodig is voor gezinnen met kinderen in armoede.
Want niet alleen in het buitenland is nood, ook in onze eigen omgeving is er stille armoede.
Het CJG ( Centrum voor Jeugd en Gezin)  in ons dorp heeft regelmatig een oproep op de deur voor spulletjes en ouders met kindjes brengen het benodigde.
Ook buiten deze oproepen worden spulletjes aangeboden, maar helaas heeft het CJG geen ruimte om het onder te brengen. Vorige week kwam er een vraag vanuit het CJG naar me toe voor een gezin en ik moet je zeggen, dat zo’n vraag me in mijn hart raakt.
Ik denk na, plaats oproepen, ga bellen en leg lijntjes uit. Mijn eerste lijn is de Lijn naar Boven, want Hij weet waar de zaken zijn waar zo’n behoefte aan is.
Binnen een paar dagen was het voor elkaar.
Maar eergisteren kwam er een nog schrijnender geval naar me toe.
En de vraag was lastig, want het gevraagde word bijna niet aangeboden.
Opnieuw ging er een Lijn naar Boven en lijntjes werden uitgelegd.
Het is heel fijn dat ik een aantal mensen ken op essentiele posten, die met me mee willen denken.
Dus binnen een paar uur was ook dat geregeld.
Ik ervaar het telkens als een wonder, helemaal als ik tussentijds de deur uitstap en een lijsttrekker van een plaatselijke partij aantref en mijn wens nog eens uit de doeken mag doen.
Uit mag leggen dat ik niet weet op welke partij ik deze keer moet stemmen, omdat het lijkt alsof er nog steeds geen ruimte is in beleving dat armoede een realiteit is.
Kijk, zo'n ontmoeting  vind ik nou een wonder en daar word ik blij van.

Sommige wensen hebben wat meer tijd nodig, maar ik heb alle vertrouwen in dat het dik in orde komt.

@Lineke

maandag 12 maart 2018

Wie heeft er gelijk? ( in zonde ontvangen en geboren)



In zonde ontvangen en geboren.
Gisterochtend hoorde ik het weer. Mijn gedachten gleden weg.
Een gesprek met mijn vader.
Dus ik ben door jullie ontvangen als zondige baby en zo ben ik geboren.
Ja en sterker nog, ik heb de zonde geërfd. Van Adam en Eva.
Ik kan er niks aan doen, ik ben zondig, ik ben verkeerd.
En hoe ik mijn best ook doe, het zal altijd verkeerd blijven. Want ik ben zondig.
Ja, zullen jullie zeggen maar Jezus verlost je en daarom heb je Zijn offer nodig.
Je moet je overgeven aan Hem.
Oke, maar als je geloofsleven nog niet zover is gegroeid?
Als je nog niet in staat bent een keuze te maken?
Want er wordt van je verwacht als je de leeftijd hebt bereikt dat je zelf kan kiezen je voor Jezus kiest.
Tot zolang ben je in zonde ontvangen en geboren en bevlekt met erfzonde. Oh het doopwater wast je af. Daar zit hem de kneep. Dan ben je niet meer zondig.
Weet je, ik snap niet dat ouders nog blij kunnen zijn met hun pasgeborene.
Dat ze zouden kunnen denken dat het een volmaakt kindje is.
Of zou bij het zien van zo’n volmaakt wezentje hun het gevoel bekruipen wat een geschenk dat ze als zondige ouders hebben ontvangen.
In zonde ontvangen en geboren.
Het werpt een schaduw over je leven. Het werkt als een vloek. Want wat je ook probeert, het is niks met je en het zal nooit wat met je worden.
En als je erge dingen overkomen dan verdien je het. Want je bent immers in zonde ontvangen en geboren. 
Zou die gedachte een oorzaak kunnen zijn dat misbruik juist in zware kerkelijke kringen veelvuldig voorkomt? Ik kan er over mee praten.

Nu is het wel zo dat de zin niet uit de Bijbel komt maar uit de Heidelbergse Catechismus.
En deze Catechismus moest uit het hoofd geleerd worden.

David vertelt een heel ander verhaal.

Want Gij hebt mijn nieren gevormd,
mij in de schoot van mijn moeder geweven.
Ik loof U, omdat ik gans wonderbaar ben toebereid,
wonderbaar zijn uw werken;
mijn ziel weet dat zeer wel.
Mijn gebeente was voor U niet verholen,
toen ik in het verborgene gemaakt werd,
gewrocht in de diepten van het aardrijk;
uw ogen zagen mijn vormeloos begin;
in uw boek waren zij alle opgeschreven,
de dagen, die geformeerd zouden worden,
toen nog geen daarvan bestond.
Hoe kostelijk zijn mij uw gedachten, o God,
hoe overweldigend is haar getal.
Wilde ik ze tellen, zij zijn talrijker dan het zand;
als ik ontwaak, dan ben ik nog bij U.

Wie heeft er gelijk?

Luister naar dit prachtige lied.




@Lineke

Overwin?

Wat is het heerlijk weer.  Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan. De ...